Կարապետյանի կասկածելի ակնարկը...

Գաղտնիք չէ, որ Կարեն Կարապետյանի՝ հայաստանյան պետական-քաղաքական դաշտ մուտք գործելուն զուգահեռ՝ որոշակի հասարակական-քաղաքական շրջանակներում սկսվեց բավականին ակտիվորեն շրջանառվել այն խիստ լավատեսական, բայց, ըստ էության, չարդարացված տեսակետը, համաձայն որի՝ հենց նա էր դառնալու այն երկար սպասված գործիչն, ով, վերջապես, կարողանալու էր դուրս բերել երկրի տնտեսությունը տարիներ տևած խոր ճգնաժամից՝ այդ անելու համար ունենալով թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին աջակցություն:

Ու չնայած դեռևս խիստ վաղ է՝ կոնկրետ եզրահանգումների գալու կամ գնահատականներ հնչեցնելու համար, բայց ակնհայտ է, որ արդեն իսկ կան հստակ նախանշաններ ու նախադրյալներ՝ կարծելու, որ բոլոր այսօրինակ լավատեսական սպասումները կարող են և չարդարացվել: Մասնավորապես՝ բավական լուրջ հարցեր են առաջացնում Կարապետյանի՝ ԶԼՄ-ներին տված վերջին հարցազրույցի ընթացքում հնչած որոշ մտքերն ու ակնարկները, որոնք, եթե մի փոքր ավելի խորքային վերլուծելու լինենք, հստակորեն փաստում են, որ Կարապետյանը որոշ դեպքերում տրամադրված է ավելի շատ խուսափողական, քան լցված է վճռականությամբ՝ վերջնականապես լուծելու այն բոլոր խնդիրները, որ ներկայումս ծառացած են թե՛ երկրի ու թե՛ իր՝ որպես վարչապետի առաջ. մի տեսակ վարձու աշխատողի հոգեբանություն է նկատվում Կարապետյանի մոտ:

Այսպես՝ իբր ցանկանալով ընդգծել իր անկեղծությունը՝ Կարապետյանը վերահիշյալ հարցազրույցում ասել էր տառացիորեն հետևյալը. «Հենց զգամ, որ ես օգուտ չեմ տալու՝ մի օր ավելի չեմ մնալու»: Չնայած առաջին հայացքից կարող է թվալ, թե վարչապետի այս միտքն առաջին հերթին փաստում է նրա մաքսիմալիստական ձգտումները՝ «ամեն ինչ, կամ ոչինչ»-ի ոգով, բայց, համաձայնե՛ք՝ չտեսնել սրանում թաքնված վտանգներ ևս, առնվազն պարզամտություն կլիներ. ակնհայտ է, որ սա ավելի շուտ մենեջերական հոգեբանությամբ անհատի, քան սրտացավ մեկի կողմից արված արտահայտություն է, որում անուղղակիորեն մատնանշվում են անպատասխանատվության, սեփական առաքելության ողջ լրջությունն ու խորությունը հստակորեն չգիտակցելու տարրեր: Հարց է առաջանում. եթե Կարապետյանը օբյեկտիվորեն ստիպված լինի բախվել հայաստանյան իրականությունից բխած խոչընդոտների, արդյոք իր մեջ ուժ գտնելո՞ւ է դրանք հաղթահարելու, արդյոք բավարար կամք դրսևորելո՞ւ է՝ դրանց ձեռնոց նետելու ու ի չիք դարձնելու, թե՞ հրաժարական է տալու, ինչպես արել էր տարիներ առաջ: Չէ՞ որ, խոշոր հաշվով, նա ժողովրդական վստահության քվե չի ստացել ու,հետևաբար, քաղաքական պատասխանատվություն չի կրում հասարակության առաջ. նրա փոխարեն դա ՀՀԿ-ն կանի, որի վստահված անձի դերում էլ հենց, ըստ էության, հանդես է գալիս Կարապետյանը:

Փաստ է՝ առանց վճռականություն դրսևորելու, առանց, ինչպես ժողովուրդն է ասում, «քյալլա տալու», ո'չ ոք Հայաստանում, լինի վարչապետ, թե նախագահ, չի՛ կարողանալու իրական փոփոխությունների հասնել ու ինչ-որ բան բարեփոխել երկրում: Շոշափելի արդյունքների հասնելու համար լավ կառավարիչ լինելուց զատ հարկ է պատասխանատվություն կրելու ունակություն ունենալ ու չտրվել հնարավոր անբարենպաստ ազդակներին, քանի որ կյանքն է ապացուցում՝ առանց պայքարի ձեռքբերումներ չեն լինում: Իսկ այն հարցին, թե արդյոք Կարապետյանը պայքարո՞ղ մարդկանց տեսակին է պատկանում, անշո՛ւշտ, կարող է պատասխանել միայն ժամանակը: Մնում է միայն սպասել:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ