Ապագան կառուցվում է ամեն Աստծո օր. Միրզոյան

«Հրապարակը» գրում է.

ՀՀ ԱԳՆ նախաձեռնությամբ սեպտեմբերի 9-11-ն անցկացվելիք «Երևան երկխոսություն» համաժողովին ընդառաջ նախարար Միրզոյան Արարատը հանդես է եկել ուղերձով: Քննարկենք դրա դրույթները:

Խորհրդային Միության կազմաքանդումից հետո ձևավորված աշխարհն, այո, արագ փոխվում է: Բայց այն ոչ թե բազմակողմ էր՝ ինչպես նշված է ուղերձում, այլ միաբևեռ: Իսկ բազմակողմն ու միաբևեռը տարբեր հասկացություններ են, ու ոչ միայն տարբեր, այլև հակադիր: Եվ իրականում միաբևեռ աշխարհն իր տեղը սկսում է զիջել բազմակողմ աշխարհին: Եթե ասվածը չի ընկալվում ԱԳՆ-ի կողմից, ապա դա նշանակում է, որ «Երևան երկխոսություն» համաժողովը չի կարող ճիշտ ուղիներ նշել հընթացս ձևավորվող բազմակողմ կամ բազմաբևեռ աշխարհում Հայաստանի տեղի ու դերի որոշման առումով: Որովհետև սխալ ախտորոշման պատճառով ճիշտ բուժում լինել չի կարող: Ինչն, իր հերթին նշանակում է, որ համաժողովը կարելի է արդեն այսօր՝ դեռևս չսկսված, համարել անիմաստ ու ըստ այդմ՝ փակված: Բայց քանի որ պարոն Միրզոյանն իմ գրածներով չի առաջնորդվում՝ մենք էլ շարունակենք նրա ուղերձի քննարկումը:

Մի կերպ գոյություն քարշ տվող՝ «ժողովրդավարական» անվանյալ աշխարհակարգի նկատմամբ սպառանալիքներն արձանագրված ուղերձում տեղ է տրված նաև լավատեսական մոտեցմանը: Դա ձևակերպված է այսպես. «Ասիայի և Եվրոպայի միջև ավելի լավ փոխկապակցվածության և նոր ճանապարհների ապահովման փնտրտուք»: Ինչպես նաև նշվել է տեխնոլոգիական, թվային առաջընթացը: Այստեղ կրկին առկա է թերասացություն. խոսքը գնում է ոչ թե ողջ Ասիայի, այլ հիմնականում միայն Կենտրոնական Ասիայի մասին: Որովհետև Ասիայի ամենամեծ և հզոր պետությունը՝ Չինաստանը, պարոն Միրզոյանի հովանավորողների կողմից ոչ թե ներառվում, այլ դուրս է թողնվում համագործակցությն այդ ձևաչափից: Էլ չասած Ռուսաստանի մասին, որը հսկայական եվրասիական երկիր է:

Ինչևէ, Կենտրոնական Ասիայից գանք մեր տարածաշրջան կամ ավելի ճիշտ՝ մեր երկիրը: Դրա բնորոշիչ նիկոլական սահմանումը՝ «խաղաղության խաչմերուկը», ժամանակակից ռուսական առածի («Արդուկն էլ միացնես՝ դրա ձայնն է հանում») ոճով է: Եվ Հայաստանի այսօրն էլ, վաղվա պատկերն էլ, բնականաբար, ներկայացված է նույն նիկոլական ոճով: Ահա այն. «Մենք այս պահին պատմական հանգրվանում ենք՝ ավելի խաղաղ, ապահով և բարեկեցիկ ապագայի ճիշտ ընտրություն կատարելու, ճիշտ ճանապարհով ընթանալու իրական հնարավորությամբ»։ Իրականությունն այս դեպքում ևս ճիշտ հակառակն է. գործող իշխանության պարագայում ճիշտ ճանապարհով ընթանալու հնարավորությունը բացակայում է նույնիսկ տեսականորեն: Որովհետև այն թշնամու ստորացումներին արձագանք չտալն է, նրա բոլոր պահանջները կատարելը: Եթե դա է ճիշտ ճանապարհը, ապա դա մեր տան լույսը հանգցնելու և դրսի դուռը փակելու ժամանակն է:

Որպես ավարտ ներկայացնեմ ուղերձի վերջին նախադասությանը: Ահա այն. «Մենք սպասում ենք բոլորի ակտիվ մասնակցությանն ու ներդրումին՝ նպատակ ունենալով հասցեագրել մերօրյա հրատապ խնդիրները՝ «Ապագան կառուցելով այսօր»»: Եթե այն պատկաներ երիտասարդ լրագրողի գրչին, ապա խորհուրդ կտայի գտնել չակերտներում առնված կարգախոսի ճշգրիտ տեղը նախադասության մեջ: Իսկ եթե դա հնարավոր չլիներ, ապա կառաջարկեի դեն նետել այն, քանի որ դա բացմիցս օգտագործված և, չնայած դրան, իմաստազուրկ արտահայտություն է: Պարզ է, որ ապագան կառուցվում է ամեն Աստծո օր (կամ ամեն «այսօր»):