Կրկե՞ս, թե՞ քաղաքականություն…

Այն, որ մեր երկրում կուսակցություն բացելը վաղուց դարձել է յուրատեսակ մոդա, ու ով ասես, որ չի փորձում ինքնահաստատվել ժողովրդի նյարդերի հաշվին, նորություն չէ. հատկապես վերջին շրջանում նորաստեղծների պակաս կարծես մեզանում չկա, ինչը, սակայն, որևիցե կերպ չի նշանակում, թե մենք արդեն սկսել ենք շատ ավելի ժողովրդավար ու բազմակարծիք միջավայրում ապրել. գաղտնիք չէ՝ նորաստեղծների բացարձակ մեծամասնությունն իրար «քթից թռած» են, նայում են մի հոգու աչք-ունքին՝ ծառայելով մեկ նպատակի. փոշիացնում են մարդկանց ձայները: Թե ժողովրդի շրջանում սրանց ունեցած վարկանիշը որքանով է խղճուկ, հրաշալիորեն երևաց հատկապես վերջերս անցկացված ՏԻՄ ընտրություններում, ինչն իսկապես կարողացավ ցրել բոլոր այն միֆերը, որոնցով ապրում ու շնչում էին տակավին երկիտասարդ այս կուսակցությունները:

Բայց, արի ու տես, որ ՏԻՄ ընտրությունները խիստ բացասաբար են ազդել մասնավորապես «Ալյանս»-ի տխրահռչակ ղեկավար Տիգրան Ուրիխանյանի վրա, և վերջինս, ըստ էության, որոշելով կյանքից վրեժ լուծել ու ձեռքի հետ էլ տպավորություն ստեղծել, թե խիստ գաղափարական է ու եթերային, իբր ձեռնամուխ եղավ սեփական հրաժարականին. Ուրիխանյանը կուսակցության նախագահի պաշտոնից հրաժարականի դիմում է ներկայացրել կուսակցության վարչությանը՝ միևնույն ժամանակ պատգամավորական մանդատը վայր դնելու մասին դիմում ներկայացնելով ՀՀ ԱԺ նախագահին:

Իհարկե, հարցը, թե որքանով է քաղաքականապես ճիշտ ու գրագետ էս «նեղ մաջալին» նեղացկոտ տղայի կերպար ընդունելն ու սեփական անձը յուրատեսակ սուիցիդալ բռնկման զոհ դարձնելը (գաղտնիք չէ, որ Ուրիխանյանի համար քաղաքականությունը կյանք է, իսկ կյանքը՝ քաղաքականություն) մի պարագայում, երբ ինքդ քաղաքականության մեջ եղած-չեղած մի հաշիվ ես, թողնում ենք նրա «փիառշիկների» հայեցողությանը, բայց այն, որ նույնիսկ այս հարցում է Ուրիխանյանը փորձում ամեն գնով հասարակության ուշադրությունը բևեռել իր՝ ոչ այնքան նշանակալի անձի վրա՝ խոշորագույն սոցիալական ցանցում գումարներ ծախսելով և յուր անձի գովազդը կազմակերպելով՝ «ո՞վ է կողմ, իսկ ո՞վ՝ դեմ» բովանդակությամբ, խոսում է այն մասին, որ սույն «պոլիտիկի» հոգին, այնուամենայնիվ, խորն է ու այնքան էլ պարզունակ մեկը չէ մեր առջև: Լա՛վ, եթե անքուն գիշերներ լուսացնելուց հետո, այնուամենայնիվ, որոշել ես ինքնալիկվիդացվել, ապա արա՛ դա գոնե արժանապատվորեն, առանց ավելորդ նազանքի ու սեթևեթանքի, թե չէ՝ ֆեյսբուքում գովազդվելս ո՞րն է:

Եվ ո՞րն է իմաստն այս ամենի. մի՞թե Ուրիխանյանը կարծում է, թե ինքն այն «կալիբրի» քաղաքական գործիչներից է, որոնց քաղաքական դաշտից հեռացումը թանկ է նստելու ողջ երկրի ճակատագրի ու ապագայի վրա, մի՞թե կարծում է, թե մարդիկ՝ կարոտից պապակված, աչքերը լցրած, արցունքոտ թաշկինակներն էլ ձեռքներին, պետք է ողբան, լան ու պաղատեն նրան չանել այդ բանն ու հետ վերադառնալ, վասն զի, բա չեք ասի՝ առանց նրա հայաստանյան քաղաքական դաշտը մի տեսակ դատարկվելու է, ամեն բան անիմաստ է դառնալու, ու հայ ժողովուրդը ժամանակի ու տարածության մեջ կորցնելու է ճիշտ կողմնորոշվելու իր բացառիկ կարողությունը: Ասենք՝ նույն «Ալյանս»-ից մեկը կարո՞ղ է մեզ բացատրել, թե հատկապես որն է իրենց շեֆի կազմակերպած շոուի տրամաբանությունն ու ինչու են մի քանի աշխատողով ու «ֆեյքերով» անիմաստ «քոմենթներ» անում համապատասխան գրառման տակ, չլինի՞ թե փորձում են կեղծ տպավորություն ստեղծել՝ Ուրիխանյանի՝ սեփական հրաժարականի մասին հայտարարությունը ժողովրդի շրջանում մասսայական «ինֆարկտի» պատճառ է հանդիսացել, ու հասել է ժամանակը, երբ ազգովի պետք է աղաչենք Ուրիխանյանին հետ կանգնել իր այդ ազգակործան որոշումից….

Իհարկե, հեգնանքը՝ հեգնանք, ուրիխանյանական մարազմն էլ՝ ուրիխանյանական մարազմ, բայց այն, որ այս ամենը վկայում է Հայաստանում քաղաքականության՝ որպես մարդկային գործունեության բնագավառի կրկեսի վերածվելու փաստի մասին, անհերքելի է, քանի որ՝ եթե այդպես չլիներ, վստահ ենք՝ ոչ մի Ուրիխանյան կամ նման մեկը չէր համարձակվի անել տրյուկներ, որոնց բարոյական նպատակահարմարությունը, մեղմ ասած, խիստ վիճելի է, կասկածելի…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ