«Հրապարակ». «Տերերը» նախընտրեցին ոչ թե նրան, այլ նրանց, ովքեր տարիներ շարունակ դավաճանել էին

Երբ որեւէ հրաման կատարող՝ լինի դատավոր, չինովնիկ, թե կուսակցական գործիչ, պատժվում է սխալ հրաման կատարելու համար, մենք բավարարման մեծ զգացում ենք ապրում: Հրաման արձակողն անշուշտ արժանի է շատ ավելի մեծ պատժի, բայց կատարողն էլ չպետք է անպատիժ մնա: Նրանք պետք է հասկանան, որ ա. հրաման տվողը միշտ ամենավճռական պահին մի կողմ է քաշվելու եւ մեղքը բարդելու է կատարողի վրա, բ. դատաստանի պահին ոչ ոք չի հետաքրքրվելու, թե ով է կանգնած այդ հրամանի ետեւում, գ. կատարողները շատ ավելի հաճախ են փորձանքի գալիս, քան հրաման արձակողները:

Անշուշտ, Տիգրան Սարգսյանի սխալների մի մասը նրա անձնական որոշումը չէ, եւ եթե, ինչպես Վազգեն Մանուկյանն էր ասում, նրա «ձեռքերն ու ոտքերն արձակեին», նա գուցեեւ լավ աշխատեր: Բայց այսօր դատում են ոչ թե նրա «ձեռ ու ոտը կապած» Սերժ Սարգսյանին ու Հանրապետականին, այլ հենց նրան: Հաջորդ «զոհն» Արթուր Բաղդասարյանն է, ով տարիներ շարունակ սրբորեն ծառայեց Սերժ Սարգսյանին, վտանգելով իր ու իր կուսակցության քաղաքական ապագան ու վարկաբեկելով իրեն ու իր կուսակցությանը՝ որպես քաղաքական ինքնուրույն գործոնի:

Միայն 2008-ին խաղացած դերի համար, երբ Լեւոն Տեր-Պետրոսյան- Սերժ Սարգսյան ընտրության մեջ նա թեքվեց դեպի ՀՀԿ նախագահը՝ վճռական դերակատարում ունենալով ընտրությունների ելքի հարցում, բավական էր, որ Հանրապետականը նրա «արձանը կանգնեցներ» ՀՀԿ կենտրոնական գրասենյակում: Բայց ամենավճռական պահին «տերերը» նախընտրեցին ոչ թե նրան, այլ նրանց, ովքեր տարիներ շարունակ դավաճանել էին ու քննադատել իրենց: Այստեղից հետեւություն. երբեք չի կարելի անմնացորդ նվիրվել ու ծառայել՝ զանց առնելով հանրության շահն ու ընտրողի ակնկալիքները: Նման նվիրումները, որպես կանոն, չեն գնահատվում:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: