Ռաֆայել Իսրայելյանի երբեմնի երազանքը. «Երևանցին՝ Երևանին արժանի»

Ռաֆայել Իսրայելյանն ասպարեզ իջավ 1930-ական թվականների կեսերին, երբ սկսվել էր Հայաստանի քաղաքների, մասնավորապես Երևանի զանգվածային կառուցապատումը:

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Ռաֆայել Իսրայելյանի /հոդվածներ, ուսումնասիրություներ, ակնարկներ/ ժողովածուում ընդգրկված «Երևանցին Երևանին արժանի » /տես նաև` «Անին, եթե հասներ 20-րդ դար, արդյոք չէի՞ն կորչի նրա հեքիաթային ուրվագծերը. Ռաֆայել Իսրայելյան», «Արևի լույսը եղել է հայ քանդակագործի աջ թևը. Ռաֆայել Իսրայելյան»/ ակնարկը:

Հսկայական գումարների, մարդկային լարված աշխատանքի արդյունք է մեր քաղաքը, այն էլ՝ ստեղծված տասնյակ տարիների ընթացքում: Ամեն մի քարը մեզ համար այս քաղաքում թանկ է և այդ պատճառով էլ ամեն մի շենքը՝ սիրելի, ամեն մի տնկած ծաղիկը՝ արժանի գուրգուրանքի, մեծ խնամքի:

… Բացվեց Խանջյանի անվան փողոցը, աշխատում է այստեղ տրամվայի նոր գիծը: Բայց դեռ լրիվ ավարտված չէ: Փողոցին զուգահեռ հոսում է Գետառը, որը դեռ շատ աշխատանք է պահանջում, լրիվ քարապատված լինելու համար:

Նախկին կոլտնտեսային շուկայի տեղում մոտակա ժամանակներում կբացվի մեծ հրապարակ և կկառուցվի խոշորագույն կինոթատրոնը մեր մայրաքաղաքում: Հոյակապ պատկեր ենք տեսնելու: Սիրել, հպարտանալ մեր մայրաքաղաքով, դեռ քիչ է, շա՜տ քիչ: Շա՜տ-շատերի համար հարկավոր է նրա լիարժեք քաղաքացին լինել: Երևի պետք լինի մտածել որևէ կրծքանշան ստեղծել հատուկ, Երևանին նվիրված, որ բոլորը կրեն և իրենց զգաստ պահեն: Բացի մեր քաղաքը սիրելուց, պետք է և նրան հարգենք մեր վարքով, նիստուկացով, որտեղ էլ որ լինենք, դիտելով քաղաքի մի անկյունը, ամեն մի տաշած քարը, ծլած ծաղիկը, մեր հարստությունը մեր ձեռքերով պատրաստած, կյանք տված: Որպեսզի բոլորս հպարտությամբ ասենք.

_ Երևա՛ն, ի՛մ Երևան…

Նյութը՝  Ք. Ա.-ի