Արևմտյան էմիսարների՝ Հայաստան կատարած այցերի բացասական հետևանքները

Վերջին շրջանում ակնհայտ է դառնում, որ կտրուկ ակտիվացել են արևմտյան էմիսարների այցերը Երևան: Նախորդ երկու-երեք ամիսների ընթացքում Հայաստան այցելած արևմտյան քաղաքական գործիչների տասնյակը հետևյալ տեսքն ունի:

1) Չեխիայի  ԱԳՆ եվրոպական հարցերով  գլխավոր տնօրեն Յարոսլավ Կուրֆյուրստ,

2) Ֆրանսիայի ԱԳՆ ղեկավար Կատրին Կոլոննա,

3) ԵԱՀԿ ԽՎ նախագահ Պիա Կաումա,

4) Եվրոպայի խորհրդի գլխավոր քարտուղարի միգրացիայի և փախստականների հարցերով հատուկ ներկայացուցիչ Լեյլա Կայացիկ,

5) ՄԱԿ Մանկական հիմնադրամի Եվրոպայի և Կենտրոնական Ասիայի տարածաշրջանային գրասենյակի տնօրեն Ռեգինա Դե Դոմինիկիս,

6)  Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Անալենա Բերբոք,

7) Էստոնիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Մարգուս Ցահքնան,

8) Եվրոպայի և Եվրասիայի հարցերով պետքարտուղարի տեղակալի պաշտոնակատար Յուրի Քիմ,

9) ԱՄՆ պետական դեպարտամենտի Կովկասի բանակցությունների հարցերով ավագ խորհրդական Լուիս Բոնո, 

10) ԱՄՆ եվրոպական հրամանատարության գլխավոր սերժանտ-մայոր Ռոբերտ Աբերնեթի:

Անզեն աչքով էլ տեսանելի է, որ Եվրամիության, ԵԱՀԿ-ի և ԱՄՆ-i քողի տակ արևմտյան էմիսարների այցերը Հայաստան վերջին շրջանում պարբերական բնույթ են կրում։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի ԱՄՆ եվրոպական հրամանատարության գլխավոր սերժանտ-մայոր Աբերնեթիի այցը Երևան: Ըստ պաշտոնական տեղեկատվության` վերջինս մեր երկիր է ժամանել, որպեսզի աջակցի Հայաստանի զինված ուժերի սերժանտական կորպուսի կատարելագործմանը, քաղաքականության ձևավորմանը և նախնական մշակման աշխատանքներին։ Այստեղ, անշուշտ, հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք այս այցը կարելի է դիտարկել Հայաստանի քաղաքական վերնախավում երկար ժամանակ շրջանառվող և առաջ մղվող՝ ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու և ՆԱՏՕ-ին միանալու օրակարգի համատեքստում և արդյոք այս այցը հենց այդ գործընթացի նախերգանքը չէ ... 

Արևմուտքի «նայողների» ակտիվացումը բնավ էլ պատահական չէ: Հասկանալի է շտապողականությունը՝ ռուս-ուկրաինական շարունակվող պատերազմի ֆոնին Ռուսաստանին անկյուն մղելու ուղիներից մեկը ՌԴ-iն մեր տարածաշրջանից վտարելն է ու Հայաստանի իշխանությունների նկատմամբ այնպիսի մեծ ճնշում գործադրելը, որ վերջիններս խզեն բոլոր քաղաքական, տնտեսական և անվտանգային կապերը Մոսկվայի հետ: Արևմուտքի քավորությամբ խաղաղության պայմանագիր կնքելու հարցում ՀՀ իշխանություններին շտապեցնելը  նույնպես միտված է այդ նպատակի իրականացմանը: 

Անշուշտ, Հայաստան այցելող արևմտյան էմիսարներին առանձնապես չի հետաքրքրում մեր երկրի ճակատագիրը նման անհեռանկարային քայլի դիմելուց հետո: Բոլոր այն հետխորհրդային երկրները, որոնք կտրուկ փոխել են արտաքին քաղաքական վեկտորը և այն ուղղել դեպի Արևմուտք, բախվել են ոչ թե տնտեսական բարգավաճմանն ու անվտանգային խնդիրների լուծմանը, այլ տարածքային, մարդկային կորուստների, դիվանագիտական ձախողումների և աշխարհաքաղաքական խնդիրների: Եվ հենց այս հանգամանքը պետք է մշտապես հիշեն Հայաստանի իշխանությունները, հակառակ դեպքում՝ իշխող քաղաքական թիմի նման չհաշվարկված և անհեռանկարային գործողություններն անբեկանելի խորացնելու են առկա խնդիրները և ճակատագրական հետևանքներ են ունենալու մեր երկրի համար: