Վտանգավոր իրավիճակ՝ Փաշինյանի համար. ինչ ցանես՝ այն էլ կհնձես

Վերլուծական 8 Ապրիլ, 2019 18:00

Արդեն մի քանի օր է, ինչ Հայաստանում կրքերը եռում են: Փողոցներ փակելը, միջպետական ճանապարհների փակումը, գյուղական բունտերը, գործադուլները, երկաթգծերի փակումը և այլն, դարձել են մեր առօրյան։ Միայն այսօր Երևանի կենտրոնում տեղի են ունենում առաջին հայացքից միմյանց հետ որևէ կապ չունեցող ակցիաներ, սակայն միևնույն ժամանակ, դրանց միավորում է մեկ ընդհանուր հանգամանք՝ բոլոր դեպքերում պատճառը իշխանությունների այս կամ այն քայլն է, որը հանրային լայն ռեզոնանսի առիթ է հանդիսացել: Ցուցարարների մի խումբը, օրինակ, բողոքում է «Սպայկա» ընկերության գլխավոր տնօրենի կալանավորման դեմ: Դատելով եղած փաստերից, հարկերից խուսափելու փաստը ապացուցված չէ, այլ ընդամենը չապացուցված կասկած է։ Չի կատարվել տնտեսական գործառնության աուդիտ, մեկ քննիչի եզրահանգման վրա առաջադրված մեղադրանք է։ Այս փաստը և այն, որ «Սպայկա»-ի փակման արդյունքում հազարավոր մարդիկ մնալու են գործազուրկ, իսկ գյուղացիները մթերման սեզոնի սկզբին կանգնելու են փաստի առաջ՝ բազմաթիվ մարդկանց հանել է փողոց, փակվել էր Տիգրան Մեծի պողոտան, բախում էր տեղի ունեցել ոստիկանների հետ: Այնուհետ ցուցարարները շարժվել են դեպի կառավարության շենք:

Հարյուրավոր մարդիկ էլ այսօր հավաքվել են Ազգային ժողովի դարպասների դիմաց և իրենց բողոքն են արտահայտում օրեր առաջ ԱԺ-ում տեղի ունեցած դեպքերի դեմ, երբ ամբիոնից ելույթ ունեցավ տրանսգենդեր Լիլիթ Մարտիրոսյանը։ Ակցիային են միացել տարբեր խմբեր, նախկին պատգամավոր Արագած Ախոյանը, ազատամարտիկ Արարատ Խանդոյանը և այլք։

Այսինքն, մի կողմից մենք ունենք առանց համապատասխան աուդիտի մեղադրական եզրակացություն, ինչը լավագույն կերպով է բնութագրում ներկայիս դատական համակարգը, մյուս կողմից՝ Փաշինյանի և իր թիմի ներմուծած բարքերի դեմ հանրային ընդվզում: Եվ սա՝ միայն մայրաքաղաքում: Հայաստանի մարզերում բողոքի ակցիաներն արդեն սովորական երևույթ են դարձել: Տեղական չինովնիկների ամենաթողությունը և բարդակը մարզերում պարբերաբար փողոցներ փակելու, գործադուլների առիթ է դարձել: Կարծես թե այդ ամենից իշխանություններն այդպես էլ դասեր չքաղեցին և բողոքի ակցիաների էստաֆետը փոխանցվեց Երևանին: Ցուցարարներն ավելի ու ավելի են «մոտենում» Փաշինյանին, իսկ դա նշանակում է, որ ինչ-որ տեղ հեղափոխական արժեքներից նահանջ է կատարվել: Մարդիկ սկսում են գիտակցել, որ հեղափոխությունից հետո անցած գրեթե մեկ տարվա ընթացքում աղքատները ավելի են աղքատացել, գործազուրկների բանակը համալրվել է շուրջ 5000 քաղաքացով, դա էլ դեռ քիչ է՝ ԱԺ ամբիոնից սերմանվում են ակնհայտ այլասերված բարքեր: Իհարկե, հասկանալի է, որ օրինակ՝ տրանսգենդերին խորհրդարան բերելը սորոսյան մի քանի հազարանոց գրանտի արդյունք է, սակայն արդյո՞ք մենք դրա համար էինք հեղափոխություն անում:

Օրեր առաջ էլ «Հանուն արդարության» նախաձեռնությունը շրջում էր փողոցներով և սևաներկով ներկում հանդիպած կարմիր գծերը։ Նախաձեռնության անդամները պնդում էին, որ կարմիր գծերի վերանայումը հանրային պահանջ է և քաղաքային իշխանությունը ուշադրություն պետք է դարձնի այդ հարցին։ Իրականում, կարմիր գծերը վերացնելու խոստումը վարչապետ Փաշինյանի առանցքային խոստումներից մեկն էր, և եթե նա ձեռնամուխ չլինի ի վերջո այդ խոստումը կատարելուն՝ վաղն այս խնդրով փողոց դուրս եկածների թիվը կարող է շատ ավելի մեծ լինել:

Փաշինյանի իշխանության գալը և հատկապես նրա վարչապետական շրջանն աչքի են ընկել «քուչի կռիվ» հիշեցնող գործընթացներով: Եվ ուրեմն, ինչո՞ւ է զարմանում ու բարկանում Փաշինյանը, երբ իր ներկայությամբ քուչի մակարդակի լեզվակռիվ են սկսում չինովնիկները, կամ իր կառավարության կողմից խաբված քաղաքացիները որոշում են սեփական իրավունքները պաշտպանել քուչում՝ փողոցում: Եթե կառավարությունը չգնա կոնկրետ քայլերի, չգտնի ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու օպտիմալ լուծումներ, ապա դա առաջին հերթին վտանգավոր է հենց Փաշինյանի համար, քանի որ վերջինիս վարկանիշն օր օրի նվազում է: Ասում ենք Փաշինյանի, քանի որ «Իմ քայլի» վարկանիշ՝ որպես այդպիսին, գոյություն չունի: Փաշինյանի խորտակումը բերելու է «Իմ քայլի» խորտակման, ինչպես եղավ Սերժ Սարգսյանի և ՀՀԿ-ի հետ: