Քաղաքական կրկես

Չես կարող օրվա կեսը մի տեսակ լինել, մյուս կեսը՝ այլ, շաբաթվա կենտ օրերին ընդդիմադիր, զույգ օրերին՝ դիմադիր, եթե մտնում ես գործընթացի մեջ, պետք է հստակ վարվելաձեւ ունենաս:

Տողերիս հեղինակը ԱԺ Հանրապետական խմբակցության պատգամավոր Վարդան Այվազյանն է, ով երևի թե այնքան էլ տեղյակ չէ հայկական քաղաքական դաշտի ներքին խոհանոցին, կամ ավելի ճիշտ՝ ավելի քան տեղյակ է, բայց պետք է զարմացած կեցվածք ընդունել ու ճառեր ասել:

Իսկ Հայաստանում ճառ ասող շատ կա, բայց, այ՛, զանգ կախողները քիչ են:

Երբ ուսումնասիրում ես վերջին 25 տարիների անկախ Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումները, առանձնացնում կուսակցություններին ու խաղացողներին՝ ավելի քան ակնհայտ է, որ խոսքից գործի անցնողները քիչ են, փոխարենը դժվար է հաշվել նրանց, ովքեր իշխանությունից անցում են կատարում ընդդիմություն, կամ՝ ճիշտ հակառակը:

Խոսենք օրինակներով՝ վերցնելով, թերևս, ամենածեծվածը՝ ՕԵԿ:

Ռեկորդակիր քաղաքական ուժ, որ սիրում է ծվարել դաշտի այս ու այն հատվածում՝ կախված, թե երբ ու որտեղ է առավել հարմար և որ դերն է շահեկան:

Արթուր Բաղդասարյանի ՕԵԿ-ը երբեք չի զլացել սերտ համագործակցել իշխանության հետ, ստանձնել նախարարական ու այլ պորտֆելներ, գովաբանել Սերժ Սարգսյանի իշխանությանը, ձեռք մեկնել, տարատեսակ օրինազանցություններ կատարել, մեկ էլ՝ հոպ, ձեռքը քաշել, այն օդում թափահարել ու ասել՝ մենք այլևս ընդդիմադիր ենք, ինչպես, օրինակ, արեցին 2014 թվականին ԱԺ նիստերի դահլիճում…

Անընդհատ խոսում, ասում ու քննարկում ենք ՕԵԿ-ի օրինակը՝ մոռանալով, որ այս առումով բացառություն չէ նաև իշխանության երբեմնի մտերիմ, այսօրվա ընդդիմադիր ԲՀԿ-ն, սուրբ չէ նաև ՀԱԿ-ը, որի առաջնորդ ԼՏՊ-ին կարելի է տեսնել թե՛ ընդդիմության, թե՛ իշխանության կարկառուն ներկայացուցիչների կողքին:

Չեմ ցանկանում խոսել ժառանգական Րաֆֆի Հովհաննիսյանից, ով նախարարի պաշտոնը հանձնելուց հետո մտավ ընդդիմադիրի կաշվի մեջ, բայց երբեք քայլ չարեց որպես ընդդիմություն:

Հա, ի դեպ, երբ քաղաքական դաշտը մի փոքր ավելի պարզ ենք ուսումնասիրում, սկսում ենք նկատել, որ շատ ու շատ գործիչներ, երբ ավարտել են աշխատանքը պետական ապարատում, մի փոքր դադարից հետո շտապել են վերադառնալ քաղաքականություն՝ ընդդիմադիրի մուշտակով:

Օրինակ՝ նախկին վարչապետ, ներկայիս թունդ ընդդիմադիր Հրանտ Բագրատյանը:

Կա նաև հակառակ կեցվածքը՝ երբ մեկը սկսել է հոխորտալ իշխանությունների դեմ, ապա սահուն քայլերով հայտնվել պետական փակ դռների ներսում՝ պաշտոնյայի դերում:

Ընդդիմությունից իշխանություն մեկ քայլ է բաժանում՝ հուշագրի տեսքով, ինչպես վերջերս կնքեցին դաշնակցականներն ու հանրապետականները, ինչպես եղավ Վանաձորում ՏԻՄ ընտրությունների ժամանակ:

Հուշագրեր են՝ պարզ ու սովորական, ու անգամ կապ չունի բովանդակությունն ու կառուցվածքը: Էական է միայն դերաբաշխումը՝ ով որ դիրքում կխաղա, ով՝ դեռ քանի տարի կլինի քաղաքական այս ու այն բևեռում:

2017-ն է մոտենում: Քաղաքական կրկեսում կրքերը թեժ են: Դերերի վերաբաշխում է կատարվում: Մարդիկ սկսել են այս ու այն կերպարի մորթին հագնել՝ առաջիկայում ականատեսը կլինենք առաջիկա 5 տարիների քաղաքական նոր դերակատարներին, ովքեր իրականում հին դեմքեր են, բայց նորովի ներկայացող:

Անի Սահակյան