Հայաստանի հանրապետությո՞ւն, թե՞ ռուսական հեռավոր գավառային մարզ. ո՞ւր ենք գնում

Գազի գնի բարձրացումից խոսվեց բավականին շատ, բայց այս դրա հիմնական ուղերձը բավականին չափով բարձրաձայնվեց:
Ինչու՞ հանկարծ ռուսական կողմը որոշեց առանց որևէ ակնհայտ պատճառի, շուկայի տրաբանությունից դուրս բարձրացնել գազի գինը: Միանգամայն հստակ կարելի է ասել, որ սրա հիմնական պատճառը Գազպրոմի կամ Հայ-ռուսգազարտի աշխատակիցների «ցածր» աշխատավարձերի բարձրացումը չէր, ինչպես փորձվեց ներկայացնել:

Պատկերը միանգամայն պարզ կդառնա եթե սա համադրենք մի քանի իրադարձությունների հետ, որ տեղի ունեցան նույն ժամանակային ցիկլում. խոսքը Լավրովի մամլո ասուլիսի մասին է, երբ Վերջինս ԼՂՀ-ն ադրբեջանական գրավված տարածք է անվանում և հետո հանդես չի գալիս ո՛չ հերքմամբ, ո՛չ էլ ներողությամբ: Սա իրականում լրջագույն հարց է, որին,ցավոք, չարձագանքեցին մեր արտգործ. նախարարությունից, անգամ ձևի համար պարզաբանում չպահանջեցին՝ այնինչ սա ամենաքիչը ռազմավարական դաշնակցությունը վերանայելու պատճառ պետք է հանդիսանար:

Վերջերս Ռուսաստանի կողմից Ադրբեջանին միլլիոնավոր դոլլարների ռազմամթերք հատկացվեց: Սա արդեն վերջնական ազդակն էր, որը ըստ ռուսների պետք է որ վերջնականապես հասկացնել տար մեր իշխանություններին, թե ո՞վ է իրավիճակի միակ տերը և որ Հայաստանը գրեթե բոլոր ոլորտներում կախված է հենց Ռուսաստանից: Էներգետիկայի ոլորտը մեզ մոտ տնօրինում է Ռուսաստանը՝ ատոմակայանի բաժնետոմսերի մեծ մասը հենց նրանցն է, գազի ներկրման ոլորտում մենիշխանություն է(Իրանի գազամուղը եղանակ չի ստեղծում՝ հաշվի առնելով, որ մեր կառավարության թեթև ձեռքով դրա չափերը չեն բավարարի երկրի անգամ հիսուն տոկոսին գազ մատակարարելու համար): Ռազմական առումով ամեն ինչ պարզից էլ պարզ է: Տնտեսությունն էլ.. տնտեսությու՞ն. մենք տնտեսություն չունենք,հարգելիներս, արհեստականորեն ստեղծված մենաշնորհների ու ռուսական նկուղներում կերտված օլիգառխների միախառնումը լավագույն դեպքում կոմսոմոլի ժամանակի բազառ կարելի է համարել, բայց ոչ երբեք տնտեսություն կամ տնտեսական շուկա:
Այս ամենը մեր երկրի երեսին շպրտելով անկասկած փորձ է արվում հնարավորինս արագեցնել Հայաստանի Մաքսային միության՝ԽՍՀՄ-ի ստվերը հիշեցնող այս կառույցի մաս կազմելու գործընթացը: Ինչն էլ կտանի Հայաստանի վերջնական գավառացմանը, մեր երկիրը կվերածի ուղղակի ռուսական <>: Երբ թվում է, թեկուզ շատ ու շատ տարիներ հետո, բայց Հայաստանը այնուամենայնիվ մաս է կազմելու եվրոպական ընտանիքին, մեզ մոտ էլ է մի կերպ ձևավորվելու լիբերալ շուկա՝ ազատ մենաշնորհներից, հիմնված միայն ազատ մրցակցության վրա: Երբ թվում է թե մի օր մենք էլ գուցե շենգենյան գոտի կմտնենք, կունենանք լիբերալ արժեքներ, հիմնարար մարդկային ազատություններ՝ մեզ ստիպում են գնալ հետ՝ դեպի խավար, լճացում:

2012թ.-ին վարչապետի հայտարարություններ ոգևորող էին. մասնավորապես նա ընդունում էր միության մաս կազմելւ աննպատակահարմար լինելը Հայաստանի համար, սակայն վերջին իրադարձություններին կառավարության արձագանքի, կամ ավելի շուտ դրա բացակայաության հիման վրա կարելի է եզրակացնել, որ մեր ղեկավարները արդեն վաղուց են ընդունել հերթական անգամ ռուսական գավառի վերածվելու ծրագիրը:

ՀԳ Գոնե մի ակնհայտ շահ լիներ էդ միությունից , բայց չկա՛, մեզ համար չկա՛: Ղազախստանը 400 անուն ապրանքի վրա հարկ դնելու իրավունք ա ստանում. պատկերացնու՞մ եք 400 : Իսկ մե՞նք. մենք երևի առաջվա գնով գազ ու մեկ էլ մի 5 հատ ձրի ռուսական ռազմաբազա ու Եվրոպային վերջնականապես հրաժեշտ տալու պարտադրանք: Սկզբում խոսվում էր համատեղելիության մասին, բայց Ուկրաինայի օրինակը խոսուն էր: Ասեցին Եվրոմիության հետ հետագա համագործակցման համար կզրկվի Մաքսային միությունում դիտորդի կարգավիճակից:

«ՄԵՆՔ» ազգային հայրենասիրական երիտասարդական շարժման փոխնախագահ Վահագն Ալեքսանյան: