Աշխարհաքաղաքական խաչմերուկներում խճճված Փաշինյանն ու թիմակիցները վտանգում են Հայաստանի ապագան

Վերջին ամիսներին նկատելի է, որ երբեմնի «դուխով» ՔՊ-ականները բավականին զգուշավոր են դարձել  հայ-ռուսական հարաբերությունների ներկայիս վիճակը մեկնաբանելու հարցում և աչքի չեն ընկնում նախկինում դրսևորվող բացահայտ հակառուսական հռետորաբանությամբ: Դիցուք՝ ՔՊ-ական պատգամավորներից Արմեն Խաչատրյանը, ով ընդամենը ամիսներ առաջ հայտարարում էր, որ «պետք է վերանայել ՀԱՊԿ հետ համագործակցությունը», որ «Հայաստանն այլևս չի կրկնելու նոյեմբերի 9-ի սխալը և խաղաղության պայմանագիրը կնքվելու է արևմուտքում» և այն, որ «ՌԴ-ի կողմից միշտ տարորինակ գործողություններ են եղել», հանկարծ հայտարարում է, որ Հայաստանն ու Ռուսաստանը միմյանց կապված են արյունատար անոթներով և դաշնակցային հարաբերությունները պահպանելն ու զարգացնելը այլընտրանք պարզապես չունեն:

Արմեն Խաչատրյանը սակայն, միակ «դարձի եկած» պաշտոնյան չէ:  Դեռևս նախորդ տարվա սկզբին Գուրգեն Արսենյանն աչքի ընկավ իր հայտնի հայտարարությամբ՝ ընդդեմ Հայաստանում ռուսական ռազմաբազայի: «Թուրքիան մեզ չի սպառնացել երբեք, մենք անկախ պատմության մեջ նման փաստ չունենք: Եթե ռուսական ռազմական ներկայությունը Հայաստանում չլինի, Հայաստանը որեւէ վտանգ չներկայացնող երկիր է լինելու, այդ թվում նաեւ Թուրքիայի համար, եւ մենք վերածվելու ենք կողքի հարեւանի, որը ոչ մի վտանգ չի ներկայացնում, ինչպես հիմա վտանգ չենք ներկայացնում Վրաստանի եւ Իրանի համար»,-վստահ էր Արսենյանը: Դրան հաջորդեց այն, որ Գուրգեն Արսենյանը սկսեց ՌԴ-ին մեղադրել Հայաստանին անհիմն պահանջներ ներկայացնելու մեջ: Իսկ այսօր Գուրգեն Արսենյանը դեմ է, որ Հայաստանում ռուսական որոշ հեռուստաալիքների հեռարձակումը դադարեցվի և այդ մասին հայտարարում է հրապարակավ: Ավելին, նա ՔՊ-ական այն պատգամավորների շարքում էր, ովքեր չէին ներկայացել Հռոմի ստատուտի վավերացմանը և հետևաբար՝ կողմ չեն քվեարկել նախագծին: Այս ամենը սակայն չօգնեց Արսենյանին ՌԴ-ում ՀՀ դեսպան նշանակվելուն, որոշ տեղեկությունների համաձայն նրա ագրեմանը ռուսական կողմը մերժել է:

Հակառուսական հռետորաբանությամբ էր աչքի ընկնում նաև պատգամավոր Հակոբ Ասլանյանը

Վերջին ամիսներին, սակայն, պատգամավորը ակնհայտորեն նվազեցրել է այդ հռետորաբանության աստիճանը: Ավելին, ըստ նրա Հայաստանը ռուս-ուկրաինական պատերազմում պետք է չեզոքություն պահպանի՝ չպաշտպանելով կողմերից և ոչ մեկին:

Ինչպես տեսնում ենք՝ ՔՊ-ականները իրենց քաղաքական թիմի ղեկավարի՝ միանգամից երկու լարի վրա խաղալու զոհն են: Գաղտնիք չէ, որ Փաշինյանը կարող է խիստ քննադատության ենթարկել ՌԴ-ին, մեղադրել վերջինիս Հայաստանին պատուհասած բոլոր դժբախտությունների մեջ, այնուհետև՝ ընդամենը օրեր անց հայտարարել, որ հայ-ռուսական հարաբերությունները գտնվում են պատմական պիկի վրա: Մյուս կողմից Փաշինյանը չի դադարում համագործակցել նաև արևմուտքի հետ և մեսիջներ հղել արդեն Բրյուսելին ու Վաշինգտոնին: Փաշինյանի թիմակիցները կարծես պարզապես չեն հասցնում հետևել  արտաքին քաղաքական վեկտորի նման կտրուկ տատանումներին և ստիպված են Փաշինյանի տեմպի մեջ խմբագրել նաև սեփական հայտարարությունները: Այդ խմբագրումները, սակայն, ունեն ևս մեկ պատճառ: Մենք բազմիցս մեր վերլուծություններում անդրադարձել ենք այն երկրների օրինակներին, որոնք հավատացել են արևմուտքի խոստումներին և արդյունքում հայտնվել են անվտանգային կատաստրոֆիկ խնդիրների առջև՝ մեն-մենակ, չստանալով որևէ աջակցություն «դաշնակից» արևմուտքից: Թերևս, իշխող քաղաքական ուժի ներկայացուցիչների շարքում ևս կան խորաթափանց գործիչներ, ովքեր հասկանում են՝ ՌԴ կողմից տրվող ռեալ անվտանգային երաշխիքները արևմտյան ամորֆ խոստումներով փոխարինելու հետևանքները և հենց դրանով կարելի է նաև բացատրել այն ռևերանսները, որոնք վերջին շրջանում արվում են Մոսկվային ամենաբարձր մակարդակով, այդ թվում՝ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից:

Ավելորդ է նաև նշել, որ Փաշինյանի և թիմակիցների՝ աշխարհաքաղաքական խաչմերուկներում խճճվելու գինը բավական բարձր է և այն հերթական անգամ վճարելու է հայ ժողովուրդը, քանի որ նման քաղաքականությունը հղի է լրջագույն ռիսկերով: Փաշինյանն ու թիմակիցները իրենց  իշխանության պահպանման և երկարաձգման նպատակով անթաքույց կերպով փորձում են մանևրել՝ հարվածի տակ դնելով ՀՀ անվտանգությունը, մոռանալով, որ պատմության մեջ չկան՝ միաժամանակ երլու լարերի վրա խաղալու հաջողված փորձեր: