Ընդդիմադիր համայնքապետերից ո՞վ առաջինը կկանգնի ժողովրդի կողքին

Արցախում իրավիճակը օր-օրի վատթարանում է, վտանգը սպառնում է արդեն ոչ միայն Հայկական երկրորդ պետությանը, այլ ընդհուպ մոտեցել է Հայաստանի սահմաններին: Այսօր Նախիջևանում հանդիպում է անցկացվել Թուրքիայի և Ադրբեջանի ղեկավարների միջև, որի ընթացքում, ըստ մամուլում առկա տեղեկությունների, առաջնային քննարկվող հարցը եղել է այսպես կոչված՝ «Զանգեզուրի միջանցքի» բացումը: Հիշեցնենք նաև, որ Ադրբեջանը չի էլ թաքցնում, իսկ պաշտոնական Երևանը չի հերքում, որ խաղաղության պայմանագրի մաս կարող է կազմել այսպես կոչված՝ անկլավների հանձնման կետը: Տավուշի «անկլավները» Ադրբեջանին հանձնելով՝ ունենալու ենք ռազմավարական մի շարք խնդիրներ։ Հայաստանը Վրաստանին ու Ռուսաստանին կապող ճանապարհի մի քանի հատվածներ Ադրբեջանի վերահսկողության տակ կհայտնվեն։ Ոսկեպարով են անցնում Իջեւան-Նոյեմբերյան-Վրաստան միջպետական մայրուղու 2-3 հատվածներ, որոնք, այդ տարածքը հանձնելու դեպքում, անցնելու են Ադրբեջանին: Այսինքն՝ եթե Գորիս-Կապան հատվածում Իրանի Իսլամական Հանրապետության հետ կապող մեր միջպետական ճանապարհի հատվածներ տվեցինք Ադրբեջանի վերահսկողությանը, այստեղ էլ տալու ենք ՀՀ-Վրաստան-ՌԴ ճանապարհը: Բարխուդարլու եւ Սոֆուլու գյուղերի տարածքները հանձնելու դեպքում մոտակա Այգեհովիտ ու Դիտավան գյուղերը սահմանագծից հեռու կլինեն մոտ 300-500 մետր, իսկ Ազատամուտ գյուղը Սյունիքի մարզի Շուռնուխ համայնքի նման կիսվելու է: Ադրբեջանին հանձնվող տարածքների մեջ շրջանառվում է նաեւ Արարատի մարզի Տիգրանաշեն (նախկին Քյարքի) գյուղի անունը: Տիգրանաշենի հանձնման դեպքում Երեւանը Վայոց ձորին, Սյունիքին, այնտեղից էլ Իրանի Իսլամական Հանրապետությանը կապող միջպետական մայրուղու մի հատվածի վերահսկողությունը կանցնի Ադրբեջանին՝ դրանից բխող բոլոր բացասական հետեւանքներով:

Այս իրավիճակում, երբ սահմանամերձ գրեթե բոլոր մարզերը հայտնվել են թշնամու բացահայտ թիրախում, մեղմ ասած, տարակուսելի է ընդդիմադիր համայնքապետերի լռությունը և կրավորական պահվածքը: Անգամ եթե այդ համայնքները սահմամերձ չեն, արդյո՞ք այսօր այն իրավիճակն է, երբ լռելը ավելորդ ճոխություն է, որը մենք մեզ թուլ տալ չենք կարող: Դիցուք՝ Վարդենիսի համայնքապետարանը հանդես  է եկել հայտարարությամբ, որում հպարտորեն հերքում է տեղեկությունը, թե համայնքապետ Ահարոն Խաչատրյանը միացել է ժողովրդի պահանջին և ընդդիմության կողմից հայտարարված գործադուլի կոչին: 

Գյումրիի համայնքապետը նույնպես ընդդիմադիր ֆրակցիայի ներկայացուցիչ է, նա ներկայացնում է Սամվել Բալասանյանի քաղաքական ուժը: Սակայն, քաղաքի կառավարումը դե ֆակտ հանձնելով ՔՊ-ական փոխքաղաքապետերին, Վարդգես Սամսոնյանը մի կողմ է քաշվել և բացարձակապես որևէ քաղաքական գնահատական չի տալիս իշխանությունների վարած քաղաքականությանը:

Սահմանամերձ Տավուշի մարզում Բերդ համայնքի ղեկավար ընտրվեց սեպտեմբերի 25–ին ՏԻՄ ընտրություններում հաղթած «Զորավոր համայնք» դաշինքի համայնքապետի թեկնածու Աստղիկ Հակոբյանը, նա էլ է այսօր լռում, չնայած պարզ է, որ եթե թշնամին հարձակվի՝ Բերդն առաջիններից մեկն է իր վրա ընդունելու այդ հարվածը:

Սյունիքի մարզի Կապան խոշորացված համայնքում  ավագանու ընտրություններում ջախջախիչ հաղթանակ է տարել գործող քաղաքապետ Գևորգ Փարսյանի ղեկավարած քաղաքական ուժը։ Քանի օր է անցել Փաշինյանի կողմից Արցախը վերջնականապես հանձնելու ծրագրի մեկնարկից, սակայն, Փարսյանը, ով թերևս ամենաընդդիմադիր համայնքապետերից մեկն է եղել, այսօր լռում է:

Լռում է Գորիսի համայնքապետ Առուշ Առուշանյանը, այն Գորիսի, որն այսօր սահմանամերձ է դարձել և ընդունում է հազարավոր արցախցի բռնի տեղահանվածների, այն Գորիսի, որը վաղը կարող  է դառնալ նոր թիրախ Ադրբեջանի համար: Այն Առուշանյանը, ով ժամանակին թունդ ընդդիմադիր էր և Փաշինյանի հրաժարականի պահանջ էր հնչեցնում, մինչ այդ զենքը ձեռքին դիրքերում պաշտպանելով Գորիսը և Սյունիքը: Այսօր նա արդեն պնդում է, որ Փաշինյանին ժողովուրդն է ընտրել և ինքն էլ պետք է աշխատի վարչապետի հետ՝ ի շահ իր համայնքի:

Լռում է Քաջարանի համայնքապետ Մանվել Փարամազյանը, ով ամիսներ առաջ Նիկոլ Փաշինյանի տիկնոջն էր ծաղկեփնջով դիմավորում համայնքում: Նման լռության գինը կարող է լինել այն, որ վաղը Փարամազյանը ստիպված է լինելու դիմավորել արդեն ադրբեջանական զինուժը:

Մեղրիում, որը թերևս գլխավոր կռվախնձորն է այս ողջ պատմության մեջ, համայնքապետ էր ընտրվել Բագրատ Զաքարյանը, որը ներկայացնում է գոնե դե ֆակտո իրեն ընդդիմադիր հռչակած Հանրապետություն կուսակցությունը:

Ալավերդիում կոալիցիոն կառավարում է՝ «Ապրելու Երկիր»–ն ու ՀԱԿ-ը համատեղ են աշխատում: Սակայն ոչ առաջինը, ոչ երկրորդը չեն արտահայտվել ստեղծված  իրավիճակի մասին:  Լռում է նաև համայնքապետ Արկադի Թամազյանը:

Ո՞ւմ են սպասում այս համայնքների ընդդիմադիր ղեկավարները և ո՞ւմ կամ ինչի՞ն են վերջիններս ընդդիմադիր, եթե ստեղծված իրավիճակում, երբ վտանգի տակ է Հայաստանի Հանրապետության անվտանգությունը, վերջիններս նախընտրում են լռել և ջրի տակ անցնել: Սակայն, այդ լռությունը երկար տևել չի կարող, պարզից էլ պարզ է, որ Արցախը հանձնողները վաղը հանձնելու են այն համայնքների մեծ մասը, որոնք ունեն ընդդիմադիր առաջնորդներ: Եվ այստեղ արդեն հարցն այլ է՝ այդ համայնքապետերից ո՞վ առաջինը կկանգնի հայ ժողովրդի կողքին և հայրենիքը պաշտոնից վեր կդասի: