Չխոսել Ուկրաինայի և Ռուսաստանի մասին անհնար է, իսկ խոսել, խոստովանում եմ, որ չեմ ուզում. Պոզներ

Այսօր ինձ համար հազվադեպ օր է, գուցե նույնիսկ առաջին անգամ է նման դեպք ինձ հետ տեղի ունենում,  այն օրվանից ի վեր, ինչ գոյություն ունի «Պոզներ» հաղորդաշարը: Ես միշտ գիտեմ, թե ինչի մասին եմ ուզում խոսել և գիտեմ, թե ինչ եմ ուզում ասել, բայց այսօր ես չգիտեմ՝ ինչ ասել: Չխոսել Ուկրաինայի և Ռուսաստանի մասին անհնար է, իսկ խոսել, խոստովանում եմ, որ չեմ ուզում:

Ինձ, սովորաբար, ապշեցնում է, թե ինչպես են հեշտությամբ և հպարտությամբ, նույնիսկ ինքնավստահ այս հարցի շուրջ իրենց դիրքորոշումներն արտահայտում քաղաքական գործիչները, քաղաքագետները և լրագրողները: Ես չեմ խոսում այն մարդկանց մասին, ովքեր պարզապես սպասում են իշխանությունների խոսքին: Չեմ խոսում նրանց մասին, քանի որ նրանք ինձ անհետաքրքիր են: Եթե իշխանություններն ասում են «Սպիտակ», նրանք մեծ ոգևորությամբ կգոչեն «Սպիտակ, սպիտակ»: Եթե իշխանությունները հաջորդ օրն ասեն «Սև», նրանք նույնպես, կրկին մեծ հաճույքով կգոռան «Սև, սև »: Ես չեմ խոսում և այն մարդկանց մասին, ովքեր միշտ հակասում են իշխանություններին: Եթե երկրի կառավարությունն ասի «Սպիտակ», նրանք կպատասխանեն «Ոչ, ոչ, սև է», իսկ եթե իշխանությունն ասի «Սև», իրենք ի պատասխան կգոռան «Ոչ՝ սպիտակ»: Նրանք էլ են ինձ շատ քիչ հետաքրքրում:

Ինձ հետաքրքրում են պարզ մարդիկ, ովքեր ունեն իրենց սեփական տեսակետը: Ուկրաինայում և Ռուսաստանում կատարվող  իրադրությունների վերաբերյալ նրանք չունեն հարցեր: Նրանք բոլորը, կարծես թե, գիտեն ամեն ինչ նախապես: Ինձ ընդհանրապես հետաքրքիր է, թե արդյո՞ք նրանց ծանոթ է ժողովրդական իմաստությունը, որ խոսքը ճնճղուկ չէ, կթռչի չես բռնի: Բայց այսօր խոսքը կայծ է, իսկ վառոդով տակառը շատ մոտ:

Ես ինքս էլ կարող եմ շատ բան ասել և կարծում եմ, որ ոչ պակաս խայթող, քան մեկ ուրիշը... ես անձամբ, անձամբ ես ոչ մի առաջարկ չունեմ, թե ինչպես կարելի է կոնկրետ լուծել այս խնդիրը: Իսկ եթե այդպես է, ես առայժմ ինչ-որ բան ասելուց կխուսափեմ... դեռ կխուսափեմ: