«Թե ինչի վերածեցին տրանսպորտի դեմ պայքարի ալիքը մի խումբ ակտիվիստներ, և ինչու»

Վահան Ղուկասյանը Facebook սոցցանցի իր էջում գրել է.

«Ինձ դու չի գալիս այն, ինչի վերածեցին տարնսպորտի դեմ պայքարի ալիքը ընդամենը մի խումբ ակտիվիստներ և բացատրեմ թե ինչու... Նախ, տարբեր օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով, դեռ մի տասը օր առաջ հասարակության լայն շերտերի համակրանքը վայելող այս ալիքը հիմա արդեն նույն լայն շերտերի մոտ ասսոցացվում է մի քանի հոգուց բաղկացած այն խմբի հետ, որը միմոսություններ է անում քաղաքապետարանի առջև, իսկ երեք չէ առաջի օրն էլ՝ նացիստական լավագույն ավանդույթների համաձայն, որոշում էր, թե որ լրագրողն իրավուն ունի աշխատել մաշտոցի պուրակում, իսկ որը ոչ... Ինչևիցե, վերադառնամ բուն թեմային ու թվարկեմ այն պատճառները, թե ինչո՞ւ ես՝ շարունակելով համակրել պայքարի ոգուն ու շարժամն խորհրդին, չեմ ընդունում այն մի քանի տասնյակ մարդուց բաղկացած խմբի վարքն ու գործունեությունը, որի մասին խոսվում է.

- Խնդիրը մանրացվեց ու բերվեց հասցվեց Նավասարդյանի ու Համբարձումյանի հրաժարականի հարցին: Անձամբ ինձ համար սա տասներորդական խնդիր է, որովհետև ես համարում եմ, որ իշխանություններն ունեն ռեզերվում սպասով նավասարդյանների ու համբարձումյանների անսպառ պաշարներ և քանի դեռ չի վերացվել խնդիրը, անիմաստ է փոխել հետևանքները՝ ի դեմս անուն ազղգանունների:

- Այս միկրոկոպիկ քվազի-պայքարին լծված երիտասարդները իրենք են դրսևորում անտրամաբանական ու անհասկանալի վարք և պահանջներ, որոնք պարբերաբար հակասության մեջ են մտնում իրար հետ: Դատեք ինքներդ. երբ իրենց պետք է, հանդես են գալիս ազատական-ժողովրդավարական հիմքերից (օրինակ ոստիկանների հետ վիճելիս, կամ կոնկրետ իրենց իրավունքներից խոսելիս), երբ իրենց պետք է, հանդես են գալիս կոմունիստական դիրքերից (օրինակ գծերի պետականացման նախաձեռնությունը), երբ իրենց պետք է, հանդես են գալիս ֆաշիստա-անարխիստական հիմքերից (լրագրողներին վտարելը)... Երեկ մի տեղ կարդացի, որ սա դասական անարխիայի դրսևորում է: Համաձայն չեմ, սա դասական շիլափլավ է լոկ:

- Այս շարժման մեջ ընդգրկված առանձին մարդիկ ակնհայտորենյ սկզբունքների համար չեն պայքարում, այլ նեղանձնական մոտիվներով՝ ճանաչում ու փառք ձեռ բերելու ցանկություն, քաղաքական պատվերի կատարում, ինչո՞ւ ոչ, բուն շարժումը զրոյացնելու ու դրա հետագա դրսևորումները թուլացնելու ցանկություն: - Եվ վերջապես, ինձ ահավոր դուր չի գալիս, թե ինչքան կանհայտ են այս ամեն հետևում երևում Անդրեաս Ղուկասյանի ականջները, դրանից բխող բոլոր հետևանքներով ու եզրահանգումներով հանդերձ»: