Ամենակախյալը՝ անկախների մեջ...

 

Ումի՞ց կամ ինչի՞ց ենք մենք անկախացել, եթե դատավորներն ուղղակի հրամաններ են կատարում, հայ պաշտոնյաները նշանակվում են դրսից, առևտուր կարող ենք անել միայն նրանց հետ, ում հավանության կտա «մեծ եղբայրը», մշակութային ցուցահանդեսները պետք է լինեն «մեծ եղբոր» սրտով, իսկ հայկական դպրոցներում լեզուների դասավանդումը պետք է համաձայնեցված լինի այլ պետությունների հետ: Սա անկախություն չէ, սա խայտառակություն է, և իրավիճակը կարող է շտկել միայն անկախության սերունդը: Հենց այս սերունդն է, որ պետք է ստանձնի պատասխանատվությունը մեր պետության ներկայի և ապագայի համար: Անկախության սերունդն է, որ պետք է նոր որակ ձևավորի ինչպես իշխանության մեջ, այնպես էլ ընդդիմության, նոր քաղաքական օրակարգ առաջ քաշի, նոր մոտեցումներ, որոնք իրապես հարիր կլինեն անկախության ոգուն: Միայն նոր որակների առկայության դեպքում կկարողանանք կերտել նոր Հայաստան: Հայաստանի բնակչությունն անկախության տարբեր ընկալումներ ունի։ Մի մասը բաժակաճառային մոտեցման կողմնակից է, սակայն հոգով–սրտով՝ հակաանկախական։ Մյուս մասն անտարբեր է և ապրում է պետությունից անկախ (այս շերտը մեծամասնություն է կազմում)։ Եվ միայն փոքրաթիվ զանգվածն է պատրաստ պայքարել հանուն անկախության ու զարգացման։ Խնդիրն, ուրեմն, այդ փոքրաթիվ զանգվածի հաղթանակն ապահովելն է։ Արժանապատվություն ունեցող և Հայաստանի ապագայով մտահոգ ամեն մի քաղաքացու կարգախոսներն, ըստ այդմ, պետք է լինեն «Ով, եթե ոչ ես»–ն ու «Երբ, եթե ոչ հիմա»–ն։ Անկախության համար պայքարը ոչ թե ավարտվել է, այլ նոր է սկսվում։ Այն չի էլ կանգնելու։ Անկախությունը գին ունի, և պետք է վճարել, ընդ որում՝ կանխիկ և անընդհատ։ Գինն այդ՝ պայքարն ու հաղթանակն է։