«Հրապարակ». Կա՞ արդյոք երկրագնդի վրա ուրիշ երկիր, որ այսքան հանձնված լինի բնության կամքին

Ես չգիտեմ՝ կա՞ արդյոք երկրագնդի վրա ուրիշ երկիր, որ այսքան հանձնված լինի բնության ու Աստծո կամքին: Ցանկացած բնության տարերք մեզ դարձնում է անպաշտպան, մատնում սովի, զրկում ապրելու-աշխատելու հնարավորությունից: Բավական է մի տեղատարափ անձրեւ գա կամ առատ ձյուն տեղա, երաշտ կամ ցրտահարություն լինի, եւ մենք զրկվում ենք տեղաշարժի հնարավորությունից, բերք ու բարիքից, երկրում ամեն ինչ կաթվածահար է լինում, ուսումնական ու աշխատանքային գործընթացները դադարեցվում են, մարդիկ փակվում են տներում ու հնազանդորեն սպասում աղետի ավարտին:

Ստացվում է, որ պետական համակարգը, բնության տարերքի դեմ պայքարի կոչված մարմինները մեզանում չեն գործում, մարդիկ պատրաստ չեն դիմակայելու ոչ միայն աղետներին, այլեւ ամենասովորական բնական երեւույթներին՝ անձրեւին, ձյանը, քամուն, ցրտին, շոգին: Անմիջապես ի հայտ է գալիս, որ ձյուն մաքրող մեքենաներ չկան, հակակարկտային կայանները ֆիկցիա են, ջրահեռացման համակարգերը չեն գործում, ոռոգման համակարգերը գործում են խիստ անկանոն: Էլ չենք խոսում աղետներից ապահովագրության, ցանցային մեթոդներով բերք աճեցնելու, բերքատվությունը կառավարելու, ջերմոցային տնտեսությունները զարգացնելու եւ այլ քաղաքակիրթ համակարգերի մասին:

Եթե 21-րդ դարում հանկարծահաս ցրտից պաշտպանվելու միակ միջոցը ծուխ անելն է, ապա մենք ինչո՞վ ենք տարբերվում 18-րդ դարում խոփով հող մշակող մեր նախապապերից, որոնք ոչ պետականություն ունեին, ոչ գյուղնախարարություն, ոչ օդերեւութաբանական ծառայություններ, ոչ ագրոտեխնիկա: Եվ իրենց աստվածամերժ գործերով էլ այնքան չէին «բարկացրել» Աստծուն, որ ապրիլին ձյուն ու կարկուտ ուղարկեր նրանց եւ իր պատվիրաններից շեղվելու համար դաժանորեն պատժեր:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: