Տուկ-տուկ, ԱԳՆ-ում մարդ կա՞

Երբ երկրի արտաքին քաղաքական գերատեսչությունը լծված է իրապես արտաքին քաղաքական գործընթացներին մասնակից լինելու, սեփական երկրի եւ պետականության շահերը դրսում ներկայացնելու եւ  առաջին հերթին սեփական երկրի համար դիվիդենտներ շահելու գործին, այդ ժամանակ երկիրը ներսում եւս ոչ միայն ուժեղ է լինում բավարար չափով, այլեւ կարող է լինել ուժեղ այնքան, որ հաղթանակներ տանի: Եւ ոչ միայն բարոյական հաղթանակներ, այլեւ տեսանելի ու շոշափելի:

Երբ երկրի արտաքին քաղաքական գերատեսչությունը լծվում է միայն իշխանության ղեկը իրենց ձեռքը վերցրած մարդկանց արած-չարածները, հանցանքներն ու հանցագործությունները դրսում կոծկելու գործին, երկիրը թուլանում է երկուստեք' ներսից էլ, դրսից էլ:

Պարզագույն ճշմարտություն է, իսկ Հայաստանի պարագայում մի այնպիսի ճշմարտություն, որի արդյունքներին ականատես ենք եղել եւ լինում սեփական աչքերով: Էս ամենն ինչի՞ համար, սակայն, հիշեցի: Հիշեցի, որովհետեւ պատահաբար աչքովս ընկավ օրեր առաջ ԵՄ խորհրդարանի կողմից ընդունված Հայաստանի մասին բանաձեւը: Բան չունեմ ասելու, ներքաղաքական հարցերի առումով բանաձեւի կոչերն ու հորդորները տեղին էին, նույնիսկ ավելի մեղմ, քան կարող էին եւ պետք է լինեին: Իսկ ահա ղարաբաղյան հիմնախնդրի առումով այդ բանաձեւում տեղ էին գտել այնպիսի ձեւակերպումներ, որոնք ակնհայտորեն վտանգավոր են Հայաստանի համար:

Հա, մի բան էլ: Որքան գիտեմ՝ էդ բանաձեւը հենց էս տեսքով չի գրվել ամիսներ առաջ, մշակվել ու փոխվել է, փոխվել ու վերափոխվել է: Հիմա որպես ՀՀ սովորական քաղաքացի ուզում եմ հասկանալ, էդ մերոնք ինչո՞վ էին զբաղված էսքան ժամանակ, որ չեն կարողացել ԼՂ հարցի վերաբերյալ գրված այս ձեւակերպումների մի մասը մեղմել տան: Հայաստանը ԵՄ-ում դեսպան ունի՝ ի դեմս Ավետ Ադոնցի, խորհրդարանական պատվիրակություն ունենք: Ի վերջո, ԱԳՆ ունենք: Բա էդ մարդիկ ինչի՞ համար են մեր հարկերից աշխատավարձ ստանում, եթե ի վիճակի չեն նման հարցեր լուծելու:

Դե, պարզ է՝ մեր դեսպաններն ու պատվիրակությունների անդամները դրսում զբաղված են միայն 2 հիմնական գործով' սեւացնել հայաստանյան ընդդիմությանը եւ իշխանությունների համար բարենպաստ կապեր հաստատել: Ու պարզ է՝ մարդկանց էլ ժամանակ չի մնում հենց Հայաստանին, մեր պետական, մեր ռազմավարական առումով կարեւորագույն հարցերին ուշադրություն դարձնելու համար:

Այսինքն՝ ստացվում է փակ, ատարավոր շրջան. ես գնամ հարկեր մուծեմ, էդ հարկերից բյուջե ձեւավորվի, էդ բյուջեից աշխատավարձ ստանան չինովնիկները, այդ թվում՝ մեր ԱԳՆ աշխատակիցները, բայց նրանք գնան ոչ թե իրենց աշխատավարձատուի' այսինքն հարկատուների, այսինքն ՀՀ քաղաքացիների, այսինքն' ՀՀ-ի շահերը պաշտպանեն, այլ' գործատուի' իշխանության շահերը պաշտպանեն:

Ու արդյունքում, Ադրբեջանը դառնում է ՄԱԿ-ի ԱԽ-ի ժամանակավոր անդամ, մերոնք ասում են' հա, դէ, ՄԱԿ-ն է, էլի, Ադրբեջանը ՌԴ-ի հետ ԼՂ հարցին առնչվող հակահայկական փաստաթուղթ է ստորագրում, մերոնցից ձեն-ձուն չկա, ԵՄ խորհրդարանը բանաձեւ է ընդունում, մերոնք էլի բերանները ջուր են առել: ԵՄ-ն մեզ օկուպանտ է անվանում, մեր ԱԳՆ-ն, իշխող քաղաքական ուժերը' փախած են ման գալիս, ու էդքանի հետո էլ դեռ ինչ-որ մեկը նրանցից համարձակվում է զարմանալ, թե բա էդ ո՞նց եղավ, որ Ադրբեջանը Տավուշի մարզի Դովեղ գյուղի ուղղությամբ կրակ է բացում: Բա կբացի, բա ի՞նչ կանի: Բա էնքան թուղթ մրոտեցիք' Ադրբեջանի հետ առանց Ղարաբաղի հռչակագրեր ստորագրելով, որով ինքներդ փաստ դարձրեցիք այն, որ Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջեւ է ԼՂ խնդիրը, որ էդպես էլ պիտի լիներ շարունակությունը: Ո՞ւմ վրա եք զարմանում:

Բա էդվարդ Նալբանդյանը, եթե էդքան աս դիվանագետ է, թող հաջողացներ ու էնպես աներ, որ Սերժ Սարգսյանի ու Իլհամ Ալիեւի ստորագրությունների կողքը ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանի ստորագրությունն էլ լիներ, որ բանը կրակողներին չհասներ, եւ ոչ թե Նիկոլա Սարկոզիի դեռ չհրապարակված շնորհավորական ուղերձը ցրեր Ելիսեյան պալատից' անհարմար դրության մեջ դնելով մարդուն:

Ի դեպ, Էդվարդ Նալբանդյանն այն մարդն է, ով ամենաշատը հայտնի է նրանով, որ իր թշերը Եվրամիության խորհրդի նախկին գլխավոր քարտուղար Խավիեր Սոլանայի կողմից 2009-ի հոկտեմբերին «պոնչիկի» էին արժանացել' հայ-թուրքական արձանագրությունները ստորագրելու համար: Հա, մեկ էլ լուրեր են շրջանառվում, թե ԱԳՆ շենքը ընտրություններից հետո ռուսաստանաբնակ մի գործարարի վաճառելու պայմանավորվածություն կա: Եթե իրոք այդպես է, եթե շենքն իրոք վաճառեն, ապա մեզանից կխլեն ՀՀ ԱԳՆ գոյությունը փաստող վերջին իրեղեն ապացույցը:

Թամար Ալուխանյան