Հենց որ վիճակը կայունացավ՝ այդ մասին նույնիսկ խոսելն անհնար կլինի

ՀՀ մշակույթի նախարար Լիլիթ Մակունցը պատրաստ է անհրաժեշտության դեպքում նախարարության ողջ կազմով տեղափոխվել Գյումրի: Այդ մասին նախարարը նշել է Գյումրիում լրագրողների հետ ունեցած ճեպազրույցում:

Թեմային անդրադարձել է ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանն՝ իր ֆեյսբուքյան էջում գրելով.

«Արմատական որոշումների ժամանակը

Ես շատ ուրախ եմ, որ Մշակույթի նախարարությունը Գյումրի տեղափոխելու հարցը արթնացել է լեթարգիական քնից: Տարածքային կառավարման նախարարությունը վաղուց պետք է քննարկեր իշխանության աշխարհարգրական ապակենտրոնացման հարցը: Թե մարզերը աշխուժացնելու անհրաժեշտություն կա, թե Երևանը բեռնաթափելու կարիք կա; Դեռևս 2003-04թթ. համարյա որոշում էր կայացվում Բժշկական համալսարանը Գյումրի տեղափոխելու մասին:

Այս համալսարանն ընտրվել էր այն պատճառոբ, որ այն, ըստ էության, մոնոպոլ է, այս համալսարանի մասնագիտացումներն ընտրողները մեծ հնարավորություններ չունեն այլ վայրերում գտնվող ԲՈՒՀ գնալ, այստեղ շատ են բարեկեցիկ ընտանիքների զավակները, արտասահմանցի ուսանողները, ովքեր քիչ թե շատ միջոցներ ունեն բնակարան/սենյակ վարրձակալել, ժամանցի որոշ, երիտասարդական ծախսեր անել, միաժամանակ երկրաշարժից հետո Գյումրիում ստեղծվեց համեմատաբար լայն առողջապահական ցանց, որով Գյումրիում ավելի, քան որևէ մեկ այլ քաղաքում, հնարավոր կլիներ կազմակերպել բժշկի կրթության համար անհրաժեշտ կլինիկական պրակտիկան և ուսուցումը:

Հենց միայն այս համալսարանի բերումով Գյումրիում կաշխուժանար առողջապահական ցանցը, ուսանողությանն անհրաժեշտ գրադարանային աշխատանքը, սպասարկման ոլորտները ևլն: Չխոսելով արդեն համալսարանի պրոֆեսորա-դասախոսական կազմի կողմից Գյումրու բնակչությունը համալրելու մասին: 10 հազար ուսանողների և հարյուրավոր դասախոսների ներկայությունը ամբողջովին կփոխվեր ոչ միայն Գյումրի քաղաքի հեռանկարը, այլև զգալիորեն կփոխեր «Հայաստանը Երևանն է» շատ վատ պրակտիկան: 

Բայց «առողջապահական աշխարհն» ունի իր ներքին մշակույթը, ազդեցիկ նոմենկլատուրայինները շատ են և նրանք ամեն գնով կասեցրին այն տարիներին առաջարկված ծրագիրը: Հասկանալի է, որ դիմադրում էին նաև համալսարանի դասախոսական կազմն ու ուսանողությունը: Բայց ծրագիրի իրականացումը երկրի ընդհանուր զարգացման համար շատ արդյունավետ կլիներ, և մեծ ազդեցություն կունենար տարածքային կառավարման համամասնության վրա: Կրկնում են, անիմաստ է Գյումրիում բացել այդ համալսարանի մասնաճյուղը, այն իրավացիորեն միակն է և միակն էլ պետք է մնա:

Առհասարակ միջազգային չափումներով մեկ բժշկական համալսարանը լիովին բավարարում է երեք միլիոն բնակչությանը մասնագետներով ապահովելու խնդիրը: Հենց որ խոսքը գնա մասնաճյուղի մասին՝ բուն խնդիրը տապալվելու է: Խոսքը չի գնում Շիրակի երիտասարդությանը բժշկի մասնագիտական կրթություն ունենալու շանսը մեծացնելու մասին, խոսքը գնում է Հայաստան երկրի բոլոր տարածքների զարգացման համամասնությանը հասնելու մասին: