Կարապետյանի հավաստիացումների սնանկությունը...

Հայաստանի տնտեսության ներկայիս ծանր վիճակի պատճառներն երբեք և որևէ մեկի համար գաղտնիք չեն եղել. երկրում ստեղծված ծայրահեղ ծանր վիճակի, սոցիալական լարվածության, գործազրկության, տոտալ աղքատության և այլ աղետալի երևույթների արմատն այն անբարենպաստ բիզնես միջավայրն է, որ բնորոշ է եղել մեր երկրին դեռևս սոցիալիստական հասարակարգից կապիտալիստականին անցնելու ժամանակաշրջանից սկսած. 90-ականներից ի վեր Հայաստանում անլուծելի է մնում մասնավոր բիզնես գործունեություն ծավալելու հետ կապված միանգամայն արհեստական խնդիրները, որոնք, գաղտնիք չէ, արդյունք էին իշխանությունների կողմնակալ վերաբերմունքի, երբ Հայաստանում աշխատելու իրավունք էին ստանում բացառապես նրանք, ովքեր այս կամ այն կերպ կապված էին քաղաքական էլիտայի ներկայացուցիչների հետ: Ցավոք, մինչև հիմա մեզ չի հաջողվել դուրս գալ այդ արատավոր շրջանից, ու, չնչին տարբերությամբ, Հայաստանում այն նույն իրավիճակն է տիրում, ինչ՝ տասնամյակներ առաջ:

Երբ Կարեն Կարապետյանը ստանձնեց երկրի վարչապետի պաշտոնն, առաջին բանը, որ հնչեց նրա շուրթերից, հավասար մրցակցային պայմանների ստեղծումն էր, արտոնյալների դասի վերացումը, որ, ըստ նույն այդ խոստումների, կառավարությունը ջանալու էր ամենասեղմ ժամկետներում կյանքի կոչել: Այլ կերպ ասած՝ Կարապետյանը խոստանում էր այն, ինչ չէին կարողացել կյանքի կոչել նրա նախորդները, խոստանում էր այն, ինչը հայկական իրականության պայմաններում ուղղակի աներևակայելի էր: Բայց անցան ամիսներ, ու բոլորին պարզ դարձավ, որ խոստումներն այդ, մեղմ ասած, չափազանցված էին. կա՛մ Կարապետյանը լիովին տեղեկացված չէր՝ ինչ է կատարվում Հայաստանում, կա՛մ խոստումներ շռայլելու ճանապարհով ջանում էր քաղաքական դաշտում սեփական հայտնությունը առավել ընկալելի դարձնել հանրությանն ու հույսեր արթնացնել, թե հենց ինքն է այն միակն ու երկար սպասված գործիչն, ով կարող է ու պետք է ձեռնոց նետի տարիներով արմատացած արատավոր համակարգին:

Գործարար Սամվել Ալեքսանյանն, ըստ մամուլում տեղ գտած հավաստի տեղեկությունների, դեռևս մի քանի ամիս առաջ սկսել է կտրուկ հզորացնել իր խոզաբուծական ֆերմաներն ու լցված է վճռկակամությամբ՝ համապատասխան ոլորտի հետ վարվել այնպես, ինչպես վարվել է մի շարք այլ ոլորտների հետ նախկինում. մոնոպոլիզացիայի է ենթարկելու: Իսկ ահա պատահաբար մեր երկիր բանան ներկրած ոմն անհատ ձեռներեց, ով, ականջալուր լինելով Կարապետյանի հավաստիացումներին, թե ով որքան բանան կամենա, կարող է Հայաստան ներկրել, ու չի գտնվի գեթ մեկն, ով կհամարձակվի ներկրողի հավին քշա ասել, հանդգնել էր ու որոշակի քանակությամբ բանան էր բերել Հայաստան՝ իբր բիզնես ծավալելու ու մոնոպոլիզացված դաշտից մի կտոր էլ յուր կարիքների համար պոկելու: Արդյունքում՝ հայտնվել են մի խումբ անհայտ անձինք, ովքեր սկսել են ակնհայտորեն հալածել ու հետապնդել վարչապետի խոսքերին վստահած քաղաքացուն:

Հարց է առաջանում՝ գիտի՞, արդյոք, այս ամենի մասին ՊԵԿ ղեկավար Վարդան Հարությունյանն, ով, ինչպես հայտնի է, առիթն երբեք բաց չի թողնում՝ հրապարակայնորեն հայտարարելու, թե իր կողմից ղեկավարվող կառույցն անում է ամեն բան՝ երկրում բարելավելու բիզնես մթնոլորտն ու հավասար աչքով նայելու բոլոր գործարարաներին՝ անկախ նրանց տրամաչափից, ունեցած կապերից: Անշո՛ւշտ, տեղյակ է: Բայց, ինչպես հայտնի է, միայն տեղեկացված լինելը բավարար չէ՝ համապատասխան արդյունքներ գրանցելու համար. կամք ու վճռակամություն է հարկավոր՝ հունին հակառակ գնալու, ինչը, բնակնաբար, Հարությունյանի մոտ բացակայում է:

Բոլոր այն հավաստիացումները, թե եկել են երկրում փոփոխություններ անելու ժամանակները, փաստացի, սին դուրս եկան. ոչնչի ժամանակն էլ չի եկել, ու ամեն բան ինչպես կար, այնպես էլ շարունակելու է գոյություն ունենալ. Կառավարությունն անզոր դուրս եկավ այն իրականության առջև, որում ապրում է Հայաստանն արդեն տասնամյակներ, ու այս ամենի ֆոնին խոսել ինչ-որ փոփոխությունների մասին, ուղղակի ծիծխաղելի է, այնպես չէ՞…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ