Այսօր նկարիչ Հակոբ Հակոբյանի ծննդյան օրն է

Այսօր նկարիչ Հակոբ Հակոբյանի ծննդյան օրն է

Ծնվել է 1923թ. մայիսի 24-ին, Ալեքսանդրիայում (Եգիպտոս): Ուսանել է Կիպրոսի Մելգոնյան վարժարանում։ Մասնագիտական կրթությունը ստացել է Կահիրեի գեղարվեստի (1944-48) և Փարիզի Գրան Շոմիե ակադեմիաներում (1952-54): Հայրենիքում նրա մասին տեղեկացվել են մամուլից և այն նկարներից, որ նա 1960 թվականին ընծայել էր Հայաստանի պետական պատկերասրահին։ Մասնակցել է Երիտասաարդության և ուսանողների համաշխարհային IV փառատոնին (1953, Բուխարեստ, 2-րդ մրցանակ), արդի եգիպտական արվեստի (1958, Մոսկվա, Լենինգրադ) ցուցահանդեսներին, Ալեքսանդրիայի բիենալներին (1959, 1961): 1962-ին ընտանիքով հայրենադարձել է Հայաստան:

1962-ին նա բնակվում է Գյումրիում՝ այն ժամանակ Լենինականում։ «Երբ ես նոր էի եկել, ես ապրում էի Լենինականում ու ամեն օր ուսումնասիրում էի հայրենի բնությունը։ Զգում էի բնության հզորությունը և կենսական ուժը»,- կիսվում էր նկարիչը։ 1977-ին նա արժանանում է Հանրապետության ժողովրդական նկարչի կոչման:

Իր նկարներում Հակոբյանը կարողանում է գնալ խորքերը։ Նա սինթեզում է 2 հնագույն մշակույթները։ Նա ճշմարտացի է, անալիտիկ։ Նա կարողացավ արվեստում ստեղծել իր ճյուղը, որը տվեց պտուղներ։

Հակոբյանը իր ստեղծագործական առաջին շրջանում ստեղծել է նատյուրմորտներ, որտեղ շեշտված են տխրության ու առանձնության զգացմունքները. «Կինը խոհանոցում», «Սխտորներ», «Վիշտ», «Դերձակը» գործերը այդ ստեղծագործական ժամանակահատվածի լավագույն օրինակներն են ։ Օտարության մեջ ապրելու տարիներին Հակոբյանը հիմնականում նկարել է թեմատիկ նկարներ, ուր յուրահատուկ ուժով ու նրբությամբ ընդանրացրել է հայրենիքից հեռու ապրող իր հետեղեռնյան սերնդակիցների հոգեվիճակը։ Բնանկարների ենթատեքստում շոշափելի են անհանգիստ ժամանակից բխող լարվածության ու տագնապի զգացմունքները, որոնք ակնհայտ են «Նեյտրոնային ռումբին՝ ոչ», «Սումգայիթ» կտավներում և «Ընտանիք» քանդակում։:

Հակոբյան արվեստագետն անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Մոսկվայում, Պետերբուրգում, Կիևում, Օդեսայում, Ռիգայում, Մինսկում, Թբիլիսիում, Փարիզում, Վենետիկում, Վիեննայում, Հելսինկիում և այլ քաղաքներում:

Մի շարք թանգարաններ ձեռք են բերել Հ. Հակոբյանի աշխատանքները՝ ցուցադրելու նպատակով, լույս են տեսել բազմաթիվ պատկերագրքեր: Նկարչի հայրենասիրական ապրումների հուզող վկայությունն են նրա տասնյակ գործերի նվիրաբերումը «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամին, երկրաշարժից տուժածներին օժանդակելու նպատակով Կանադայում անցկացված ցուցահանդես-վաճառքին, ինչպես նաև՝ Փարիզում հայկական արվեստանոցի ձեռքբերմանը:

Հակոբ Հակոբյանը մահացել է 2013 թ. մարտի 8-ին, 89 տարեկան հասակում։

Մահվանից օրեր առաջ վարպետը հարցազրույց էր տվել «Հայկական ժամանակ»-ի լրագրողին: Լրագրողին այն հարցին, թե. «Երբևէ չե՞ք զղջացել Հայաստան տեղափոխվելու համար»,- նա պատասխանել է.

«Ոչ, չեմ ափսոսացել: Բոլորովին: Ես շատ երիտասարդ էի, երբ որ սկսեցի հետաքրքրվել իմ հայրենիքով: Ես իմացա իմ ժողովրդի պատմությունը, սկսեցի կարդալ հայ գրողների գործերը, շատ սիրեցի Զոհրապին, Ակսել Բակունցին, Եղիշե Չարենցին, Միսաք Մեծարենցին: Հայ դարձա: Ուրախանում էի շատ՝ կարդալով Վահան Տերյանին: Հետո իմացա, որ երկիր ունեմ, որ կոչվում է Հայաստան, Արարատ լեռան փեշերին հազարավոր տարվա բնօրրանն է, իմ նախնիների երկիրն է և ասացի՝ ինչո՞ւ ես ապրում եմ օտար երկրի մեջ: Շատ փոքր տարիքից զգացի, որ տան մեջ մի լեզվով ենք խոսում՝ հայերեն, դուրսը՝ արաբերեն: Ասում էի՝ սա ի՞նչ բան է, ինչո՞ւ չկրնամ ապրել մի երկրի մեջ, որ տան մեջ էլ նույն լեզվով են խոսում, փողոցում էլ նույն լեզվով են խոսում, երկրի մեջ էլ նույն լեզվով են խոսում: Այսինքն՝ իմ հայրենիքս, իմ լեզուս, հայ ժողովրդի ստեղծած ամենաբարձր արժեքն է»: