Նետ-նիզակի տեղատարափից պատռված մի խուրջին երկինք հավաքեց իր համար

Սկիզբը` «Թուրք-սելջուկն աշխարհի բկին չոքած մոլախոտ է` լպրծուն, կպչուն ու տարածուն», «Քնեցին, զարթնեցին, տեսան Որոտանն ընթացքը փոխել է». Արմեն Մարտիրոսյան»:

Ջուրջն իր զինվորներով փակել է ձորի երկու ափերը: Բանակ են դրել ժայռի ու քարի ետևում, երկու օր է` դարանակալ սպասում են ցամաքած հունով բարձրացող թշնամուն: Մարտից առաջ զինվորներին ոգևորելու կարիք չկա. չար, չներող ատելությունը կմղի ինքնազոհության, մինչև մեռնելը չի պոկվի նրանից:

- Առաջնորդիր, սպարապետ, - միաբերան գոչեցին բոլորը, - քոչվորը ձեռք մեկնելու չափ մոտիկ է: Այդ նա փոխեց գետի դարավոր ընթացքը:

Ջուրջը, անխորտակ պարիսպ, կանգնել է նահանջող ժամանակի առջև:

- Հացն ու գինին, տեր կենդանին, - կանչեց վերջապես: Դա մարտի ազդանշանէ, շուրթեշուրթ կրկնվեց:

Եվ հազար-հազար աղեղ ճայթեց, նետ արձակվեց ձորի մի կողմից, և հազար – հազար աղեղ ճայթեց, նետ արձակվեց ձորի մյուս կողմից, հետո էլի հազար-հազար, հետո էլի … «Սա այն պահն է, երն ամեն ինչ ինքնիրեն թխվեց, հասունացավ, - անցավ Ջուրջի մտքով, - թմբուկի ու եղջերափողի կարիք չզգացվեց, և ձայնալարերիս թեթև թրթռոցը ռազմի եղջերափողի զորություն առավ»:

Եվ նետերի վտառ էր, սարսափազդու շաչում է, շառաչում էր թշնամու գլխին, և նիզակների տեղատարափ էր մահաբեր … Առ քեզ, շան որդի … մինչև այժմ անարգել մտել ես երկիրը, առանց դիմադրության հանդիպելու հաղթել … առ քեզ, արի, տես ու ճաշակիր … Եվ քոչվորի զինվորներ փռվեցին գետնատարած` հազար-հազար էին, և նետերի ու նիզակների թռիչքից երկինքը պատռվեց, և օր էր, որ պատռված երկնքից ժպտաց արևագալ: Առ քեզ, շան որդի, արի, տես ու ճաշակիր: Դեմդ առնող տղամարդ չի եղել, հաղթել ես, առ քեզ, կնիկների առաջ պարծենցող կաղ Թերսիդես … Ջուրջը նետ-նիզակի տեղատարափից պատռված մի խուրջին երկինք հավաքեց իր համար. նեղ ու պաս ժամանակ կսնի հիշողությունը:

Արմեն Մարտիրոսյանի «Մազե կամուրջ»

Նյութը` Ք. Ա.-ի: