Կառավարությունն ընդամենը արձանագրում է տնտեսական աճը, բայց որքանո՞վ է մասնակից դրան․ տնտեսագետը մտահոգություններ ունի

Գաղտնիք չէ, որ պատերազմները, հակամարտությունները որպես կանոն նաև տնտեսական բաղադրիչ ունեն։ Ռեգիոնալ չափումներում, օրինակ, Վրաստանը բավականին օրինակելի քաղաքականություն է վարում․ թվում է կամ ենթադրելի է, որ ՌԴ-ի «հին հաշիվներ ու հակասություններ» ունեցող Թբիլիսին ուկրաինական ճգնաժամի շրջանակում պիտի հանդես գար ընդգծված հակառուսականության դիրքերից, այդուհանդերձ, Վրաստանի իշխանությունները պետական մտածողություն են դրսևորում և տնտեսական շահերից ելնելով բավանականաչափ հավասարակշռված և շրջահայաց հարաբերություններ են կառուցում Մոսկվայի հետ։

Արդյո՞ք այդպես է նաև Հայաստանի պարագայում, որտեղ, ի դեպ, վերջին շրջանում ակներև են դարձել հակառուսական տրամադրությունները։

«Դժվար է ասել, թե Հայաստանը տնտեսական քաղաքականություն վարելիս ինչ գործիքակազմով կամ մարտավարությամբ է առաջնորդվում։ Ներկայում մեր հանրապետությունը գտնվում է այսպես կոչված տնտեսական դրական «դոպինգի» տակ՝ պայմանավորված ռուս-ուկրաինական պատերազմի հետևանքով ստեղծված իրավիճակով և մեր երկիր ռուսների, ուկրաինացիների և բելառուսների զանգվածային հոսքով»,-ԼՈՒՐԵՐ․com-ին ասաց տնտեսագիտության դոկտոր Թաթուլ Մանասերյանը։

Անդրադառնալով հակառուսական տրամադրություններին, մեր զրուցակիցը համոզմունք հայտնեց, որ ժողովրդի գիտակից հատվածը զերծ է դրանից, թեպետ կան որոշակի դժգոհություններ Ռուսաստանից, հատկապես՝ ՀԱՊԿ-ի գործողությունների և այդ կառույցից ակնկալիքների համատեքստում։ Տնտեսագետի պնդմամբ, հակառուսական տրամադրությունները, որպես կանոն, բորբոքում են արևմտյան դրամաշնորհներից օգտվող և սնուցվող առանձին շրջանակները, որոնք իրենց գոյությունն արդարացնելու համար երբեմն ցույցեր են անում դեսպանատների առջև, լուսանկարվում և այլն։

Մեր այն դիտարկմանը, թե Հայաստանի կառավարությունը վստահեցնում է, որ տնտեսական աճի միտումներ կան և որ դրանք կպահպանվեն նաև երկրորդ կիսամյակում, Թաթուլ Մանասերյանն ընդգծեց․

«Կառավարությունն արձանագրում է ընդամենը, իսկ թե որքանով է մասնակցում այդ գործընթացին, մեծ հարց է։ Իմ խորին համոզմամբ, տնտեսական աճի առյուծի բաժինը վերաբերում է իմ մատնանշած տնտեսական «դոպինգին», ինչի արդյունքում ավելացել են համախառն պահանջարկը, տեղական արտադրանքի ծավալը և այլն։ Բայց, ի վերջո, խաղաղություն է հաստատվելու և մենք պիտի մտածենք՝ խաղաղությունից հետո ի՞նչ տնտեսական խթաններ ունենալ։ Թե չէ ընթացիկ վիճակագրությամբ հրճվելը հիմնազուրկ ու անհեռանկարային է»։ 

Արա Ալոյան