Պաշտոնապես ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը՝ կնշանակի փչացնել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ. Մերկելը բարդ իրավիճակում է հայտնվել

Պաշտոնապես ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը՝ կնշանակի փչացնել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, որը հազիվ է համաձայնել ընդունել ներգաղթյալներին: Իսկ Բունդեսթագում քվեարկությունը կրկին հետաձգելու դեպքում կարելի է Թուրքիայի առջև ստորաքարշության մեղադրանքներ հրահրել: Այս մասին գրում է Deutsche Welle-ն:

«Գերմանիան մինչև հիմա չգիտի, արդյո՞ք ճիշտ է պաշտոնապես ցեղասպանություն բառն օգտագործելը: Հունիսի սկզբին Բունդեսթագում նախանշված բանավեճերը կարող են բարդացնել Թուրքիայի հետ հարաբերությունները:

Եթե իրականացվի իշխող Քրիստոնեա-Դեմոկրատական միության և Բավարիայում նրա դաշնակից Քրիստոնեա-Սոցիալիստական կուսակցության ծրագիրը, Գերմանիան կարող է միանալ ավելի քան 20 երկրներին և բազմաթիվ պատմաբաններին, որոնք հայերի հետ տեղի ունեցածը ցեղասպանություն են կոչում:

Իշխող կոալիցիան հարկադրված եղավ քննարկումներ կազմակերպել, երբ ընդդիմադիր «Կանաչները» փետրվարին ցեղասպանության ճանաչման մասին բանաձև ներկայացրեցին:

Դրանից հետո իշխող կոալիցիան համաձայնեց համատեղ աշխատել բանաձևի ուղղությամբ: Կանցլեր Անգելա Մերկելն օգտագործեց այդ ժամանակը. մարտին նախանշված էր գագաթաժողով, որի ընթացքում Թուրքիայի հետ փախստականների արտաքսման մասին համաձայնագիր պետք է կնքվեր:

Քննարկումները, ամենայն հավանականությամբ, կսկսվեն հունիսի 2-ին, Բունդեսթագի ամառային արձակուրդից առաջ: Այդպիսի համաձայնություն է ձեռք բերվել «Կանաչների» և իշխող ՔԴՄ/ՔՍՄ-ի միջև:

Անցած տարի ապրիլի 24-ին Բունդեսթագը հետաձգեց նմանատիպ բանաձևի շուրջ քվեարկությունը: Սակայն քննարկումները հստակ ցույց տվեցին, որ բոլոր խմբակցությունների պատգամավորները հայերի կոտորածները ցեղասպանություն են համարում:

Գերմանիայի նախագահ Յոահիմ Գաուկը և Բունդեսթագի նախագահ Նորբերտ Լամերտը, խոսելով Անատոլիայում հայերի կոտորածների մասին, оգտագործեցին «ցեղասպանություն» բառը: Բանաձևի նախագիծն ընդունում է նաև տեղի ունեցածում Գերմանիայի դերը՝ որպես Առաջին աշխարհամարտում Օսմանյան կայսրության դաշնակցի: Դրանում նաև Թուրքիայի և Հայաստանի մերձեցման կոչ է արվում:

Իշխող կոալիցիան որոշեց բանաձևի օգտին չքվեարկել ապրիլին, իսկ հետո՝ նաև հոկտեմբերին, որպեսզի չփչացնի հարաբերությունները Թուրքիայի հետ այն ժամանակ, երբ տեղահանված անձանց հիմնական մասը Թուրքիայի տարածքով Գերմանիա և Եվրամիություն է ուղղվում:

Փաստը, որ Գերմանիան և ԵՄ-ն Թուրքիայի հետ արդեն համաձայնագիր են կնքել (համաձայնագիր, որից Անկարան մշտապես սպառնում է հրաժարվել), Մերկելի կառավարության վրա լրացուցիչ ճնշում է գործադրում:

Այդ պատճառով հասկանալի չէ, թե ինչպիսին կլինի հունիսյան քվեարկության արդյունքը: Մյուս կողմից, եթե որոշվի հրաժարվել քվեարկությունից, Մերկելին կարող են մեղադրել Թուրքիայի առջև ստորաքարշության մեջ»: