Էդուարդո Գալեանոն Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ջատագով էր

Ուրուգվայցի հայտնի գրող Էդուարդո Գալեանոն, ով իր մահկանացուն է կնքել ապրիլի 14-ի առավոտյան, մարդու իրավունքների պաշտպան էր և իր ողջ կյանքը նվիրել է Հայոց ցեղասպանության ճանաչմանը:

Ինչպես հաղորդում է «Արմենպրես»-ը՝ վկայակոչելով PrenasArmenia.com.ar-ը, ուսումնասիրելով 1915թ. տեղի ունեցածը, Գալենանո իր «Հայելիներ» գրքում բանաստեղծություն է նվիրել հայերին և հայոց ցեղասպանությանը: Հետագայում, իր ստեղծագործական գործունեության ողջ ընթացքում նա անընդհատ բարձրացրել է Հայոց ցեղասպանության հարցը:

Մի քանի տարի առաջ հարցազրույցներից մեկում նա Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում հայ ժողովրդի պայքարը նմանեցրել է պայքարի սեփական հիշողության փրկության համար: Նա շեշտել է, որ Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը ոչ միայն հայերի, այլև միջազգային հանրության պայքարը պետք է լինի:

«Սա պայքար է, որպեսզի փրկվի հիշողությունը: Մարդիկ, ովքեր զոհվել են զանգվածային սպանությունների, ցեղասպանությունների ժամանակ, ինչպես օրինակ Լատինական Ամերիկայի բնակիչները, ովքեր ապրել են դաժան ռեպրեսիաներ, իրավունք չունեն չհիշելու և չհիշատակելու մարդկության դեմ հանցագործությունները»,- ասել է նա:

«Անպատժելիությունը մոռացության զավակն է» բանաստեղծությունում Գալեանոն գրում է, որ Օսմանյան կայսրության տապալման համար շատ բարձր գին վճարեց հայ ժողովուրդը: Գրողը շեշտում է, որ թուրքական կառավարությունը նախապես էր ծրագրել առաջին համաշխարհային պատերազմի քողի ներքո ոչնչացնել Թուրքիայում ապրող հայերին: Բանաստեղծությունում նա նկարագրել է հայերի գաղթը դեպի Սիրիա ու շեշտել, որ փրկվածները կարողացան վերածնել հայ ժողովուրդը: «Այդ ահավոր ողբերգությունից 20 տարի անց Հիտլերը Լեհաստանում հրեաների ցեղասպանությունը ծրագրելիս ասաց՝ ո՞վ է հիշում հայերի ցեղասպանության մասին»,- գրում է բանաստեղծը:

Գալեանոն մահացել է ապրիլի 14-ին Մոնտեվիդեոյի հիվանդանոցներից մեկում: 74-ամյա գրողը տառապում էր թոքերի քաղցկեղից:

Էդուարդո Գալեանոն հայտնի է դարձել 1971 թվականին «Լատինական Ամերիկայի արյունածոր երակները» գրքի հրապարակումից հետո, որում պատմում է Եվրոպայի և Միացյալ Նահանգների կողմից տարածաշրջանի երկրների շահագործման մասին: Այդ գիրքը արգելված էր Ուրուգվայում, Չիլիում և Արգենտինայում՝ այդ երկրներում զինվորական դիկտատուրաների ժամանակներում: Գրողն ու քաղաքական ակտիվիստն ինքը հարկադրված էր տարագրվել Իսպանիա, որտեղից հայրենիք է վերադարձել միայն 80-ական թվականներին: