Հրաշքով փրկվածները. ինչպես Թալիշի հինգ բնակիչները երեք օր մնացին տներից մեկի նկուղում. News.am (տեսանյութ)

Ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը Թալիշի տներից մեկի նկուղում թաքնված լուսաբացին էին սպասում Ավգուստինա Ալավերդովան ու նրա մայրը: Միայն երեք օր անց՝ Մարտակերտի ոստիկանների օգնությամբ գյուղից դուրս գալուց հետո են հասկացել, թե ինչ կարող էր պատահել իրենց հետ, եթե այդ գիշեր հանկարծ որոշեին դուրս գալ նկուղից:

NEWS.am-ի հատուկ թղթակից Գայանե Ալեքսանյանը Ստեփանակերտում հանդիպել է Ավգուստինա Ալավերդովայի հետ, լսել հրաշքով փրկված՝ Թալիշի հինգ բնակիչների պատմությունը:

Ի ՞նչ էր կատարվում Թալիշում ապրիլի 1-2-ի գիշերը:

Թալիշում եմ ապրում, մորս ու որդուս հետ: Որդիս հիմա ծառայում է Ջեբրայիլում: Գյուղում տուն ունեմ, խանութ ունեմ արդեն 5 տարի: Ապրիլի 1-ի երեկոյան սովորականի պես խանութը փակեցինք, պառկեցինք քնելու:

Ժամը 2-3-ի կողմերն էր, ուժեղ գմփոց եկավ: Չնայած մենք գմփոցներին սովոր ենք. անցած տարի օգոստոսին էլի նույն պատմությունն էր: Բայց էս անգամ գմփոցից հետո շատ ավելի ուժեղ ձայն եկավ:

Ես տեղերից վեր կացա, երրորդ գմփոցից լույսերը հանգեցին: Շորերս արագ հագա, մտա սենյակ, մամայիս արթնացրի: Մենք կուչ եկանք մահճակալի մոտ ու չէինք հասկանում՝ ինչ է կատարվում: Չգիտեմ ինչից էին կրակում: Մի պահ գիշերը ժամը 4.30-5.00-ի սահմաններում կրակոցները կտրվեցին: Գյուղից տարօրինակ ձայներ էին լսվում, մարդիկ գոռում էին, իրար ձեն էին տալիս: Մենք վախենում էինք դուրս գալ: Մամային ասացի՝ տեղներիցս չշարժվենք, սպասենք մինչև լույսը բացվի:

Էդ պահին ինչ որ զենքից, «Գրադ» էր, ինչ էր, չհասկացա, ինչ-որ երկաթից բան էր, գցեցին տան վրա, զալի պատը ծակեց, տվեց ամեն ինչ ջարդուփշուր արեց ու կպավ սպալնու պատին: Հողերը լցվեցին մեր գլխին: Ես արդեն ոչ մի բան չէի հասկանում, գլուխս ահավոր ցավում էր, միայն գոռում էի՝ մամ, էս ի՞նչ ա, էս ի՞նչ ա: Վախից ասում էի՝ արի մտնենք պադվալ: Էդպես վազելով գլուխներս բռնած մտնել ենք պադվալ, որ իբր էնտեղ անվտանգ է: Էդպես կուչ ենք եկել պադվալում, բայց գյուղի վրա շատ էին խփում, առավոտ էր արդեն, չգիտեմ՝ ինչից էին խփում:

Մեկ էլ մի սնարյադ էր, ինչ էր, եկավ ու ընկավ հենց պադվալի դեմը, որտեղ մենք թաքնվել էինք: Ուժեղ ձայն եկավ, դուռը տարավ, պատը ծակեց: Աչքերս փակել էի, վախից գլուխս բռնել էի, հողն ու քարերը թափվել էր մեզ վրա: Գլխումս չգիտեմ ինչ եղավ, բայց ավելի ուժեղ սկսեց ցավալ: Երբ աչքերս բացեցի, զգացի, որ տեսողությունը շատ վատ է, չեմ տեսնում: Ասում եմ՝ մամ, ի՞նչ է պատահել: Մամաս տեսել էր պադվալի մեծ ծակը, ինձ ասեց՝ արի դուրս գանք: Մենք դուրս եկանք, տեսա, որ էդ սնարյադը ընկել էր փոսը, թթի ծառի կեսը տարել էր, քերելով ընկել էր բակ:

Հետո երբ դուրս եկաք, ի՞նչ եղավ:

Երբ դուրս եկանք, մաման ասեց՝ գնանք գյուղից Ռայայի ու Բենիկի տուն՝ տարիքով մարդիկ են: Աչքերս լավ չէին տեսնում, չէի կարողանում քայլել, մաման մի կերպ ինձ քաշելով տարավ, հասանք Բենիկենց տուն: Ասացին, որ իրենց մոտ նորմալ ա: Մնացինք իրենց տանը: Ես ինձ շատ վատ էի զգում, հարցրի՝ դուք պադվալ ունե՞ք, ասեց՝ հա: Տարավ իրենց պադվալը, որտեղից ես ընդհանրապես դուրս չէի գալիս: Մենակ աղոթում էի, որ երեխուս բան պատահած չլինի, որովհետեւ հեռախոսս նստել էր, ոչ մի լուր չունեի: Այդ 3 օրն էդտեղ մնացինք: Պատահական դուրս էի եկել, լսեցի ինչ-որ ձայներ են գալիս, չէի հասկանում, բայց զգում էի, որ հայերեն չեն խոսում: Շուտ հետ գնացի: Հետո եմ հասկացել, որ հայ չեն, ուղղակի չէի պատկերացրել: Դրանից հետո մամաս գնաց խանութ, պահած տեղից մի քանի բան է բերել, յոլա ենք գնացել: Հաց ուտելուց հետո անմիջապես գնում էինք պադվալ: Բոլորս նկուղում ենք եղել, ու ոչ մի կերպ չենք կարողացել որեւէ մեկին խաբար անել, որ գան մեզ օգնեն:

Շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում