Խմբագրական. ՀՀ իշխանությունները կրկնակի բարդ խնդրի առջև են կանգնած

Այս օրերին ամենաքննարկվող հարցը դարձել է տարածքների հնարավոր հանձնման, փոխզիջումների խնդիրը, և քանի որ հարցին էլ ավելի ակտիվ կերպով միջամտել է Ռուսաստանը, կարծես թե ոմանց մոտ մի տեսակ տագնապ է զգացվում, թե կարո՞ղ է արդյոք Ռուսաստանի ճնշման ներքո վերադարձվեն ազատագրված որոշ տարածքներ: Պետք է ասեմ, որ որքան էլ մենք Ռուսաստանից կախյալ վիճակում լինենք և որքան էլ վասալի դեր ստանձնած, միևնույն է՝ իրականում Ռուսաստանը չէ, որ պետք է որոշի, թե մենք տարածք ունե՞նք վերադարձնելու, թե՞ ոչ: Ավելին, Ռուսաստանը նույնիսկ չի էլ կարող դա որոշել: Լավագույն դեպքում նա կարող է առաջարկել այդ տարբերակը ՀՀ իշխանություններին և եթե նույնիսկ ՀՀ իշխանությունների հետ այդ հարցում կարողանա գալ որոշակի համաձայնության, միևնույն է՝ դա էլ չի լինի որոշիչ գործոն, որովհետև այս հարցում իրականում կա ավելի հզոր կողմ՝ Հայաստանի հասարակությունը, Հայաստանի քաղաքացիները, և այս մասին չպետք է մոռանան ո՛չ ՌԴ, ո՛չ էլ առավել ևս ՀՀ իշխանությունները:

Ես, իհարկե, իրավասու չեմ բոլորի անունից խոսելու, բայց, իմ կարծիքով, երկրում միգուցե մատների վրա հաշված մարդիկ կլինեն, ովքեր կարող են կողմ լինել տարածքների հանձնմանը, հետևաբար եթե հանկարծ մեր իշխանություններն այս հարցում Ռուսաստանի հետ գան ինչ-որ համաձայնության, դա կլինի պայթյունավտանգ որոշում, քանի որ հասարակությունը դա չի հանդուրժի, և սա այն դեպքն է, երբ իշխանությունները չեն կարողա զսպել դժգոհության ալիքը: Այսինքն, այս հարցում ամենակարևորը հասարակական ճնշումն է, հասարակական ճնշման ներքո չի կարող ընդունվել տարածքների վերադարձի վերաբերյալ որևէ որոշում: Հետևաբար իշխանությունները կրկնակի բարդ խնդրի առջև են կանգնած՝ կարողանալ բանակցությունները վարել այնպես, որ սեփական ժողովրդի կամքին դեմ չգնալ և այդպիսով չստեղծել երկրում պայթյունավտանգ իրավիճակ, սակայն միաժամանակ նաև չգնալ Ռուսաստանի հետ բացահայտ առճակատման, ինչը նույնպես չի բխում մեր շահերից:

Կարեն Վարդանյան