Արհեստածին ընդդիմության ֆենոմենը…

Հայաստանում սկիզբ առած ներքաղաքական դաշտի վերադասավորումներն ու վերաձևումները շարունակում են ընթանալ ողջ թափով, ու հիմա էլ պարզվում է, որ իշխանությունները որոշել են ընդդիմադիր դաշտ ուղղորդել իրենց վաղեմի ընկերոջը, մարդու, ով ընդամենը շաբաթներ առաջ ինքն իր անձով հանրության շրջանում ընկալվում էր որպես իշխանությունների, իշխող համակարգի յուրատեսակ մարմնացում. Սեյրան Օհանյանը դառնում է կատաղի ընդդիմադիր: Ընդ որում՝ նախատեսվում է, որ Օհանյանը միանալու է վերջերս ընդդիմադիր ինքնահռչակված Դալլաքյանին՝ երկուսով լուծելու իշխանությունների ու, մասնավորապես, Սերժ Սարգսյանի հարցերը. այդ որոշմանը Սեյրան Օհանյանին դրդել են նախագահի հետ ունեցած անլուծելի տարաձայնությունները: Իսկ այն, որ Օհանյանը իբր լրջագույն խնդիրներ է ունեցել ՀՀ ԶՈՒ գերագույն գլխավոր հրամանատարի հետ, պարզ է դառնում, մասնավորապես, մամուլ սպրդած լուրերից, ըստ որոնց՝ Սերժ Սարգսյան-Սեյրան Օհանյան հակամարտությունը բավական երկար պատմություն ունի. կողմերը մշտապես միմյանց նկատմամբ թույն են շնչել, առիթը բաց չեն թողել միմյանց հակաճառելու, Սեյրան Օհանյանը հաճախ Սարգսյանի հրամաններին չի ենթարկվել, հաճախ է կշտամբվել նրա կողմից ու էլի նման հեքիաթներ:

Թե հատկապես այս ամենով իշխանություններն ում են փորձում հիմարի տեղ դնել, անկեղծ ասած, այնքան էլ հասկանալի չէ, քանի որ անգամ հիմարին է արցունքի պես պարզ, որ այս  լուրերը ոչ մի կերպ չեն կարող համապատասխանել իրականությանը հատկապես հետևյալ պատճառներով. Սեյրան Օհանյանը, նախևառաջ լինելով զինվոր, ի պաշտոնե պարտավոր էր աներկբայորեն ենթարկվել գերագույն գլխավոր հրամանատարի բոլոր հրամաններին, հակառակ պարագայում ենթակա էր լինելու համակարգից անվերադարձ հեռացման: Երկրորդ՝ ի՞նչ հակասությունների մասին կարող է խոսք գնալ մի պարագայում, երբ մինչ Հանրապետությունում սկիզբ առած փոփոխությունները, նմանատիպ որևիցե լուրջ խոսակցություն՝ նախագահի ու ՊՆ նախարարի միջև առկա հակամարտության մասին, չի եղել, երրորդ՝ Դալլաքյանի ու Օհանյանի՝ Սերժ Սարգսյանի հետ մեկ գիշերվա ընթացքում համաժամանակյա «ոխերիմ թշնամիներ» դառնալը չէր կարող պարզ զուգադիպություն լինել… Իհարկե, անհեթեթություն հիշեցնող այս պատմությանը չհավատալու բազում պատճառներ ևս կան, պարզապես մենք մատնանշում ենք դրանցից ամենացցուները:

Եվ ուրեմն՝ բնական հարց՝ ցանկացած մարդ բանականի ուղեղում՝ ի՞նչ խաղ է խաղում իշխանությունը: Խնդիրը հասկանալու համար պետք է նկատի ունենալ այն, որ իշխանությունների բոլոր գործողությունները բխում են ընդամենը մեկ ելակետից՝ նախընտրական: Հանրապետությունում շուտով կարևորագույն ընտրություններ են, ուստի արվում է ամեն բան՝ դրանք պատշաճորեն անցկացնելու համար: Գաղտնիք չէ, որ այսօր հայրենի իշխանություններին օդուջրի պես հարկավոր է լցնել այն բացը, որ առկա է ընդդիմադիր դաշտում, որն անելը, պարզվեց, այնքան էլ հեշտ առաջադրանք չէ. ՏԻՄ ընտրությունները փաստեցին, որ մինչ այս եղած «ընդդիմադիրները»՝ ի դեմս արհեստականորեն ստեղծված նորաթուխ  փոքր կուսակցությունների՝ ղեկավարվող այս կամ այն պատգամավորի կողմից, ի վիճակի չեղան կատարել իրենց բուն գործառույթներն ու տապալվեցին: Հետևաբար՝ պետք է գան նրանց փոխարինողները, որոնք էլ իբր ավարտին են հասցնելու իշխանությունների պլանները:

Միայն թե այստեղ հարցն այն է, թե արդյոք նորերին կհաջողվի՞ խուսափել իրենց նախորդներին բաժին հասած ճակատագրից, թե՞ ոչ, քանի որ ակնհայտ է՝ ոչ ոք հիմարի գլուխ չէ, որ հավատա, թե երեկվա թիմակիցը կարող է մեկ օրվա ընթացքում վերածվել քաղաքական թշնամու…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ