Օսկանյանին անձեռնմխելիությունից անիմա՞ստ էին զրկել

Վարդան Օսկանյանի դեմ քրեական հետապնդումն սկսվեց ընտրական ժամանակաշրջանում, երբ նա կոշտ ընդդիմադիր էր, եւ ավարտվեց հիմա, երբ Հայաստանում բոլորովին այլ կրքեր են եռում, եւ Օսկանյան-քաղաքական գործչի կերպարը ոչ ոքի ոչինչ չի սպառնում: Ու ոչինչ անկանխատեսելի է այս բոլորի մեջ: Ոչինչ նոր: Ամեն ինչ աշխարհի չափ հին է: Ու մի բան էլ` կարելի է, չէ՞, քաղաքական գործիչներին վնասազերծելիս գոնե երբեմն, առիթից առիթ այսպես պրիմիտիվ սցենարով չգործել ու հասարակության համար վաղուց կանխատեսելի մոտեցումներից հրաժարվել, ի վերջո հիմա բոլոր ոլոտներում կրեատիվի պահանջ կա: Իսկ արդյոք անհարմար կզգա՞ն մեր պատգամավորները, որոնք դեմքի խելացի արտահայտությամբ կողմ էին քվեարկում Օսկանյանին անձեռնմխելիությունից զրկելու առաջարկին: Չնայած` անհարմար զգալը եւս այժմ քաղաքական եւ որեւէ այլ կատեգորիայի չի պատկանում` օրենքից դուրս է:

Հետաքրքրական է` Օսկանյանը հիմա տարբեր դատական ատյաններով կվիճարկի՞ իրեն առաջադրված նախնական մեղադրանքի օրինականությունը: Չնայած` դա հազիվ թե տեղի ունենա, չէ՞ որ մեկտարյա քաշքշուկը հրահրվել է հենց քաղաքական գործչին լռեցնելու համար, ով-ով`Օսկանյանը հիմա բոլորից լավ կիմանա, թե որն է չլռելու գինը:

Տխուր է: Այն իմաստով, որ ոչ թե Օսկանյանն է հրեշտակ, կամ մեր մյուս քաղաքական գործիչները, որոնցից ոչ մեկն էլ թերեւս հրեշտակի թեւեր չունի ու բազմաթիվ խառնակ գործերի մասնակից է, այլ այն, որ հանրության մեջ հույսն է կորչում քաղաքականության հանդեպ:

Օսկանյանի գործն ի վերջո նմանվեց Վերահսկիչ պալատի բացահայտումներից շատերին, երբ ֆինանսական ահարկու չարաշահումներ անողները վերականգնում են գումարները ու շարունակում պաշտոնավարել գոհ ու երջանիկ:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: