Վանաձորյան ընտրություններից արված միակ հետևությունը…

Այսպիսով՝ Վանաձորի քաղաքապետի անունն այլևս հայտնի է, և դա, ինչպես հասկանում եք, Մարուքյան Քրիստը չէ: Ինչո՞ւ: Այս հարցը, թերևս, այն՝ այլևս ճակատագրական դարձած հարցադրումն է, որի շուրջ առաջիկայում «գլուխ են կոտրելու» այն «ընդդիմադիր» կուսակցությունները, որոնք հանձն էին առել իբր ծնկի բերելու հայաստանյան քաղաքական դաշտում հեգեմոնիա հաստատած ուժին ու, ինչպես ասում են, փոխել պատմության ընթացքը հօգուտ հայաստանյան ընդդիմության: Բայց ստացվեց այնպես, ինչպես միշտ, ու հիմա ունենք այն, ինչ ունենք՝ խայտառակված ու բարոյալքված ընդդիմադիրներ, մեմ-մեծ խոսացողներին տեղը դրած Մամիկոն Ասլանյան՝ յուր կուսակիցներով հանդերձ:

Հասկանալու համար, թե ինչպես պատահեց, որ համագործակցության հուշագիր ստորագրածների համագործակցության արդյունքը դարձավ հանրապետական քաղաքապետի աներկբա հաղթանակը, հարկավոր է մի փոքր ավելի խորանալ համապատասխան գործընթացմներում ու խորամուխ լինել Վանաձորում ծավալված պրոցեսների էության մեջ ու ֆիքսել այն իրողությունը, որ «միաբանվածների» շարքերում, ինչպես ասում են, առնետներ են եղել, ու փակ քվեարկության ընթացքում, բոլորից գաղտնի կերպով վաճառել են իրենց թանկագին ձայները: Թե հատկապես երեք կուսակցություններից որ մեկի թիմակցիներն են եղել վաճառվածները, դեռևս, իհարկե, պետք է պարզել, բայց այն, որ այս «խմորը դեռ շատ ջուր է քաշելու», ոչ ոք այլևս չի կասկածում: Իսկ ջուր քաշելու տեղ, ինչպես հասկանալի է, հաստատ կա, քանի որ աչքներիս առաջ տեղի ունեցավ մի բան, որը բացահայտորեն խայտառակում է այն կեղծավորությունը, որ բուն է դրել որոշ «ընդդիմադիրների» անմաքուր սրտերում. հարցը, թե ինչու են քաղաքական դաշտի ընդդիմադիր կուսակցությունները ժողովրդի շրջանում կատարելապես վարկաբեկված, արդեն իսկ կարելի է փակված համարել, քանի որ միայն վանաձորյան իրադարձությունները բավարար են, որպեսզի հիմարին էլ պարզ դառնա, թե որն է հայրենի ընդդիմության բուն նպատակը. մարդիկ տուն են պահում, իսկ սոցիալապես գերլարված մեր օրերում, երբ վաճառքի է հանված գրեթե ամեն բան, ձայն վաճառելը ևս շատերի կողմից որպես հավելյալ եկամտի աղբյուր է դիտարկվում. մարդկանց ունեցածն էլ դա է, ի՞նչ կարող ես ասել, մեկը թուրքական լոլիկ է վաճառում, սրանք էլ սեփական ձայնն են աճուրդի դրել, բա հո սկզբունքայնություն չէին խաղացնելու էս նեղ մաջալին, երբ մի կտոր հացի համար մարդիկ իրար «կոկորդ են կրծում»…

Ուրեմն՝ հատկապես ի՞նչ եզրահանգման պետք է գալ՝ տեսնելով այն «կատավասյան», որ տեղի է ունենում հայաստանյան քաղաքական դաշտում, երբ ոչ մի կերպ չես կարողանում տարբերել՝ ով է ընդդիմադիրը, իսկ ով՝ իշխանամետը: Հետևությունն ու եզրահանգումը մեկն է. այլևս հասունացել է ժամանակը, երբ քաղաքական դաշտ պետք է մուտք գործեն ուժեր, քաղաքականոթյամբ պետք է զբաղվեն մարդիկ, ովքեր բավարար կամք ու վճռակամություն կունենան անկեղծ լինել ինչպես հասարակության, այնպես էլ իրենք իրենց հետ ու վճռական պահին գետնով չեն տա սեփական արժանապատվությունն ու հասարակական վստահությունը՝ հանուն սեփական ճղճիմ ամբիցիաների. ժամանակն է ողջ քաղաքական դաշտի վերբեռնման, դաշտում անիմաստ թափառող «լնգուլավազներին» նորմալ, սկզբունքային գործիչներով փոխարինելու, մարդկանցով, որոնց համար սեփական խոսքը կշիռ ունի, որոնք երբեք սեփական բարոյական կերպարը երկու կոպեկի համար չեն ապականի. Երկրի քաղաքկան դաշտում մի նոր ու մաքուր էջ բացելու ժամանակը վաղուց է հասունացել:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ