Ուր են և ինչու են լռում Հայաստանի խոշոր գործարարներն ու պաշտոնյաները. Արթուր Ճաղարյան

ԼՈւՐԵՐ.com-ը շարունակում է անդրադառնալ այն պաշտոնյաներին և գործարարներին, ովքեր երկար տարի զբաղեցրել են պետական կարևորագույն պաշտոններ, հարստություն և բիզնես են դիզել՝ Հայաստանի և Արցախի անունը հոլովելով, իսկ այսօր, երբ Արցախում տեղի է ունենում անթաքույց ցեղասպանություն, լռում են և նախընտրում են մնալ ստվերում:

Այսօր կանդրադառնանք Իջևանի քաղաքապետ Արթուր Ճաղարյանին: Վերջինիս պաշտոնական կենսագրությունից տեղեկանում ենք, որ Ճաղարյանը 1990-1995թթ. ընդունվել և ավարտել է Երևանի ճարտարապետաշինարարական ինստիտուտի տեխնոլոգիական ֆակուլտետի շինարարության էկոնոմիկա և կառավարում բաժինը։ 1996-1998թթ.․ ծառայել է ՀՀ ԶՈՒ-ում՝ որպես ինժեներասակրավորային դասակի հարամատար, այնուհետև՝ վաշտի հրամանատար։ 1998-1999 թթ.․ աշխատել է «Երկաթգիծշին-1» ՓԲԸ-ում՝ որպես աշխղեկ։ 2000-2011թթ.. աշխատել է ՀՀ Անշարժ գույքի Կադաստրի պետական կոմիտեի Իջևան տարածքային ստորաբաժանման՝ անշարժ գույքի հաշվառման և կադաստրային գնահատման բաժնի 1-ին կարգի մասնագետ (2-րդ դասի, առաջատար ծառայողի դասային աստիճան)։ 2011-2015թթ.․ եղել է ՀՀ Անշարժ գույքի Կադաստրի պետական կոմիտեի Տավուշի մարզային ստորաբաժանման hաշվառման տվյալների մուտքագրման բաժնի պետ (ՀՀ քաղաքացիական ծառայության 3-րդ դասի խորհրդականի դասային աստիճան)։ 2015-2021թթ.․ աշխատել է Իջևանի համայնքապետարանում՝ որպես համայնքի ղեկավարի տեղակալ։

Թեև Ճաղարյանը տեղավորվում է նախկին պաշտոնյա ձևակերպման մեջ, այնուամենայնիվ հեղափոխությունից հետո նա մեծ հոժարակամությամբ մնաց և սկսեց աշխատել արդեն ՔՊ-ականների հետ՝ ընտրություններում դառնալով ՔՊ միակ թեկնածուն, արդյունքում էլ ընտրվելով արդեն քաղաքապետի պաշտոնում: Ժամանակին նա իր բազմաթիվ գործընկերների պես կենացներ են բարձրացնում Արցախի և Հայաստանի անվտանգության պատվին, պնդում, որ անվտանգության ապահովումը, այն էլ սահմանամերձ շրջաններում, պետք է լինի իշխանությունների առաջնահերթությունների շարքում: Այսօր, երբ Արցախի գոյությունը դրված է հարցականի տակ, իսկ իր մարզի մի շարք գյուղեր իշխանությունները անկլավների անվան տակ պատրաստվում են հանձնել Ադրբեջանին՝ Ճաղարյանը լռում է, թեև, կարծես թե, հենց ինքն էր պնդում ժամանակին, որ անվտանգության ապահովումը պետք է լինի իշխանությունների առաջնահերթությունը: Ինչպես տեսնում ենք, գործ ունենք հերթական դրվագի հետ, երբ պաշտոնյայի համար առավել կարևոր է սեփական աթոռը և ոչ թե սկզբունքայնությունը:

Շարունակելի...