Տեր-Պետրոսյանին վերադարձնում են խաղի մե՞ջ. ի՞նչ է սպասվում Արցախում

Օրեր առաջ տեղեկատվություն տարածվեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հանդիպման մասին: Քննարկման գլխավոր, առանցքային հարցը Արցախն էր: Արցախի վերաբերյալ Տեր-Պետրոսյանի մոտեցումները գաղտնիք չեն, հիշում ենք նաև նրա մոտեցումները «ոչ մի թիզ հող» սկզբունքից կառչածների հանդեպ. նրանց Տեր-Պետրոսյանը համարում էր պետության անվտանգությանը սպառնացող թիվ մեկ վտանգը: Երեկ՝ դատարանում՝ «Սասնա Ծռերի» դատավարության ընթացքում տեղի ունեցավ միջադեպ, որը կարելի է դիտարկել իբրև «Ծռերի» պառակտման որոշակի դրսևորում: Ո՞ւմ է դա անհրաժեշտ և ինչո՞ւ է նման գործընթացը սկսվում անմիջապես Փաշինյան-Տեր-Պետրոսյան հանդիպումից հետո: Գուցե կա անհրաժեշտություն չեզոքացնե՞լ, այսպես կոչված, «ոչմիթիզհողականներին»…

 

 

Այս համատեքստում խնդրի լուծման երեք տարբերակներ գոյություն ունեն՝ պատերազմ, շրջանների հանձնումը՝ փոխզիջումային տարբերակով, սակայն թե ինչ է մեզ պատրաստ զիջել հակամարտության մյուս կողմը՝ չի նշմարվում, և տարբերակ, որին ապավինում էին Ռոբերտ Քոչարյանը և Սերժ Սարգսյանը, այն է՝ ժամանակ ձգել առնվազն 10 տարի, սակայն Փաշինյանի դեպքում էլ հարց է՝ նա ունի՞ 10 տարի իշխանություն պահելու ռեսուրս, թե՝ ոչ: Հետևաբար, Փաշինյանին այս հարցում շտապեցնում են և դրանով է պայմանավորված նաև Արևմուտքի կողմից «քսակները չբանալու» քաղաքականությունը: Մասնավորապես, երեկ ԱՄՆ դեսպան Միլսը հայտարարեց, որ խոշոր ներդրումների մասին դեռևս խոսք գնալ չի կարող: Այսինքն՝ քանի դեռ լուծված չէ Արցախյան հակամարտությունը՝ Փաշինյանի կառավարությունը շոշափելի աջակցության չի արժանանալու: Գուցե դրանով է պայմանավորված հայտնի մոտեցումներով աչքի ընկած Առաջին նախագահի ակտիվացումը, ում կարող են ակտիվացնել, ինչպես դա արեցին նախկին իշխանությունները՝ 2017-ի խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ:

 

 

Եվ այսօր, երբ կրկին ակտուալ է այդ խնդիրը, առնվազն տարակուսելի է Փաշինյանի հանդիպումը հենց Տեր-Պետրոսյանի հետ և այն էլ՝ Արցախյան հակամարտությունը քննարկելու նպատակով: Միևնույն ժամանակ, հարկ է նշել, որ որքան էլ որ Տեր-Պետրոսյանի մոտեցումները դիտարկվում են իբրև պարտվողականության քարոզ, դրանք ամեն դեպքում իրենց մեջ պարունակում են պրագմատիզմի տարրեր՝ հակադրվելով հայրենասիրական կենացներին և ռեալ պոլիտիկից կտրված հայտարարություններին և ընկալումներին: