Նայում էիր աչքերին՝ հավատում էիր կերպարին. Բորիս Պեպանյան

Այսօր Հ.Պարոնյանի անվան պետական թատրոնում սգո օր էր. Գալյա Նովենցին հրաժեշտ տալու էին եկել դերասանուհու ընկերները, բարեկամները, հարազատները, երկրպագուները։ Ներկաները սրտի ցավով էին խոսում սիրելի ընկերոջ մահվան մասին.

«Մեծ վիշտ է ապրում արվեստասեր հասարակությունը, նրա մահով մեծ կորուստ կրեց հայ կինոն, թատրոնը։ Հայ կինոյի լեգենդը մեզանից հեռացավ։ Նրա վերջին խաղին միասին էինք, ես հպարտ եմ, որ նրա խաղընկերն եմ եղել։ Նա շշմելու չափ գեղեցիկ խաղաց, ժողովուրդը ծափահարություններով չէր թողնում հեռանար բեմից, լեփ լեցուն դահլիճ, ծաղիկներ, բրավոներ։ Որոշել էինք սեպտեմբերին երկուսով նորից խաղալ, բայց... Երբ լուրը լսեցի, գոռացի, ճչացի՝ Գալյան չկա. ծանր ապրումների մեջ ընկա։

Բորիս Պեպանյան. «Նրա աչքերը լիքն էին, նայում էիր աչքերին՝ հավատում էիր կերպարին։ Նա չի մահացել, նա կմնա մեր ժողովրդի մեջ։ Նրան փոխարինողներ կլինեն, բայց լրացնողներ՝ ոչ»։

Լևոն Մութաֆյան. «Նա խաղաց միանգամայն տարբեր դերեր, տարբեր բնավորություններ, տարբեր ժանրեր և բոլոր ժանրերում ապացուցեց, որ ինքը բազմաժանր և բազմաշերտ դերասանուհի է։ Նա ստեղծեց հայ կնոջ կերպարը՝ անզուգական կատարելության հասցնելով ազգային տիպական բնավորությունը կինոմատոգրաֆիայում»։

Ազատ Գասպարյան. «Մենք կորցրինք հայ կինոյի վարպետներից մեկին, իր տեսակը միայն իրեն էր պատկանում՝ անկրկնելի, անզուգական։ Կյանքում համեստ էր, լրջախոհ, իսկ կինոէկրանին՝ գունագեղ»։

Էմմա Պետրոսյան. «Նրան երկար տարիներ եմ ճանաչում, միշտ ջերմ հարաբերություններ եմ ունեցել։ Նա անփոխարինելի է իր խոսքով, յուրօրինակ գույնով, հայ կնոջ կերտած կերպարով։ Վստահ եմ՝ նրա անունը դեռ երկար կապրի»։

{gallery}novenc{/gallery}