«Սև անցքերի» գաղտնիքը (լուսանկարներ)
Աշխարհ
Ալբերտ Այնշտայնը կարծում էր, որ սև անցքը մեծ զանգված ունեցող աստղ է, որ նույնիսկ լույսը չի կարող գերազանցել նրա գրավչությունը. շատ անհեթեթ հասկացություն է, որպեսզի այն համարվի ճշմարիտ: Ըստ նրա տեսության՝ սև անցքի հատակը անվերջ խիտ ու անվերջ փոքր է:
Մեր աստղը` արևը, կմեռնի հանգիստ մահով:
Ենթադրվում է, որ արևը «միջին տարիքի» աստղ է, որը կազմավորվել է մոտ հինգ միլիարդ տարի առաջ, և այն կմարի մոտ վեց միլիարդ տարի հետո:
Սև անցքը մի քանի աստղի կամ մոլորակի պայթելու հետևանքն է, քանի որ երբ նրանք պայթում են, մեծ քանակությամբ տաքություն է ազդում մոլեկուլների վրա, և նրանք ձևափոխվում են ու սկսում շարժվել:

Գիտնականները հետազոտել են աստղերի, ներառյալ արեգակի կյանքը: Նրանք կարծում են, որ 3.5 միլիարդ տարի հետո, արևը կշողա 40 տոկոսով ավելի պայծառ, քան ներկայումս է շողում: Տապը այնքան ուժգին կլինի, որ օվկիանոսները կեռան, և արդյունքում ծագած ջրային գոլորշին կցնդի: Այս փուլում երկիրը կնմանվի Վեներային` չոր ու խոնավ, և կյանքը երկրի մակերեսին անհնար կդառնա: Բայց այս ամենը մեզ չի սպառնում մոտակա ապագայում:
Սև անցքերն այնքան մեծ օբյեկտներ են, որ նրանք նույնիսկ ճառագայթում չեն արձակում: Գիտնականները դրանց գոյության մասին կարող են դատել միայն սև անցքի վրա ընկնող գերտաքացած մատերիայից արձակվող ռենտգենյան և գամմա ճառագայթների հզոր հոսանքներից: Բարձր էներգետիկ ճառագայթման բնորոշ աղբյուրները ցրված են Arp 147 աստղային օղակի շուրջը:
Այնշտեյնի տեսության համաձայն՝ սև անցքի հատակը անվերջ խիտ ու անվերջ փոքր է: Սակայն հետազոտողների խումբը պնդում է, որ անվերջությունը, որպես կանոն, բնության մեջ չի հանդիպում: Դոկտոր Պոպլավսկիի տեսության կենտրոնում այն համոզմունքն է, որ կյանքի «սերմերը», որոնք նախորդել են Տիեզերքի Մեծ պայթյունին, ժաանակին ձևավորվել են սև անցքի ներսում:

Ալբերտ Այնշտայնը չէր հավատում սև անցքերի գոյությանը: Էներգիայի և զանգվածի համեմատականության E= MC2 բանաձևը, որը ձևակերպվել է Այնշտայնի կողմից, հետագայում շատ ու շատ կյանքեր է կործանել` դառնալով զանգվածային ոչնչացման զենքերի հիմնաքարերից մեկը: Վարկածի համաձայն` որքան արագ է շարժվում որևէ մարմին, այդքան շատ էներգիա է պահանջվում դրա համար: Մարմինը կարող է տեղափոխվել անցյալ` միայն լույսի արագությանը գերազանցելով, իսկ դրա համար պետք է անսահմանափակ քանակով էներգիա` անսահմանաչափ արագությանը համապատասխան:
Սև անցքերի մասին արմատական և ծայրահեղական գաղափարները սկսեցին փոխվել XX-րդ դարի երկրորդ կեսին, որը հիմնականում պայմանավորված է տիեզերական տարածության մասին նոր գյուտերով, որոնցից էր նաև Քեմբրիջի համալսարանի դասախոս, ֆիզիկոս Ջոն Միչելի 1783թ.-ին ապացույց-գյուտը: Այն է` Արեգակից 500 անգամ մեծ, բայց նույն խտությունն ունեցող աստղը պետք է այնպիսի գրավիտացիոն դաշտ ունենա, որ լույսը չկարողանա արձակել, իսկ եթե, այնուամենայնիվ, արձակվի աստղի մակերևույթից, ապա գրավիտացիոն դաշտը պետք է հետ քաշի այն և թույլ չտա իրենից հեռանալ: Միչելը կարծում էր, նման աստղերը բազմաթիվ են: Ու թեև նրանց չենք կարող տեսնել, որովհետև լույս չեն արձակում, այդ աստղերի գրավիտացիոն ձգողականությունը կզգանք: Հենց այդպիսի աստղերն էլ անվանվել են Սև խոռոչներ:

Սև խոռոչն առաջանում է, երբ մարմնի զանգվածը չի փոխվում, բայց այնքան է սեղմվում, որ շառավիղը հասնում է կրիտիկական չափի կամ երբ մարմնի չափերը չեն փոխվում, բայց զանգվածը մեծանում է: Եթե Արեգակը, սեղմվելով, դառնա Էվերեստ լեռան չափ, ապա կվերածվի Սև խոռոչի: Եվ քանի որ, համաձայն հարաբերականության տեսության, լույսից մեծ արագություն հնարավոր չէ, իսկ այն չի կարող պոկվել գրավիտացիոն դաշտից, հետևաբար, ոչինչ չի կարողանա ձերբազատվել նրանից: Տարածություն-ժամանակի հենց այս տիրույթն էլ կոչվում է Սև Խոռոչ: Նրա սահմանագիծը կոչվում է Պատահույթի հորիզոն, որը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ լուսային Ճառագայթների այն ուղին, որից դուրս չի կարող անցնել սև խոռոչից արձակված լույսը:


















































Ամենադիտված
Ջուր հավաքեք. բազմաթիվ հասցեներում երկար ժամանակ ջուր չի լինելու