ՔՊ-ի նախընտրական խոստումները «սրբագրողները»

Թավշյա հեղափոխությունից առաջ և այնուհետև՝ ընտրությունների նախաշեմին, ՔՊ-ականները և Նիկոլ Փաշինյանը տարաբնույթ խոստումներ էին տալիս հպարտ քաղաքացիներին, այդ խոստումներից մի քանիսը հետագայում նաև տեղ գտան կուսակցության նախընտրական ծրագրում:

Թե՛ հեղափոխության օրերին, թե՛ դրանից հետո ՔՊ-ականները և անձամբ Նիկոլ Փաշինյանը խոստանում էին հանրության առաջ թափանցիկ աշխատել, հատկապես վկայակոչում էին տարատեսակ հիմնադրամների հանդեպ հանրային և պետական վերահսկողության ավելացման անհրաժեշտությունը և դրանց աշխատանքի թափանցիկության ապահովումը։

Սակայն, տարիներ անց նույն ՔՊ-ականներն արդեն ԱԺ-ում՝ պատգամավորի կարգավիճակում, առաջ են քաշում օրենսդրական նախաձեռնություններ, որոնք ակնհայտորեն հակասում են իրենց իսկ քաղաքական ուժի կողմից տրված խոստումներին և նախընտրական ծրագրում առկա կետերին: Նրանք իրենց առաջ քաշած օրենքի նախագծերով հարվածել են քաղաքացիների գրպանին, սահմանափակել խոսքի ազատությունը և այլն:

Դիցուք՝ ըստ ՔՊ-ական պատգամավոր Գևորգ Պապոյանի՝ աարտարժութային և դրամային հիպոտեկային վարկերում վերջին երեք տարում չաշխատող վարկերի դրամային կշիռը 1.5-2 % է, և 4.5-6 %-ն արտարժութային է։ Վերջինս այդ վիճակագրությամբ հիմնավորեց իր հեղինակած «Արժութային կարգավորման և արժութային վերահսկողության մասին» օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին օրենքի նախագիծը: Նախագծով առաջարկվում է փոփոխության ենթարկել համապատասխան հոդվածը և սահմանել, որ բանկերը և վարկային կազմակերպությունները սպառողական փոխառություններն ու վարկերը, բնակարանային հիպոտեկային կրեդիտները տրամադրվեն միայն Հայաստանի Հանրապետության դրամով, իսկ ոչ ռեզիդենտ ֆիզիկական անձանց (բացառությամբ ՀՀ ռեզիդենտ համավարկառու ունենալու դեպքի) բնակարանային հիպոտեկային կրեդիտները կարող են տրամադրվել նաև արտարժույթով:

Չնայած այն հանգամանքին, որ հեղափոխականները իշխանության եկան հայրենասիրական կոչերի ներքո, հեղափոխությունից տարիներ անց Ազգային ժողովի Պաշտպանության եւ անվտանգության հարցերի մշտական հանձնաժողովի չորս ՔՊ-ական պատգամավոր՝ Ադրանիկ Քոչարյանը, Քրիստինե Պողոսյանը, Արմեն Խաչատրյանն ու Վիլեն Գաբրիելյանը, ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանին խնդրել են՝ օրենքով սահմանված կարգով շրջանառության մեջ դնել իրենց հեղինակած «Ռազմամարզական գործունեության մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքի եւ «Պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքում լրացումներ կատարելու մասին նախագծերի փաթեթը։

Օրինագծի հեղինակները նախ որոշել են, որ օրենքի չորրորդ գլխում պետք է ստեղծվի ռազմամարզական կազմակերպությունների միություն․ «Ռազմամարզական կազմակերպությունների միությունը սույն օրենքի ուժով ստեղծված հասարակական կազմակերպություն է, որին օրենքի ուժի մեջ մտնելու պահին անդամակցում է փաստացի ռազմամարզական գործունեություն իրականացնող առնվազն երեք հասարակական կազմակերպություն, եւ որը ծավալում է շուրջ ութամսյա գործունեություն»: Եվ այս միության կանոնադրությունը հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության անվտանգության խորհուրդը։

Ընդ որում, Հայաստանում կարող է լինել մեկ ռազմամարզական կազմակերպությունների միություն, այսինքն՝ այս միությունը մոնոպոլ դիրք է ունենալու։

Բայց ավելի ուշագրավ են ռազմամարզական կազմակերպության անդամին վերագրվող պարտականություններն ու արգելող կետերը։ Օրենքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ կետով սահմանվում է.

Ռազմամարզական կազմակերպության անդամին արգելվում է՝

1) ռազմամարզական կազմակերպության ներսում զբաղվել որեւէ կուսակցության քարոզչությամբ կամ հակաքարոզչությամբ

2) հրապարակայնորեն կամ ռազմամարզական կազմակերպության ներսում արտահայտել կամ տարածել ատելության կամ ռասայական խտրականության խոսք կամ վերաբերմունք:

Սա ոչ այլ ինչ է, քան թշնամուն ուղղված բացասական դրսեւորումները՝ ատելությունը, մերժումը, վրեժի զգացումն արգելելու փորձ։ ՔՊ-ականներն այս «անմեղ» պահանջով փաստացի արգելում են ռազմամարզական կազմակերպության անդամներին որեւէ թթու խոսք ասել, ատելության, թշնամանքի որեւէ արտահայտմամբ հանդես գալ հայ ժողովրդի թշնամիների, մասնավորապես՝ ադրբեջանցիների, թուրքերի դեմ։

Այսինքն՝ կազմակերպությունը ստեղծվում է հենց թշնամուն ոչնչացնելու, նրանից պաշտպանվելու, նրան հաղթելու գաղափարական հենքի վրա, մինչդեռ այդ կազմակերպության անդամներին, ըստ էության, պարտադրում են «սիրել թշնամուն»։ Ասել կուզի՝ որեւէ հակաադրբեջանական, հակաթուրքական քարոզ չանել այդ կազմակերպության հավաքների ժամանակ։