Սերժ Սարգսյանն ամրապնդեց իր ուժային հենարանները

Երեկ պաշտպանության փոխնախարար Արա Նազարյանը նախագահի հրամանագրով ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից, ապա, մի քանի ժամ անց՝ վարչապետի որոշմամբ նշանակվել Արտակարգ իրավիճակների նախարարի տեղակալ։ Դժվար չէ նկատել, որ Սերժ Սարգսյանը կադրային այս փոխատեղումներով լուծում է համակարգային մի քանի խնդիր: Առաջին հերթին անկաշկանդ և ազատ գործելու քարտ-բլանշ է տալիս Վիգեն Սարգսյանին և նրա թիմին, ովքեր, բնականաբար, կարող էին բարդույթավորվել բանակում, համակարգային իմաստով՝ հեղինակությունների ներկայությունից: Վիգեն Սարգսյանին այժմ օդի և ջրի պես անհրաժեշտ է մանևրելու հնարավորությունը, քանի որ օրակարգում են «Ազգ-բանակ» և այլ նախագծերը, որոնք, առաջին հերթին, քարոզչական նշանակություն են ունենալու Սերժ Սարգսյանի նոր իշխանության ձևավորման գործընթացում: Մյուս կողմից՝ նախագահն իրեն հավատարիմ և վստահելի կադրերով է համալրում ԱԻՆ-ը, որը գնալով ավելի ու ավելի է ռազմական նախարարության տեսք և բովանդակություն ստանում:

Իրականում՝ եթե Հայաստանում կա մի սուբյեկտ կամ սեգմենտ, որը կարիք ունի բերվելու «Ազգ-բանակ» հայեցակարգի կամ գաղափաի դաշտ, դա հենց այդ «էլիտան» է, իշխող բուրգը՝ վերից վար: Խոսել հայեցակարգի մասին առավելագույնս կոնկրետ, հստակ, առարկայական և հասցեական՝ նշանակում է խոսել հենց «էլիտայի» պատասխանատվության մասին: Մինչդեռ, գաղափարը կամ հայեցակարգը շրջանառության մեջ դրվել է հենց դրա հռչակագրային գործածության միջոցով «էլիտայի» պատասխանատվությունը լղոզելու համար:

Սերժ Սարգսյանը նախագահության ավելի քան 9 տարիների ընթացքում չի կարողացել լուծել որևէ տնտեսական և քաղաքական խնդիր: Միակ խնդիրը, որ նա լուծել է, ըստ էության, «բաժանիր, որ տիրես» սկզբունքով ներիշխանական և ներհամակարգային շահերի բախում առաջացնելն է, որը, սակայն, կառավարման հարցում օգտակար է նախագահությունը գլորելու իմաստով: Իշխանություն պահպանելու տեսանկյունից՝ շահերի բախման վրա կառավարելու մարտավարությունը ոչ միայն անարդյունավետ է դառնում, այլ նաև ժամանակի ընթացքում կարող է դառնալ շատ վտանգավոր:

Այս իսկ պատճառով՝ Սերժ Սարգսյանը ձեռնամուխ է լինում ուժային հենարանների ձևավորմանը, ներքին մարտահրավերներին դիմագրավելու համար, իր անձնական իշխանությունը ներքին մարտահրավերներից պաշտպանելու համար: Հետաքրքրական է, որ ինքը՝ Վիգեն Սարգսյանը, պաշտպանության նախարարի կարգավիճակում առաջին իսկ խորհրդարանական ելույթում ուղղակիորեն հայտարարեց հետևյալը. «Իրականում ՊՆ-ն ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ նախագահի աշխատակազմի ևս մեկ դրսևորում՝ որպես գերագույն գլխավոր հրամանատարի գործիք զինված ուժերի նկատմամբ վերահսկողություն»: Սա, ըստ էության, արևմտյան շատ երկրների մոդելն է, ինչը երբեմն հանգեցնում է հակասությունների, սակայն ինչպես ցույց է տվել փորձը, հակասությունների վրա խաղալը Սերժ Սարգսյանի սիրած գործելաոճն է։

Ստելլա Խաչատրյան