Ողջ ճշմարտությունը՝ Կարապետյանի կառավարության մասին...

Կասկած չի կարող լինել այն բանում, որ բոլոր այն փոփոխություններն ու տեկտոնական տեղաշարժերը, որոնց հայաստանյան հասարակությունն ականատես է դառնում վերջին շրջանում, գլխավորապես պայմանավորված են մի քանի ամիս առաջ երկրում տեղի ունեցած աշխարհացունց իրադարձություններով. այս ամենը դրանց բնական հետևանքն է՝ Հայաստանը փոփոխությունների ճանապարհով առաջնորդելու հաստատ համոզումից բխած:

Երբ հանրապետությունում ՊՊԾ գնդի գրավմամբ սկիզբ առած տոտալ ճգնաժամը մեծ ջանքերի շնորհիվ նոր-նոր փորձ էր արվում հաղթահարել, ու երկիրն աստիճանաբար ջանում էր վերադառնալ իր նորմալ կենսագործունեությանը: Հանրապետության նախագահը՝ ելույթ ունենալով լրագրողների, հասարակական, մշակութային, հոգևոր ու քաղաքական գործիչների հետ հանդիպման ժամանակ, անդրադարձ էր կատարել երկրում ստեղծված կազուսային մթնոլորտի հաղթահարման ուղիների որոնմանը՝ անհրաժեշտ համարելով ներքին կյանքում իրականացնել այնպիսի հասարակական-քաղաքական արմատական փոփոխություններ, որոնք տեսականորեն համապատասխան ֆունդամենտ էին ստեղծելու Հայաստանի հետագա անցնցում զարգացման համար՝ բացառելով ողբերգական դեպքերի հավանական կրկնությունը: Որպես կենտրոնական գաղափար, նախագահ Սարգսյանն իր ելույթում առաջ էր քաշել ազգային համաձայնության կառավարության ստեղծման մասին թեզը, որ, շնորհիվ համաժողովրդական վստահության, տեսանելի ապագայում արժանապատվորեն իրականացնելու էր այն բոլոր գործառույթները, որ դրվելու էին նրա ուսերին:

Երբ Կարեն Կարապետյանը նշանակվեց ՀՀ վարչապետ, շատերի մոտ կար այն համոզումը կամ գոնե հույսը, որ նրա կողմից ձևավորելիք նախարարների կաբինետը դառնալու էր հենց այն ազգային համաձայնության կառավարությունը, որի մասին նախկինում խոսք էր գնացել նախագահի համապատասխան ելույթում: Ոմանք նույնիսկ համոզված էին, որ հենց Կարապետյանն էր դառնալու այն մարդը, ով նոր էջ էր բացելու հայաստանյան պետական կառավարման մշակույթում՝ համընդհանուր ժողովրդական վստահության հիմքի վրա ստեղծելով ազգային համաձայնության այն կառավարությունը, որ աներկբայորեն արտացոլելու էր հասարակական բոլոր շերտերի շահերն ու նպատակները. արդյունքում, սակայն, ունենք այն, ինչ ունենք, ու ներկա իրավիճակում խոսել համընդհանուր համաձայնության կամ նմանատիպ բաների մասին, պարզապես, անազնվություն կլիներ:

Անհերքելի փաստ է՝ որքան էլ ոմանք Կարապետյանի կառավարությունը համարեն պրոֆեսիոնալների կամ, նույնիսկ, տեխնոկրատների կուռ թիմ, այն ոչ մի կերպ չի կարող համապատատասխանել այն տեսլականին, որ մինչ այդ Սարգսյանը պատկերել էր սեփական ելույթում. Կարապետյանի կառավարությունն ազգային համաձայնության կառավարություն չէ:

Իսկ այն հարցի պատասխանը, թե ինչու ՀՀ ներկայիս կառավարությունը ոչ մի կերպ չի համապատասխանում «ազգային համաձայնության կառավարություն» բնորոշմանը, կարծում ենք՝ առավել քան ակնհայտ է. որպեսզի ցանկացած պարագայում հնարավոր լինի խոսել ազգային համընդհանուր համաձայնության կառավարություն ունենալու մասին, նախևառաջ հարկավոր է, որպեսզի այդ կառավարությունն արգասիքը հանդիսանա այն ներքին հասարակական խորքային պրոցեսների, որոնք սկիզբ են առել նախևառաջ ներքևից, որ չեն լինի արհեստական պարտադրանքի կամ նախապես մշակված սցենարների բնական հետևանք, այլ կունենան այն սոցիալական իրական հենքը, որի պարագայում միայն հնարավոր կլինի խոսել նմանօրինակ վերամբարձ բաներից:

Իսկ որպեսզի վերոնշյալը շոշափելի իրականություն դառնա, հարկավոր է նախևառաջ արթնացնել հասարակության ամենալայն շերտերի ինքնագիտակցությունն ու ցույց տալ նրանց այն ուղին, որով ընթանալով կարողանալու են իրական արդյունքների հասնել ու համընդհանուր ջանքերով ձևավորել այնպիսի իշխանություն, որն ի վիճակի կլինի սեփական գործունեությամբ արտացոլել ժողովրդի շահերն ու նվիրական նպատակները՝ դառնալով նրա շահերի իրական արտահայտողն ու առաջ մղողը:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ