Շաբոյանը դարձել է Լֆիկ Սամոյի փաստաբա՞նը

Այն, որ Սամվել Ալեքսանյանը մրցակից ունենալ չի կարող, գիտեն բոլորը, սակայն այս իմացությունը մինչ օրս ոչ պաշտոնական մակարդակում էր։ Շնորհիվ Տնտեսական մրցակցության պետական պաշտպանության հանձնաժողովի, պարոն Ալեքսանյանն այսուհետ նաև պաշտոնական մակարդակով է հաստատված որպես անփոխարինելի, մրցակից չունեցող, իր կողքին երկրորդը չհանդուրժող Հայաստանի թիվ մեկ օլիգարխ։ ՏՄՊՊՀ կոչվող հզորագույն կառույցը, որն արդեն որերորդ տարին կատաղի պայքար է մղում հայաստանյան մենաշնորհների ու գերիշխողների դեմ և դեռ հավանաբար մի 300 տարի էլ կենաց ու մահու պայքար կմղի, Ծաղկաձորում քննարկում էր կազմակերպել, որի ժամանակ, երբ Սպառողների ասոցիացիայի նախագահը փորձեց պաշտպանել իր «խնամյալների» շահերը՝ հարցնելով, թե «հնարավո՞ր է, որ խոշոր ներմուծողների համար քվոտաներ սահմանվեն, օրինակ՝ շաքարավազի դեպքում ներմուծողը մեկն է, գինն էլ բարձր», Արտակ Շաբոյանը տվեց ջախջախիչ պատասխան։

«Շաքարավազի շուկայում այսօր հնարավոր է մրցակցություն հաստատել երկրորդ արտադրողի հայտնվելու դեպքում միայն, սակայն դա ևս հնարավոր չէ, քանի որ գործող գործարանի հնարավորություններն ավելին են, քան ներքին շուկայի պահանջարկն է։ Երկրորդ գործարան ունենալն արդեն իրատեսական չի լինի։ Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ տեղական արտադրություն ունենալն ավելի էժան է, քան ներկրելը»։ Ավելի համոզիչ պաշտպանություն անգամ Սամվել Ալեքսանյանը չէր կարող կազմակերպել:

Երկրորդ, երրորդ, տասներորդ ներկրողի մասին խոսք լինել չի կարող. այս հարցին ընդհանրապես չարժեր անգամ անդրադառնալ։ Մրցակցություն կարող է լինել, (հասկանալի է, որ սա ևս ուտոպիայի շարքից է), եթե ինչ-որ մեկը համարձակվի գնալ գործարարի համար խելահեղ քայլի՝ կառուցելով մի նոր շաքարի գործարան, այսինքն՝ եթե հայտնվի մի ապուշ, որ ցանկություն հայտնի փողերը քամուն տալ, իսկ ինչպես հայտնի է, գործարարները՝ հատկապես փող ունեցողները, «ջոգող տղերք» են. մի գործարան արդեն իսկ կա, որը դժվար է ասել, թե քանի տոկոսով է աշխատում, եթե, իհարկե, աշխատում է գոնե ինչ-որ չափով: Պատճառաբանությունը, ըստ ԱԺ պատգամավորի, շիրակցիների «անկյալությունն է»: «Ի՞նչ անեմ, թող մշակեն, ես էլ ընդունեմ, ցավդ տանեմ, չեն ուզում աշխատեն, ես ի՞նչ անեմ, նորմալ գնով էլ ընդունում եմ, բայց ասում են քիչ ա: Ես որ էդ ճակընդեղի գինը բարձրացնեմ, շաքարը գինը գիտե՞ս ուր կթռնի»,-ասում էր Ալեքսանյանը դեռ մի տարի առաջ Ազգային ժողովում:

Սպիտակի շաքարի գործարանի ոչ լիարժեք աշխատանքի կամ պարապուրդի վիճակում գտնվելու պաշտոնական բացատրությունը դա է: Իսկ իրականությունն այն է, որ շաքարի միակ և այլընտրանք չունեցող ներկրող Ալեքսանյանին շատ ավելի ձեռնտու է ներկայանալ որպես շաքարավազի արտադրության համար անհրաժեշտ հումքի ներկրող, այն հումքի, որը կարող են ապահովել տեղական արտադրողները, բայց չեն ապահովում «անկյալության» պատճառով, դրա համար էլ «խեղճ» Ալեքսանյանը գնում ու աշխարհի ծայրից հումք է ներկրում շաքարի «տեղական արտադրություն» կազմակերպելու համար։ Հումք կոչվածի փոխարեն իրականում ներկրվում է պատրաստի շաքարավազ, իհարկե, հումքի անվան տակ, հումքի անվան տակ էլ մաքսազերծվում է, բնականաբար, հումքի գնով: Շաքարի գործարանն այս ամբողջ օպերացիայի մեջ ծառայում է որպես «սուպեր ալիբի»՝ բոլոր մեղադրանքները «ջրելու», պատրանքն ամբողջացնելու համար։

Մինչ օրս այս օպերացիան կազմակերպվում էր ըստ պատշաճի: Այսուհետ, այն բանից հետո, երբ ՏՄՊՊՀ նախագահը որոշել է համատեղության կարգով նաև օլիգարխների փաստաբանությամբ զբաղվել, Սամվել Ալեքսանյանի օպերացիաները, ըստ ամենայնի, էլ ավելի սահուն ընթացք կունենան:

Լուսինե Կեսոյան