Ապրիլի 9-ին Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետ պարտվեց հասարակությունը

Երեկ՝ ապրիլի 9-ին հաջորդած առաջին օրը՝ Հայաստանում մի տեսակ դատարկություն էր: Ըստ «168 ժամի»՝ այնպիսի տպավորություն էր, որ կյանքը, գոնե քաղաքական կյանքը կանգ է առել: Ապրիլի 9-ին տեղի ունեցած իրադարձությունների հիմնական մասնակիցները՝ բացառությամբ «Ժառանգության» մեկ-երկու անդամների, կարծես ընդհատակ էին անցել:

«Ժառանգության» առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, ում հասարակությունը փետրվարի 18-ից հետո լսում էր բառացիորեն ամեն օր, երեկ լուռ էր: Ոչ միայն լուռ էր, այլ անգամ ստույգ հայտնի չէր նրա գտնվելու վայրը: Հատկապես, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը նախօրեին հայտարարել էր, թե մեկնելու է Մոսկվա՝ «Պուտինի հետ խոսելու»:

Այս իրավիճակից, իհարկե, հրճվողներ կան: Այդպիսիք շատ են ինչպես՝ իշխանական դաշտում, այնպես էլ՝ իրենց ընդդիմադիր համարողների շրջանում: Ապրիլի 9-ին Րաֆֆի Հովհաննիսյանն, իհարկե, մեծ հաշվով, պարտվեց: Պարտվեց՝ չկարողանալով առաջնորդել բազմահազար քաղաքացիներին: Բայց դա նաև հասարակության պարտությունն էր, հասարակության առնվազն այն հատվածի, որը դժգոհ է իշխանությունից, որը չի ընդունում այս իշխանությանն ու նրա վարած քաղաքականությունը, և որն, ի դեմս Րաֆֆիի, այս իրականությունը փոխելու հնարավորություն էր տեսնում: Հասարակության այդ հատվածն էլ ավելի է հիասթափվելու երկրում ինչ-որ բան փոխելու հնարավորությունից, որոշ մասը՝ արտագաղթելու է: Եվ ճակատագրի հեգնանքով վերջին քսան տարիներին հայրենադարձության խորհրդանիշ դարձած Րաֆֆի Հովհաննիսյանն իր գործունեությամբ, ավելի շատ՝ անգործությամբ դառնալու է Հայաստանից արտագաղթի հերթական ալիքը խթանողներից մեկը: