Արցախի կորստից հետո մեր աչքերն ուրիշ են՝ խոցված անդունդներ են․ Նազենի Հովհաննիսյան

Դերասանուհի Նազենի Հովհաննիսյանն իր ինստագրամյան էջում արխիվային տեսանյութ է հրապարակել Ստեփանակերտից՝ արված 2017 թվականին։

Հոլովակին կից Նազենին գրել է․ «Փակում եմ աչքերս, որ հիշեմ. պատկեր առ պատկեր, ժպիտ առ ժպիտ:

Արցախի կորստից հետո մեր աչքերն ուրիշ են. խոցված անդունդներ են, անտակ՝ մեր ցավի պես:

Ու չէ, ՈՉ կենցաղային հարցերն են էլ փոխում էդ աչքերը, ոչ ուրախությունները՝ ժամկ-ավոր, կամ ծնունդները, ոչ սիրած գործն ու լսած լավ խոսքը:
Արցախի ՄԱՏՆՈւՄԻՑ հետո մեր աչքերը խազեր են, ներսում՝ կորստի ու խելագարության սրեր ու հարցականներ:

Չեմ սիրում նկարվել ու նկարել: Գործի բերումով եմ նկարվում, կամ, եթե կողքից մարդ է լինում նկարող( բախտս բերում է էդ պահին)...

Ես աշխարհը գրկում եմ աչքերով, որ հիշեմ:

ու հիմա մեղադրում եմ ինձ, որ չեմ նկարել, չեմ նկարՎել ամեն ծառ ու թփի տակ, չեմ հավերժացրել պատմությունը հետոյի, հիմայի, ամեն օրվա ու իմ գոյության համար: Իմ տեսած ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ Երկիրը չեմ նկարել: Արցախ- Երկիրը

2017- ի Հոկտ- ին՝ Գանձասարի գորգերի օծումն էր: Ավտոբուսով չգնացի, մենակ քշեցի Արցախ..., որ վայելեմ ճանապարհը:

Հիմա նայում եմ ինձ ու չեմ հասկանում, ոնց ենք էսքան տարբեր. էն աղջիկն ու ես: Ինչքան հավատ ու վստահություն ուներ մարդկանց նկատմամբ, հայի նկատմամբ, Երկրի հավերժության նկատմամբ...

Աչքերը պատերազմից ու Հայրենիքի կորստից հետո էլ երբեք նույնը չեն...
Հավատն էլ նույնը չի:
Ոչ էլ հայը...
Ոչ էլ երկիրն է լիարժեք
ոչ էլ մարդիկ....

Հիմա ամուր փակում եմ աչքերս, ու բոլոր Երազանքներից, որոնք վաղուց ժամանակավրեպ են՝ միայն մեկն եմ տենչում.
Հայոց Արցախը:
Չէ, տխուր ու թախծոտ չեմ, ոչ էլ հուսահատ..
ես ՋՂԱՅԻՆ ԵՄ, բարկացած ու փոթորկոտ՝ ինչպես ամպրոպի ժամանակ պայթող երկինքն է լինում, ու ես էդ փոթորիկն իմ մեջ պահում եմ ու սնում, թող այն պայթի իր սիրով ու կարոտներով, անհամաձայնությամբ՝ այսօրվա անտարբերության ու հակահայ քաղաքականության նկատմամբ,
իմ երազանքով ու գործով եմ սնում փոթորիկս, որ տեսնեմ ԷԼԻ Արցախը ու ՀԱՅԿԱԿԱՆ, որ ապրեմ մի հասարակության մեջ, որտեղ իրա՜ր չեն ատում, այլ ապրում են իրարով , իրենց Երկրով,
սնում եմ բարկությունս, որ չխաբեմ, թե «ամեն բան լավ է լինելու», բայց փոխարենը ոչինչ չանեմ կամ, ավելի վատ՝ տրվեմ հուսահատությանը թե՝ «ամեն բան անիմաստ է» ու «փակենք էջը»:
Անիմաստը դավաճանափնթի տզրուկներն են, որոնք սնվում են ուրիշների արյամբ ու գոյությամբ... իրենց էջը փակեք վերջապես!

ԻՄ ԵՐԱԶԱՆՔԻ ՄԵՋ ԱՐՑԱԽՆ ԱՆԽՄԲԱԳԻՐ ԳՈՅ Է, իմ Ներկան ու Արյան երակը... մշտահոս:
ՀԱՎԱՏՔՍ՝ ավելի հաստատուն:
Հայաստանը՝ հենման կետս»: