Ժողովրդի դեմ կազմակերպվող հերթական դավադրությունը...

Այն, որ ներկայումս Հայաստանը գտնվում է ներքին բուռն փոփոխությունների շրջափուլում, ու երկրում տեղի են ունենում բաներ, որ կարելի է նույնիսկ արմատական շրջադարձ որակել, անկասկած է: Ընդ որում՝ բավական լուրջ փոփոխությունների է ենթարկվում ինչպես իշխանական, այնպես էլ` ընդդիմադիր դաշտը, որում տեղի ունեցող հետաքրքրական զարգացումները ցույց են տալիս, որ բոլոր այն՝ սնկի նման աճած կուսակցությունները, որոնցից շատերի գործունեությանը հասարակությունն ականատես է դառնում մոտ մեկ տարուց ավելի, չկարողացան, ուժ չգտան իրենց վրա, իրականում ստանձնելու այն առաքելությունը, որը հատուկ է ցանկացած նորմալ երկրի ընդդիմադիր կուսակցություններին. չկարողացան դառնալ հասարակության բողոքավոր հատվածի ձայնը, նրա շահերի պաշտպանը:

Ասվածի լավագույն ապացույցը դարձան հատկապես մի քանի օր առաջ տեղի ունեցած ՏԻՄ ընտրությունները, որոնք կատարյալ ֆիասկոյի վերածվեցին մի շարք ընդդիմադիր կուսակցությունների համար՝ նույնիսկ շոկի մեջ գցելով օրնիբուն կոկորդ պատռող որոշ քաղաքական գործիչների: ՏԻՄ ընտրությունները փաստացի ցույց տվեցին, որ ընդդիմադիր դաշտում չկան կուսակցություններ, որոնց վարկը ժողովրդի շրջանում ավելին կլիներ, քան՝ կաշառքը, փողը, չկա մի ուժ, որն իր հեղինակությամբ կստիպեր հասարակությանն ըտրություն կատարելիս առաջնորդվել շատ ավելի վեհ սկզբունքներով, քան՝ ներկայումս: Իսկ այս ամենն էլ, իր հերթին, նշանակում է, որ ընդդիմադիր դաշտում կատարյալ դատարկություն է տիրում, մի իրավիճակ, որ պետք է ասել, հրաշալի պայմաններ է ստեղծում՝ այդ դաշտը վերաձևելու, ամեն բան զրոյից նախագծելու համար:

Եվ ահա իշխանությունները, կարծես ամեն կերպ փորձելով լրացնել դաշտում առկա բացն ու այն համալրել առավելապես անվնաս ու կառավարելի «ընդդիմադիրներով», որոնք աչքի չեն ընկնի իրենց արևմտամետությամբ ու կտեղավորվեն վերջին շրջանում իշխող դարձած համընդհանուր տրամաբանության ծիրից ներս, հիմա էլ փորձում են ընդդիմադիր դարձնել Վիկտոր Դալլաքյանին, ում նորաստեղծ կուսակցությունը, ասում են՝ հստակ աջակցություն է ստացել Բաղրամյան 26-ից ու դաշտում գործելու է բացառապես այն խաղի կանոններով, որոնք կթելադրվեն նրան վերևից:

Իհարկե, կարծել թե նման տրամաբանությամբ ու սկզբունքներով կուսակցությունը կարող է հավակնել լայն ժողովրդականության, միամտություն կլիներ, քանի որ հայտնի ճշմարտություն է՝ ժողովուրդը հիմար չէ ու շատ լավ էլ հասկանում է, թե ինչ խաղեր են փորձում խաղալ որոշ «խելոքներ» իր մեջքի հետևում: Անվիճելի է՝ որքան էլ իշխանությունները փորձեն արհեստական հիմքի վրա ծնունդ տալ ռուսամետ, արևմտամետ կամ չեզոք կողմնորոշում ունեցող քաղաքական ուժերի, չեն կարող անգամ երազել այն մասին,որ այդ կերպ հնարավոր կլինի մարդկանց հիմարեցնել:

Իսկ այս ամենը կարող է նշանակել գեթ մեկ բան. հասարակության շրջանում հետզհետե մեծանում է իրական ընդդիմադիր ուժի նկատմամբ պահանջարկը, մի ուժի, որը կլինի ոչ թե ինչ-որ մեկի նախագիծն ու կոչված կլինի՝ մարդկանց «պեչենու բաղերը» գցելու, այլ կհանդիսանա այն ուժը, որ շնորհիվ իր անկեղծության ու մարդկային դեմքի, կկարողանա դառնալ հասարակական ամենալայն զանգվածների իրական խոսափողն ու շնորհիվ իր բացարձակ ժողովրդականության, կստիպի իշխանությոններին իրապես հաշվի նստել ժողովրդի հետ. այսօր հենց այդպիսի մի ուժի կարիքն է զգում հասարակությունն, այլ ոչ թե՝ արհեստածին նորագոյացությունների…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ