The Christian Science Monitor. Կարիբյան ճգնաժամից 50 տարի անց Արևմուտքում ԱՄՆ-ի ազդեցությունն ընկնում է

Շատերը համարում են 1962 թվականի Կարիբյան ճգնաժամը մարդկության պատմության ամենավտանգավոր պահը, գրում է The Christian Science Monitor-ը:

Այս հոդվածի հեղինակը ներկայացնում է պատմաբան Ֆիլիպ Բրեների կարծիքը. քանի դեռ սառը պատերազմի քաղաքականությունը քիչ ընդհանուր բաներ ունի ԱՄՆ-ի և Լատինական Ամերիկայի ժամանակակից հարաբերությունների հետ, որոշ իմաստով ԱՄՆ-ն հայտնվում է նույն դրության մեջ, ինչն էլ նախադրյալներ էր առաջացրել հակամարտության համար:

Կոմունիզմի տարածումից բացի` ԱՄՆ-ին անհանգստացնում էր այն հանգամանքը, որ Լատինական Ամերիկայի երկրները կարող են սկսել Կուբային նմանակել, հատկապես սառը պատերազմում նրա աշխարհաքաղաքական դիրքորոշմանը` դրանով իսկ խարխլելով ԱՄՆ-ի առաջատար դիրքերn արևմտյան կիսագնդում: Հեղինակի կարծիքով` 50 տարի անց ԱՄՆ-ն բախվում է նման իրավիճակի առավել ժամանակակից տարբերակին:

Վերջին տասնամյակում ծաղկել է լատինամերիկյան ժողովրդավարությունը, և համաշխարհային տնտեսական իրավիճակը փոխվել է. Լատինական Ամերիկան ոչ միայն հյուսիս է նայում՝ փնտրելով առաջնորդ և ներդրումներ, այլև՝ Հնդկաստան, Չինաստան և Ռուսաստան:

Մեծ հաշվով՝ այս հարաբերությունները տնտեսական են իրենց էությամբ: Օրինակ, եթե մի ժամանակ Ռուսաստանն ընտրել էր Կուբան, որպեսզի առաջ տաներ իր քաղաքական նախագիծն ամերիկյան սահմանների մոտ, ապա այժմ այն կնքում է էներգետիկական պայմանագրեր Լատինական Ամերիկայի հետ և զենք է վաճառում, քանի որ այնտեղ գտնում է դրան պատրաստ գործընկերներ և գնորդներ. գրում է The Los Angeles Times-ը:

Ներդրումների ներհոսքը Վենեսուելայից մինչև Բոլիվիա ընկած երկրները նպաստում է ԱՄՆ-ի՝ այս տարածաշրջանում համաշխարհային գերիշխանության հետագա խախտմանը, ընդ որում, այն սցենարով, որն այժմ ողջունում են շատ առաջնորդներ: Նրանց մեջ ամենագլխավորը Հուգո Չավեսն է, իսկ նրա համակիրներից են Բոլիվիայի և Նիկարագուայի նախագահները՝ համապատասխանաբար Էվա Մորալեսն ու Դանիել Օրտեգան: