Երվանդ Քոչարի անպատասխան սերը
Գիտություն և Մշակույթ
Այս պատմությունը Քոչարը պատմել է Ռուբեն Զարյանին, Դիլիջանի «Լեռնային Հայաստան» առողջարանում հանգստանալիս: Զարյանը ամեն առավոտ Քոչարի խնդրանքով նախաճաշից առաջ անցնել է նրա մոտ մի գավաթ կոնյակ խմելու: Մի օր նախաճաշից հետո, սև սուրճ ըմպելով Քոչարը նայում է դիմացը ու պատմում հետևյալը.
- Տեսնում ես այն տղաներին: Քանի տարեկան կլինեն: Երևի մի քսանհինգ: Գուցե այդքան էլ չլինեն: Ես էլ եմ երիտասարդ եղել: Ոսկեգույն, գանգուր մազեր ունեի, կապույտ աչքեր, բարակ ու կոկիկ էի: Լավ ձայն ունեի, Սայաթ-Նովա էի երգում: Թռավ, անցավ երիտասարդությունս, ինչպես Իսահակյանն է ասում՝ «Ոսկե ամպի նման» …
Հարցրի՝ երբևէ թունդ սիրահարվե՞լ է:
- Ինչպես չէ: Հովնանյան դպրոցում մի աշակերտուհի կար, Արփիկ անունով: Սիրում էի խենթի պես: Երկար մազեր ուներ, տխուր աչքեր և զարմանալի գեղեցիկ ձեռքեր: Ես ու Հալաբյանը (ճարտարապետ Կարո Հալաբյանի մասին է խոսքը) նկարեցինք նրա ձեռքերը: Գարնան մի օր, ինչպես գիտես Թիֆլիսը հրաշալի գարուն ունի, ժամադրված էինք, հանդիպեցինք Երևանյան հրապարակում: Հանկարծ անձրև եկավ: Քաղաքատունն էր, վրան էլ մեծ ժամացույց: Մի անկյուն գտանք ու պատսպարվեցինք: Երբեք չեմ մոռանա այդ օրը: Միմյանց կողքի, իրար կպած կանգնած էինք: Ես ուզում էի, որ անձրևը անվերջ գա, և մենք այդպես մնանք իրար կողքի: Ես ասացի նրան` «Մի ջերմ խոսք ասեք: «Արև»: «Օհ, դա շատ հեռու է մեզանից»: «Տաքություն»: «Դա էլ այն չէ»: «Հապա ի՞նչ», հարցրեց աղջիկը խեղճացած: «Սեր…»: «Սե՞ր»: «Այո, սեր»: : «Սե՜ր, սե՜ր» կրկնեց նա ու նայեց ինձ սրտագին: Այլևս ոչ մի վայելք իմ կյանքում չհասավ դրան: Եվ հանկարծ աղջիկն ասաց` «Ես պիտի կույս մնամ»: «Կո՞ւյս»: «Այո, կույս, այդպես եմ վճռել»: Հիմա էլ ես խեղճացա:
Անձրևը կտրվեց: Ես գնացի տուն կոտրված սրտով: Գրեցի նրան նվիրված մի ոտանավոր.
Երբ արևմուտքը ոսկեզօծվի
Եվ երկինքը հրդեհվի,
Գնա, գնա անտառ մեղմորեն, մեղմորեն…
Եվ տես ծիրանածավալ լիճը
Եվ կարապները զույգ – զույգ լողացող
Համրորեն, համրորեն …
Եվ այդպես հիշիր ինձ … հիշիր ինձ …
Ռ. Զարյան «Հուշապատում» Գիրք III
Նյութը` Ք.Ա-ի
ՈՒՂԻՂ ԵԹԵՐ
Ամենադիտված 
Դիրքում բռնшբшրnւթյшն դեպքը տեսած, ապա սպшնված 3 զինվորների ծնողներն արդարադատություն են պահանջում (տեսանյութ)
