Երվանդ Քոչարի անպատասխան սերը

Այս պատմությունը Քոչարը պատմել է Ռուբեն Զարյանին, Դիլիջանի «Լեռնային Հայաստան» առողջարանում հանգստանալիս: Զարյանը ամեն առավոտ Քոչարի խնդրանքով նախաճաշից առաջ անցնել է նրա մոտ մի գավաթ կոնյակ խմելու: Մի օր նախաճաշից հետո, սև սուրճ ըմպելով Քոչարը նայում է դիմացը ու պատմում հետևյալը.

- Տեսնում ես այն տղաներին: Քանի տարեկան կլինեն: Երևի մի քսանհինգ: Գուցե այդքան էլ չլինեն: Ես էլ եմ երիտասարդ եղել: Ոսկեգույն, գանգուր մազեր ունեի, կապույտ աչքեր, բարակ ու կոկիկ էի: Լավ ձայն ունեի, Սայաթ-Նովա էի երգում: Թռավ, անցավ երիտասարդությունս, ինչպես Իսահակյանն է ասում՝ «Ոսկե ամպի նման» …

Հարցրի՝ երբևէ թունդ սիրահարվե՞լ է:

- Ինչպես չէ: Հովնանյան դպրոցում մի աշակերտուհի կար, Արփիկ անունով: Սիրում էի խենթի պես: Երկար մազեր ուներ, տխուր աչքեր և զարմանալի գեղեցիկ ձեռքեր: Ես ու Հալաբյանը (ճարտարապետ Կարո Հալաբյանի մասին է խոսքը) նկարեցինք նրա ձեռքերը: Գարնան մի օր, ինչպես գիտես Թիֆլիսը հրաշալի գարուն ունի, ժամադրված էինք, հանդիպեցինք Երևանյան հրապարակում: Հանկարծ անձրև եկավ: Քաղաքատունն էր, վրան էլ մեծ ժամացույց: Մի անկյուն գտանք ու պատսպարվեցինք: Երբեք չեմ մոռանա այդ օրը: Միմյանց կողքի, իրար կպած կանգնած էինք: Ես ուզում էի, որ անձրևը անվերջ գա, և մենք այդպես մնանք իրար կողքի: Ես ասացի նրան` «Մի ջերմ խոսք ասեք: «Արև»: «Օհ, դա շատ հեռու է մեզանից»: «Տաքություն»: «Դա էլ այն չէ»: «Հապա ի՞նչ», հարցրեց աղջիկը խեղճացած: «Սեր…»: «Սե՞ր»: «Այո, սեր»: : «Սե՜ր, սե՜ր» կրկնեց նա ու նայեց ինձ սրտագին: Այլևս ոչ մի վայելք իմ կյանքում չհասավ դրան: Եվ հանկարծ աղջիկն ասաց` «Ես պիտի կույս մնամ»: «Կո՞ւյս»: «Այո, կույս, այդպես եմ վճռել»: Հիմա էլ ես խեղճացա:

Անձրևը կտրվեց: Ես գնացի տուն կոտրված սրտով: Գրեցի նրան նվիրված մի ոտանավոր.

Երբ արևմուտքը ոսկեզօծվի

Եվ երկինքը հրդեհվի,

Գնա, գնա անտառ մեղմորեն, մեղմորեն…

Եվ տես ծիրանածավալ լիճը

Եվ կարապները զույգ – զույգ լողացող

Համրորեն, համրորեն …

Եվ այդպես հիշիր ինձ … հիշիր ինձ …

Ռ. Զարյան «Հուշապատում» Գիրք III

Նյութը` Ք.Ա-ի