Պատերազմի ժամանակ երեխաների մոտ կարող է դեպրեսիա, տագնապ, վախ առաջանալ. բացատրում է հոգեբանը

«Իրավիճակը շատ սթրեսային է, ու բոլորն են լարված, կարծում եմ՝ ավելի շատ հանգիստ պետք է ասել, և այդ լարվածությունը էրեխեքի մոտից հանել: Այսինքն տագնապային իրավիճակները փորձենք չստեղծել»,-ԼՈՒՐԵՐ.com-ի հետ զրույցում ասաց մանկական հոգեբան Քնարիկ Ղազարյանը՝ խոսելով երեխաների հոգեվիճակի մասին պատերազմի ժամանակ:

«Շատ կարևոր է նաև անկեղծությունը, պետք է անկեղծ ասենք, թե ինչ իրավիճակ է: Այսինքն՝ ըստ երեխայի տարիքի նրանց  բերել դեպի ասելիքը»:

Ղազարյանը նշեց, որ պատերազմի ժամանակ երեխաներին պետք է հեռու պահել սոցիալական կայքերից.

«Երեխաներին կարելի է սոցիալական ցանցերից մի քիչ հեռու պահել և ապահովել, ենթադրենք, ժամանցային խաղեր ստեղծելով: Որքան էլ դժվար է, բայց ժամանցային խաղերը ինչ-որ ձևով դուրս կբերեն այդ վիճակից»:

Խոսելով պատերազմի ընթացքում դասապրոցեսի դադարի մասին՝ Ղազարյանը ասաց, որ իր կարծիքով ամբողջությամբ պրոցեսի դադարեցումը սխալ է:

«Ձայները ամեն դեպքում երեխաների վրա կազդեին, բայց պետք էր ուրիշ տեղ ապահովել դասապրոցեսը: Ավելի շատ իրենց ընկերական միջավայրի ստեղծում պետք է ապահովեինք: Դասապրոցեսը կօգներ որոշակի ժամերի երեխաներին ազատվել այդ իրավիճակից: Այն տան լարված մթնոլորտը կօգներ դուրս բերել»:

Ղազարյանը պատերազմական իրավիճակներում ծնողներին խորհուրդ է տալիս լինել սթափ.

«Չտրվել տագնապներին ու իրավիճակին նայել ավելի թեթև, ու փորձել հաղթահարել իրավիճակը»:

Ղազարյանը կարևորեց երեխաներին հոգեբանական աջակցություն տրամադրելու գործընթացը.

«Ինչքան շուտ աջակցություն տրամադրվի, այդքան ավելի հեշտ կլինի, քան թողնենք խնդիրը բարդանա: Նման դեպքերը կարող են երեխաների մոտ դեպրեսիա, տագնապ, վախ առաջացնել: Ու խնդիրը, ըստ դրա, կարող է ավելի բարդանալ»:

Հոգեբան Կարինե Նալչաջյան էլ մեզ հետ զրույցում կարևորեց լուրեր ստանալու էթիկան. 

«Բացարձակապես անիմաստ է և հոգեբանական տեսանկյունից տրավմատիկ է, եթե ցուցադրվում են զոհվածի լուսանկարները կամ զոհվածի հարազատների ողբը: Սրանք ոչ թե ճշմարտության ցուցադրությունն են, այլ հոգեբանորեն մարդկանց ճնշելու, ծանր վիճակի մեջ դնելու դեր են կատարում: Բաց ինֆորմացիան պետք է լինի ճիշտ ընտրված չափաբաժնով, բայց պիտի համապատասխանի իրականությանը: Ապա թե ոչ մարդիկ թշնամու լրատվական կայքերից են ինֆորմացիա ստանում, իսկ թշնամին նաև հոգեբանական տեղեկատվական պետարազմ է անում: Մենք պիտի հասկանանք ինչն է լինում»: