Վախը և իմ երկրի ապագան. Օլեքսանդր Դեցիկի մտորումներն Ուկրաինայի ապագայի մասին

Իմ երկիրը վախով է նայում իր ապագային: Եվ վախը, համաճարակի նման, փոխանցվում է հեռուստատեսությամբ, համացանցային լուրերի ժապավենով, սոցիալական ցանցերով և հեռախոսազանգերով:

Իսկ ի՞նչ է լինելու հետո: Այս հարցը արդեն նստած է այն մարդկանց գլխում, ովքեր բնակվում են Ուկրաինայում: Հոյակապ ժամանակ է ֆուտուրոլոգների, աստղաբանների, էքստրասենսների և քաղաքական գործիչների համար…

«Այն ինչ-որ կերպ կլինի…»,- ասում են ոմանք: «Ինչ ուզում է թող լինի, միայն թե մեզ չկպնեն…»: Ուկրաինական հողի վրա դեռևս ապրում են նրանք, ովքեր հիշում են նախորդ դարասկզբի քաղաքացիական պատերազմը, զանգվածային սովը, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը և Առաջին համաշխարհայինի մասին ոչ միայն պատմությունները…

Դեռևս ապրում են նրանք, ովքեր հիշում են, որ այդ դժվարին ժամանակներում գոյատևելուն օգնում էին համբերատարությունը և պայմաններին հարմարվելու կարողությունը: Ուկրաինայում անգամ կա ժողովրդական իմաստնություն, որն ասում է. «Իմ տունը կողքի վրա է, ես ոչինչ չգիտեմ»' ակնարկելով այն, որ լավ է իրադարձությունների կենտրոնից հեռու լինելը…

Այս ամենը մնացել է խորը ժողովրդական հիշողության մեջ, և անգամ երբ խաղաղ ժամանակ խախտումներ էին տեղի ունենում այս կամ այն մթերքի մատակարարման հետ կապված, խուճապային տրամադրությունները կամ, ինչպես ասում էին իշխանությունները, աժիոտաժային հարցումն առաջանում էր վայրկենապես: Ու թող անգամ մյուս բոլոր դարակները պայթեին բոլոր հնարավոր պարագաներից: Այսպես մոտ երեք տարի առաջ տեղի ունեցավ հնդկաձավարի հետ…

Վախը զրկում է ուժերից, դարձնում է խոցելի: Դա ազդեցության և մանիպուլյացիայի միջոց է: Վախը այն է, ինչ մեզ ժառանգություն է մնացել անցյալից: Եվ մենք շարունակում ենք մեր սեփականությունը հաստատել դրա վրա' ամենօրյա լուրերի թողարկմանը միլիոնավոր հանդիսատեսների հավաքելով:

«Ի՞նչ է լինելու հետո»,- հարցնում ենք մենք ինքներս մեզ: Այս հարցի պատասխանն ամեն մեկը յուրովի է գտնում:

Սակայն ինչ էլ լինի, և ով էլ իր համար ինչ էլ մտածի, բոլորի ճանապարհն ավարտվում է և տանում Աստծո դատաստանին: Բոլորս մահկանացուներ ենք: Առանց բացառության: Ինչքան էլ վախենանք: Դա մեզնից կախված չէ:

Իսկ թե ինչպես ենք մենք կանգնելու Արարչի առաջ, ինչպիսի մտքերով' ազատ, թե այն վախերով կաղապարված, որոնք չկարողացանք ընդունել և հաղթահարել ողջ կյանքի ընթացքում, կախված է միայն մեզնից: Մեզնից յուրաքանչյուրից:

Օլեքսանդր Դեցիկ