«Հորեղբորս վերջին անգամ հոկտեմբերի 25-ին եմ տեսել». Վազգեն Սարգսյանի զարմուհու հուշերը՝ հորեղբոր մասին․ BlogNews.am (լուսանկարներ)

Լուսանկարներ 17 Ապրիլ, 2019 19:05

«Հորեղբորս վերջին անգամ հոկտեմբերի 25-ին եմ տեսել։ Ես չեմ հիշում, բայց բոլորն ասում էին, որ այդ օրն ինձ գրկից չէր իջեցնում: Հոկտեմբերի 27-ին հայրս, կաթողիկոսի ընտրության կապակցությամբ, գտնվում էր Էջմիածնում: Տատիկս մեզ հետ տանն էր, միրգ էր լվանում, երբ դռան զանգը տվեցին: Այնքան լավ եմ հիշում, ասացին՝ Գրո (տատիկիս այդպես էին դիմում) Ազգային ժողով մարդ է մտել, կրակել են, ասում են՝ Վազգենն էլ է վիրավոր: Տատիկս սկսեց հևոցով շնչել, և երբ միացրինք հեռուստացույցն, արդեն ամեն ինչ պարզ էր… Ես չորս տարեկան էի, եղբայրս՝ հինգ: Երբ հայրս եկավ տուն, հասկացանք՝ ինչ է տեղի ունեցել. հորս առաջին անգամ էի արտասվելիս տեսնում... Մեկ էլ տատիս մահվան ժամանակ տեսա»:

ՀՀ 9-րդ վարչապետ Արամ Սարգսյանի դստեր և ՀՀ առաջին պաշտպանության նախարար Վազգեն Սարգսյանի զարմուհի Գրետա Սարգսյանի հուշերում այսպես է մնացել հոկտեմբերի 27-ը: Աղջկա հիշողությունները հորեղբոր՝ Վազգենի մասին, վառ են և տաք․ չնայած փոքր է եղել, բայց կան կադրեր, որոնք մինչ օրս աչքի առաջ են: BlogNews.am-ի հետ զրույցում Գրետան պատմել է ոչ թե պաշտպանության նախարար Վազգեն Սարգսյանի, այլ Վազգեն հորեղբոր մասին, ում մասին չափազանց քնքշությամբ էր խոսում:

«Կներեք, ես երեկ ավելորդ տաքացա, էլ չի կրկնվի. Ձեր Վազգեն»

Այնպես էր ստացվել, որ հորեղբայրս՝ Արմենը, հարկերը չէր վճարել, որովհետև դեռևս ժամանակ ուներ: Վազգեն հորեղբայրս ասում է․ «Ինչո՞ւ չես վճարել, և ինչպես կարող եմ ես ուրիշներից պահանջել, եթե դու դեռևս չես վճարել»: Նրանց խոսակցությունն այնքան է թեժանում, որ հորեղբայրը սկսում է բղավել և հեռանում է: Հաջորդ օրն առավոտյան ծաղիկներ է ուղարկում տատիկին և մի գրություն. «Կներեք, ես երեկ ավելորդ անգամ տաքացա, էլ չի կրկնվի: Ձեր Վազգեն»:

Մինչ օրս էլ ապրում ենք Արարատում։ Հիշում եմ, երբ գալիս էր, ամբողջ ընթացքում մեզ հետ էր խաղում, ընդ որում՝ կռիվ-կռիվ: Մեզ լողացնում էր․ շատ էր սիրում այդ պրոցեսը: Հետո էլ գոռում էր՝ Մարինե, Շողիկ (մայրս և հորեղբորս կինը) եկեք, ձեր երեխաներին տարեք:

Փոքր ժամանակ թմբլիկ էի, ինձ «խնձոր» էր ասում, հետո երբ նիհարեցի, ասաց․ «Տանձի պոչ ա դարձել»: Նա միշտ ասում էր, որ ես բոլորի հավաքական կերպարն եմ: Երբեք չէր զայրանում մեզ վրա, հաճախ էր հումորներ անում։ Ինձ լողալ էլ նա է սովորեցրել:

Նոր-նոր սկսել էի խոսել, տատիկը սովորեցրել էր «Այ իմ գնդակ, իմ գնդակ» երգը: Հորեղբայրը երբ զանգում էր, սկսում էի նրա համար երգել, բայց երբ գալիս էր տուն, լեզուս ջուր էր կտրում: Ասում էր․ «Ի՞նչ անեմ․ գնամ, զանգե՞մ, որ երգես իմ համար»: Հաջորդ անգամ զանգում էր, ասում․ «Դե մի հատ Չալոն երգի»:

Երեկոները պառկում էր, ինձ էլ պառկացնում փորին. ես՝ փոքր, նա՝ մեծ, հաղթանդամ, մորուքով

Մի անգամ ինձ տարավ, Երևանով ման տվեց, Կառավարության շենքը ցույց տվեց: Հարցրեց՝ սովա՞ծ ես, ասացի՝ չէ: Ասաց՝ պաղպաղակ գնե՞մ, ասացի՝ հա: Վերջ, այդքանը: Տուն եկանք, ասաց․ «Էս ինչ քիչ ա խոսում էս երեխեն»: Այդ օրն ինձ համար հայկական տարազով տիկնիկ էլ էր գնել, լուսանկարվել էինք միասին, որը տպած տվեց տատիկին, նա էլ պատին ամրացրեց: Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուր կայքում։