ԱԽ քարտուղարի հարցազրույցը շատ թույլ էր

Հրախարակախոս Հրանտ Տեր-Աբրահամյանը գրում է.

Նայեցի վերջապես նորանշանակ ԱԽ քարտուղարի հարցազրույցը Ազատություն ռադիոկայանին: 
Անկեղծ ասեմ՝ շատ թույլ էր, ընդ որում երկուստեկ՝ ե՛ւ հարց տվողի կողմից ե՛ւ պատասխանողի կողմից: 
Կես ժամ խոսել նրանից, որ կոռուպցիան ու կեղծված ընտրությունները վատ բաներ են, լեգիտիմ իշխանությունը՝ լավ, ու որ նոր Հայաստանում ոչ մի վատ բան հնարավոր չէ, որովհետեւ Նոր Հայաստանը Հին Հայաստան չէ, չի նշանակում խոսել անվտանգության հարցերից: Բոլորս էլ առաջին դասարան ավարտել ենք, ու գիտենք, որ լավ բաները լավն են, իսկ վատ բաները վատն են: 
Չեն համոզում նաեւ հղումները, թե անվտանգության մարտահրավերները կձեւակերպվեն քննարկումների արդյունքում: Քննարկումները լավ բան են, բայց ցանկալի էր զգալ, որ նորանշակ քարտուղարն ունի իր հայեցակարգը: 
Ես չեմ պատկերացնում խոսակցություն անվտանգության քարտուղարի հետ խոսակցություն, որի մեջ նշված չլինեին, օրինակ, հետեւյալ խնդիրները: 
1. Մերջավորարեւելյան ճգնաժամն ու ընդհանրապես համաշխարհային հարաբերությունների նոր իրավիճակը որպես հիմնական միջավայր, որից կախված է Հայաստանի անվտանգությունը: Միջավայր որն արմատապես փոխվել է, ու այդ փոփոխության արդյունք է, օրինակ 16 թվի պատերազմը ու դրան հետեւած ներքաղաքական բանավեճը Հայաստանում: Էդ իջավայրի մասին եթե խոսք չկա, ուրեմն, դա խոսք չի Հայաստանի անվտագության մասին
2. Դեմոգրաֆիական խնդիրը: Դրա մեջ օրինակ Երեւանակենտրոն Հայաստանը, որը Հայաստանի անվտանգության գուցե ավելի մեծ սպառնալիք է քան որեւէ այլ բան: Եթե էդ խնդիրը չլուծվի կամ գոնե չգիտակցվի ոչ մի ազատ արդար ընտրություն մեզ չի օգնի: 
Էլի մի քանի նման կետ: 
Սրանք կապրզ չեն, մանրամասներ չեն: 
Առանց սրանց որեւէ խոսակցություն անվտանգության մասին չունի առանցք, ներքին տրամաբանություն, համակարգ, ջուր ծեծոցի է բոլորին հայտնի ճշմարտությունների շուրջ: 
Հ.Գ. Ի դեպ, երեւանակենտրոնությունը նաեւ մտածողության խդնիր է: Մի ամբողջ շերտ կա, որ Երեւանից պայմանական Ֆրանկֆուրտ ճամփուն ավելի սովոր է, ու ավելի լավ գիտի, քան Երեւան-Եղեգնաձոր ճամփեն, ու որը Արագածն Արայի լետից չտարբերելով, տարբերում է սաքսոնական բարբառները բավարականներից: Ու ըստ այդմ, կարծում է, որ բավական է Հայաստանում իրացնել խելոք գրքերում գրված բոլոր խելոք խորհուդները ու դրանով բոլոր քաղաքական հարցերը կլուծվեն: Չի հասկանում, որ քաղաքականության նպատակը Հայաստանն է, այլ ոչ թե վերցական ճշմարտություններն ու իդեալները: Էդ շերտը թեեւ փոքր է, բայց հավակնում է հանրային խնդիրների ձեւակերպման: