Նա իր մեջ խտացնում էր հայի լավագույն գծերը՝ Գեորգի Յակուլով

Գեորգի Յակուլովը (իսկական անուն-ազգանունը՝ Գևորգ Յակուլյան, արվեստակիցների շրջանում՝ Ժորժ Վելիկոլեպնի) 1893 թ-ին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մոսկվա: 1898–1901 թթ-ին սովորել է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում, 1901–03 թթ-ին՝ գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում: 1903 թ-ին կամավոր ծառայել է Կովկասյան գնդում, 1904–05 թթ-ին մասնակցել է ռուս-ճապոնական պատերազմին:

Յակուլովը մասնագիտացել է ինքնակրթությամբ:

1914 թ-ին նկարիչը հայ մտավորականների հետ Մոսկվայում հանդես է եկել հայ մշակույթի պաշտպանությամբ՝ ընդդեմ վանդալիզմի:

Կյանքի վերջին տարիներին նկարիչն ստեղծել է ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանի, բանաստեղծ Հովհաննես Հովհաննիսյանի, բժիշկ Արտաշես Մելիք-Ադամյանի դիմանկարները և դիլիջանյան բնանկարների շարքը:

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Մարտիրոս Սարյանի «Արվեստի մասին» գրքից մեկ փոքրիկ հատված:

Յակուլովը արտիստ ու մտավորական էր բարձրագույն իմաստով: Մտքի լայն ընդգրկումով, տաղանդի ողջ զորությամբ ապրում էր պատմական թոհուբոհերով ալեկոծ իր ժամանակը: Ամեն ինչի մեջ հետաքրքրություն էր գտնում: Շփվում էր հանրության ամենատարբեր շրջանների մարդկանց հետ և բոլորի սիրելին էր: Պարադոքսալ անհատականություն էր. մի կողմից բոհեմային, միաժամանակ արիստոկրատ կյանքի, էսթետիկական վարք ու բարքի սիրահար, մյուս կողմից՝ այդ ամենի դեմ ելած հեղափոխական շարժման ու գաղափարների ամենաակտիվ պաշտպաններից և ստեղծագործողներից մեկը: Ընդհանուր առմամբ՝ առաջադեմ, ամեն տիպի ավանդապաշտության, քարացման ու ճահճացման թշնամի մի մարդ: Ատելով ատում էր պասսիվությունը, դադարը, բավարարվածությունը: Պաշտում էր հոգու, տեսակետների ազատությունը, բայց ոչ անարխիստաբար: Նա իր մեջ խտացնում էր հայի լավագույն գծերը: Փոթորկոտ, արտիստական տարերայնությամբ շարժուն նրա կյանքը ներքին մի տրամաբանություն ուներ, և Յակուլովի բարդ ու հակասական հատկանիշները մի զարմանալի ներդաշնակություն էին գտնում այդ տրամաբանության մեջ: Իսկ դա անընդհատ որոնման, ստեղծագործական հայտնագործությունների և նորի հաստատման տրամաբանությունն էր, որի լավագույն ապացույցը նրա հետաքրքիր ու խոր արվեստն է, կիրթ ու պրոֆեսիոնալ մի նկարչի զգացումների և էսթետիկական-փիլիսոփայական սկզբունքների կատարյալ մարմնացումը: Դա համամարդկային վեհ իդեալներով ներշնչված մարդու ստեղծագործական մաքառումների ու լիցքաթափման արդյունք է` հետաքրքիր մի երևույթ ոչ միայն հայ, այլև 20-րդ դարի համաշխարհային արվեստի ասպարեզում:

Նյութը` Ք. Ա.-ի