Զրույց՝ Վանո Սիրադեղյանի կնոջ հետ

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Զրուցեցինք Ռուզան Տոնոյանի հետ, ամուսնու' Վանո Սիրադեղյանի 70–ամյակի առիթով

– Ռուզան, ինչպե՞ս նշեցիք Վանոյի ծննդյան 70–ամյակը:

– Նորմալ (հուզվում է): Սովորական, ինչպես նշում ենք վերջին տասնվեց տարում' իր բացակայությամբ:

– Ովքե՞ր էիք...

– Մենք, հարազատների նեղ շրջանով:

– Իսկ երբ Վանոն այստեղ էր, ինչպե՞ս էիք նշում:

– Օ՜, յոթ օր, յոթ գիշեր: Եվ գիտե՞ս ինչու: Անձնագրում Վանոյի ծննդյան օրվա դիմաց գրված է նոյեմբերի 13: Ինքն ու իր քույր Անիկը երկվորյակներ են, Անիկի անձնագրում նշված է նոյեմբերի 20: Վանոյի մայրը միշտ ամսի 20–ին էր շնորհավորում: Ասում էր' քո անձնագրում սխալ է գրված: Դե, մենք էլ նոյեմբերի 13–20–ը նշում էինք:

– Իր ծննդյան օրը քեզ, Խաչիկին նվեր գնո՞ւմ էր:

– Միշտ: Ինքը լավ առիթները միշտ գեղեցիկ տոնի էր վերածում:

– Հավատու՞մ ես, որ առաջիկայում Վանոն կվերադառնա:

Երկար լռում է, հուզվում: Ու թախծի միջից մեղմ ժպտում է: Հավատում է:

– Խաչիկն ինչպե՞ս է հիշում հորը: Շատ հարցե՞ր է տալիս:

– Չէ, իր ներսում պահում է: Իր համար դա փակ թեմա է, իր խիստ անձնականը:

– Վերջերս ստորագրահավաք էին կազմակերպել' Վանո Սիրադեղյանին հայրենիք վերադարձնելու խնդրանք–պահանջով: Ինչպե՞ս ես վերաբերվում նման նախաձեռնություններին:

– Մարդիկ իրենց կարծիքը, տեսակետը, մտահոգությունն արտահայտելու իրավունք ունեն: Չեմ ցանկանում մեկնաբանել:

– Ռուզան, ի՞նչ ես կարծում, հայրենիքից բացակա տարիներին ու հիմա, Վանո Սիրադեղյան գրողը քանի՞ գիրք է գրել: Կամ' գրո՞ւմ է:

– Իսկ դու ի՞նչ ես կարծում, գրո՞ւմ է:

– Չի կարող չգրել:

– Իր համար շատ, շատ դժվար է, կարծում եմ' գրում է: Չէ՛, հաստատ գրում է: Ինչ–որ պատառիկներ կարդացել եմ: Այդ հարցին ինքն ավելի լավ կպատասխանի:

– Դե, Վանոյի տեղն ասա, գնամ' հարցնեմ:

Ժպտում է, թախծոտ ժպտում է:

Շարունակությունը' «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: