Այսօր նկարիչ Սերգեյ Արուտչյանի ծննդյան օրն է

Ժողովրդական նկարիչ, գրաֆիկ, կինոյի և թատրոնի նկարիչ, պլակատի և երգիծական նկարիչ Սերգեյ Արուտչյանը ծնվել է 1912 թ. հունիսի 6-ին, Բաքվում: Նկարիչ Միքայել Արուտչյանի եղբայրն է: Ավարտել է Երևանի Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ճարտարապետական ֆակուլտետը: Ձևավորել է բազմաթիվ բեմադրություններ Երևանի Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական, Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի և Լենինականի Մռավյանի անվան դրամատիկական թատրոններում:

Ձևավորած ներկայացումներից են` Դեմիրճյանի «Հայրենի երկիր», «Սահման», Չարենցի «Կապկազ թամաշա», Ժ.Հարությունյանի «Ծաղիկների աշխարհում», Արաքսմանյանի «Երրորդ հարկից գլխիվայր», «Փիղը պարում է» և այլն:

Հեղինակել է բազմաթիվ քաղաքական պլակատներ և ընկերական շարժեր: Եղել է նաև «Ոզնի» ամսագրի գլխավոր նկարիչը, որտեղ ստեղծել է մի շարք ծաղրանկարներ: Եղել է մի շարք ֆիլմերի նկարիչը: 1956թ. արժանացել է ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի, 1964թ. ժողովրդական նկարչի կոչմանը:

Հայ սովետական թատրոնի պատմության գրքում կարդում ենք. «Ամենաբեղմնավոր ու թերևս ամենահավասարակշռված բեմանկարիչն է մեզանում: Նրա գրեթե բոլոր ձևավորումները (այդ թվում և նրանք, որոնք քննադատվել են) ունեն մի ընդհանուր, մասնագիտական մակարդակ, անկախ այն հանգամանքից, թե որ ռեժիսորի հետ է աշխատել նա: «Սրտի արատի» այնքան թեթև, որոշ տեսարաններում գունեղ ձևավորումը քիչ չնպաստեց այդ ներկայացման երկարակեցությանը: Պայմանական դեկորների կիրառումը, որ հաճախ ենք հանդիպում Արուտչյանի ձևավորումներում, շատ է օգնել թատրոնին` նյութական սահմանափակ միջոցներով հասնելու պատկերավոր, բազմակողմանի լուծումների. «Լուսամուտը» և «Մեռնող Ֆլորան», մասամբ էլ «Երկու գույնը» այդ իմաստով ուշագրավ, նույնիսկ օրինհակելի ձևավորումներ էին: Երկհարկանի կառույցներ բարձրացնելով բեմում, Արուտչյանը այնքան լավ է տիրապետում մակետին և իր գործի տեխնիկային առհասարակ, որ կարողանում է գրեթե միշտ լակոնիկ լինել, չծանրաբեռնել բեմահարթակը, միաժամանակ ռեժիսորի համար ստեղծելով տարախական լայն հնարավորություններ:

«Սալեմի վհուկները» Արուտչյանի լավագույն աշխատանքներից է, որ աչքի է ընկնում ոչ միայն դեկորների տեխնիկական մատուցման կատարելությամբ, այլև հնարամիտ լուծված, կունստրուկտիվ հարթակներով: Այդ ուշագրավ ներկայացման ռեժիսորական ցայտուն ֆինալը հազիվ թե կարելի լիներ իրագործել, եթե դրան չնախապատրաստվեր նկարիչը` ճկուն դեկորներով: Իր սերնդի մեջ ամենաավագն ու փորձվածը լինելով, Սարգիս Արուտչյանը շատ օգտակար դեր է կատարում` իր սերնդակիցներին «հաշտեցնելով» թատերական ձևավորման դժվարությունների հետ: Իր բոլոր առավելություններով ու վրիպումներով հանդերձ, նա է որոշում Սունդուկյանի անվան թատրոնի բեմանկարչության այսօրվա (1960-ականների) մակարդակը: Թատրոնի բազմաթիվ բեմադրությունների վրա կա նրա ջանադիր և համառ աշխատանքի դրոշմը»:

Մահացել է 1986 թ. մայիսի 18-ին, Երևանում: