Աղբը վերադառնում է մեր սեղաններ

Էկոլոգ, անկախ փորձագետ Լուսինե Թասլակյանն այն կարծիքին է, որ մարզերում աղբահանությունը շատ վատ է կազմակերպվում կամ ընդհանրապես չի կազմակերպվում, ինչի արդյունքում տասնամյակներ շարունակ ընդունված է եղել աղբը գետերի ափ լցնել:

«Ընդունված է եղել մտածել, որ գետը կտանի, ինչ էլ լցնես՝ գետը կտանի, բայց գետն ունակ չէ ամեն ինչ տանելու, և այդ աղբը՝ թե՛ կենցաղային, թե՛ շինարարական՝ մնում է գետերի ափին և ստեղծվում է սարսափելի տեսարան»:

Բնապահպանի խոսքով՝ գետերում են հայտնվում ներկանյութեր, շինարարական թափոններ, որոնք ազդում են ջրի որակի վրա, այնուհետև աղտոտված ջուրը օգտագործվում է ոռոգման համար և հայտնվում է մեր սեղաններին՝ գյուղմթերքի միջոցով: Բացի այդ, այդ գետերը պիտանի չեն դառնում նաև ռեկրեացիայի համար:

Ասուլիսի մյուս բանախոս՝ բնապահպան Ինգա Զարաֆյանն էլ նկատում է, որ Հայաստանում աղբի վերամշակման ոչ մի տեխնոլոգիա չի իրականացվում:  Ըստ նրա՝ հիմնականում աղբը Նուբարաշենի աղբավայր է տեղափոխվում, որտեղ այն ոչ թե տեսակավորում ու մշակման են ենթարկում, այլ՝ այրում են: 

Ինգա Զարաֆյանը, խոսելով «Մաքուր Հայաստան» ծրագրի մասին, նշեց, որ այն շատ նման է ակցիայի. «Դա կառավարման խնդիր չի լուծում, իսկ մենք հենց դրա պահանջն ունենք: Մենք ունենք, իհարկե, ռազմավարություն, սակայն այնտեղ աղբի վերամշակման մասին մի տող է ասված եւ ոչ մի միջոցառում նախատեսված չէ»: 

Զարաֆյանն առաջարկում է նաև կանոնակարգել դաշտը, տեսակավորել աղբը և ներդրողների հրավիրել, ովքեր պատրաստ կլինեն վերամշակել այն: