Որոշումը Պուտինն է կայացնում. Die Zeit

Վերջապես ԱՄՆ-ն և Ռուսաստանը համաձայնություն են ձեռք բերել Սիրիայում կրակի դադարեցման շուրջ: Չնայած, դեռ մեծ հարց է, թե արդյոք այն կայուն կլինի, չնայած՝ լուրը հուսադրող է ինքնին: Այդ թվում՝ նաև այն պատճառով, որ Ասադը, ըստ երևույթին, համաձայնվել է դրան՝ ռուսների ճնշման տակ, գրում է Die Zeit-ը:

Ռազմական գործողությունների դադարեցումն առաջնային խնդիրն է Սիրիայում: Եվ ոչ միայն այն սիրիացիների համար, ովքեր տառապել են դրանց հետևանքով հինգ տարի շարունակ: Որքան երկար է տևում պատերազմը Սիրիայում, այնքան ավելի մեծ է վտանգը, որ այն կտարածվի այլ տարածաշրջաններում: Այս պատերազմում արդեն ներքաշված են մի քանի տասնյակ երկրներ: Մասնավորապես, դրան կարող էր միջամտել նաև Թուրքիան, իսկ դա կարող էր հանգեցնել նաև ՆԱՏՕ-ի միջամտությանը:

Սակայն, հրադադարի մասին համաձայնության համար սարսափելի բարձր գին է վճարվել: Ռուսաստանն՝ առանց հաշվի առնելու հնարավոր հետևանքները, իր ռազմաօդային ուժերի օգտագործմամբ սկսել է գործողությունը, և գրեթե հողին հավասարեցրել Հալեպ քաղաքի մի մասը՝ դրանով իսկ ծնկի իջեցնելով սիրիական ընդդիմությանը: Այսպիսով, կարելի է ասել, որ Սիրիայի բռնապետ Բաշար Ասադը հաղթել է այս պատերազմում:

Սակայն, նրա ապագան անհայտ է մնում: Եթե հրադադարը կայուն կլինի, ապա առաջին հերթին պետք է երկրի հետպատերազմյան շրջանի վերաբերյալ բանակցությունները նորացվեն: Եվ կարևորագույն հարցերից մեկը կլինի Ասադի նոր դերը: Եթե նա մնա իշխանության գլխին, Սիրիայում իրավիճակը չի կարգավորվի: Քանի որ նա է պատասխանատու վերջին տարիների արյունահեղության համար:

Ռուսաստանը փրկել է Ասադին, սակայն բազմիցս հասկացնել է տվել, որ պատրաստ է Սիրիայում իշխանափոխության: Մոսկվայի պաշտոնական դիրքորոշումը հետևյալն է. առաջին հերթին պետք է խաղաղություն տիրի, այնուհետև սիրիացիները ազատ ընտրությունների ժամանակ կորոշեն, թե ում են ուզում տեսնել որպես պետության ղեկավար:

Դեմոկրատիա՝ Պուտինի ոճով

Ստացվում է, որ սիրիական ժողովրդավարության «հովանավորը» Վլադիմիր Պուտինը՞ կլինի: Չենք կարող իրադարձությունների նման զարգացումը շատ գրավիչ համարել, հատկապես՝ սուննիների համար: Այո, և դժվար է հավատալ, որ նման զարգացումը տեղ կգտնի, չէ՞ որ Ռուսաստանի նախագահը բոլորովին էլ հայտնի չէ նրանով, որ նպաստում է ժողովրդավարության զարգացմանն իր սեփական երկրում: Այդ դեպքում ինչու՞ ինքնակալ Պուտինը կցանկան, որպեսզի Սիրիայում տիրի իսկական ժողովրդավարություն:

Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանի համար անկայուն Սիրիան նույնպես խնդիր կլինի: Կայունությունը այն փոքրիկ ընդհանուր հայտարարն է, որը միավորում է Ռուսաստանին և Արևմուտքին՝ Սիրիայում՝ հետպատերազմյան շրջանի համատեքստում: Եվ ոչ վատագույն նախադրյալը՝  երկարաժամկետ խաղաղությանը հասնելու համար: